Posted by: ningnung | March 1, 2008

เค้กบนท้องฟ้า (น.๔๖)

นายเมเล็ตติเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับรองเท้าของนั้นให้ภรรยาฟัง เริ่มจากการพบรองเท้าในพื้นที่ปฏิบัติการ ข้อสงสัยว่ามนุษย์ดาวอังคารใช้เด็กๆ เป็นผู้เก็บข้อมูล ไปจนถึงการสืบหาเจ้าของรองเท้าตามบ้านแต่ละหลัง

“ไม่ต้องสงสัยเลยว่า” เขาสรุป “ลูกสาวเราทำงานให้มนุษย์ดาวอังคาร”

“ไม่ใช่มนุษย์ดาวอังคารซะหน่อย! ริต้าโพล่งออกมาขณะเช็ดน้ำตากับชายกระโปรงแม่

“นั่นไง, เห็นมั้ย” โอดิสซุสจอมเจ้าเล่ห์ร้องลั่น “ลูกรู้ด้วยว่าเป็นใคร แสดงว่าเคยไปเจอมนุษย์ต่างดาวบนนั้นมา แล้วก็ทำรองเท้าหายตอนออกมาจากยานอวกาศนั่น”

“ไม่ใช่ยานอวกาศ!” ริต้าเถียง “ขนมเค้กตะหาก”

แม่เปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว เธอใช้มือตบศรีษะลูกสาว

“บอกแล้วใช่มั้ยว่าขนมเค้กแม่จะซื้อให้เอง”

นางเชชิเลียมักใช้ขนมเค้กเป็นรางวัลเวลาสัญญาอะไรกับลูก

ริต้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอร้องด้วยความคับแค้นใจที่ไม่มีใครยอมเชื่อเธอ

“มันเป็นขนมเค้ก มันเป็นขนมเค้ก” เด็กหญิงร้องไปกรี๊ดไป

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ


Responses

  1. ณ มุมหนึ่งของโลก

    จากใจของผู้ชายห่วยๆ

    วันที่เคลื่อน เดือนที่รอ พอศอที่คิดถึง

    ถึงริต้า (เธอผู้เชื่อมั่นว่าสิ่งนั้นไม่ใช่ยานของมนุษย์ที่มาจากดาวอังคาร หากแต่เป็นเค้กที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าธรรมด๊าธรรมดาก้อนหนึ่ง)

    ริต้าจ๋า ก่อนอื่นเลยฉันต้องขออธิบายถึงประเด็นที่เธอสงสัยก่อนนะจ๊ะ เธอสงสัยว่าฉันเข้าเรียนบ้างไหม ใช่ไหม? แน่นอนจ่ะริต้า ฉันต้องเข้าเรียนทุกวันที่เปิดเรียนอยู่แล้วล่ะจ่ะ (อ้อ มีบางวันที่โดดเหมือนกัน – ขี้เกียจ) แต่ระบบการเรียนที่นี่นะจ๊ะริต้า เรียนๆ ไปอาจจะมีการปิดฮาล์ฟเทอมหนึ่งสัปดาห์ขึ้นมาดื้อๆ ซะงั้นเอง เพราะฉะนั้นเธอจึงอาจจะเห็นฉันโผล่ไปโน้นทีนี้ทีบ่อยหน่อยในช่วงที่ผ่านมา อีกทั้งฉันยอมรับว่าตอนนี้ตื่นเช้าเป็นพิเศษน่ะจ่ะริต้า ก็ตื่นมาเช็คเรตติ้งความเห็นที่ตัวเองเที่ยวซ่าส์วิ่งซ่านไปโพสต์ไว้ทั่วนั่นแหละจ้า ครั้นเห็นความเห็นที่บางคนแย้งมามันขัดสะดือใจ จึงอดไม่ได้ที่ต้องชักความคิดออกมาสู้กันสักหน่อย นัยว่าเพื่อความเห็นที่ถูกต้องดีงามของเพื่อนหนอนด้วยกันน่ะจ่ะ

    ริต้าจ๋า ที่ฉันโผล่ “ศรีษะ” เอ๊ย! ขอโทษจ่ะ ฉันเขียนผิดอีกแล้วใช่ไหมนี่ ฉันนี่ชักเลอะเทอะใหญ่แล้ว สงสัยจะเป็นนักเรียนที่ไม่ดี ไม่ตั้งใจเรียนเหมือนที่เธอพูดเอาไว้ซะจริงๆ ละกระมัง ที่ถูกต้องนั้น ฉันต้องเขียนว่า “ศีรษะ” ใช่ไหมจ๊ะริต้า?

    คือว่าที่เธอเห็นฉันโผล่ศีรษะไปโน้นทีไปนี้ทีในตอนนี้นั้น ฉันขอยกความดีความชอบนี้ให้ปิยมิตรแห่งฉัน – พี่กล้วยด้วยน่ะจ่ะริต้า พี่กล้วยเป็นคนลากคอฉันไปฉอเลาะที่โน้นที ที่นี้ที แต่กระนั้นเรื่องที่เราคุยกันก็ล้วนแล้วแต่เป็นไปเพื่อความรื่นเริงในมรรควิถีแห่งอักขระวิธีที่เรากำลังดุ่มเดินไปด้วยกันนี้มิใช่หรือริต้า?

    เอาเถิดจ้า เอาเถิด ในเมื่อเธอเตือนมาด้วยหวังดีเช่นนี้แล้ว ฉันก็จะไม่เตร็ดเตร่ไปเที่ยวโน้นเที่ยวนี้แบบไม่เสียดายเวล่ำเวลาเหมือนเดิมอีกแล้วล่ะจ่ะ

    เรื่องกลับเมืองไทยงั้นหรือ? โบราณว่าเสือสองตัวไม่ควรอยู่ในถ้ำเดียวกันไม่ใช่หรือริต้า ก็ในเมื่อ “เขา” กลับไปแล้วเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ เสือปลาอย่างฉันจะกลับไปให้ปวดกระดองใจทำไมล่ะ เธอคิดเหมือนฉันไหมจ๊ะริต้า

    ไม่ต้องตอบจดหมายของฉันกลับมาหรอกนะจ๊ะ เพราะฉันเกลีดเธอที่ชอบเอาเหตุผลปวดหลังขึ้นมาอ้างแล้วไม่ยอมเขียนหนังสือน่ะจ่ะ

    สาบานว่าเกลียด(ไม่)จริง!

    รักนะเด็กโง่

    @#*$%#&$
    (ผู้ชายห่วยๆ จ๊ะ)

  2. ฮา ฮา ระวังศรีษะนะจ๊ะริต้าจ๋า

  3. กวนซะไม่มี

    ไปสู่ที่ชอบที่ชอบเถอะพ่อคู้ณณณณณ

    อ้อ..อย่าบอกนะว่าที่ชอบๆ น่ะคือสวนอักษร จ๊ากกกก


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: