Posted by: ningnung | January 24, 2008

เค้กบนท้องฟ้า (น.๔๓-๔๔)

นางเชชิเลียเมื่อเห็นสามีกำลังมีเรื่องมีราวกับนางเมทิลเดจึงถลาลงบันไดมาช่วยสามีอีกแรง เปาโลตามหลังแม่มาติดๆ ริต้าอยู่รั้งท้าย เด็กหญิงรู้สึกใจคอไม่ดี เธอเป็นคนแรกที่เห็นว่ามีรองเท้าข้างหนึ่งอยู่กลางวง

“ชั้นลองล่ะนะ” นางเมทิลเดประกาศให้ได้ยินทั่วกัน

เธอถอดรองเท้าแตะออก จากนั้นจึงยัดเท้าช้างของเธอลงไปในรองเท้าข้างจิ๋ว

“หัวแม่โป้งเข้าไปได้แล้ว” เธอประกาศอย่างมีชัย “ทีนี้ก็ตานิ้วอื่นบ้างล่ะ”

นางเชชิเลียตะโกนขึ้นมา

“เดี๋ยว เธอทำอะไรน่ะ?”

“ชั้นกำลังลองรองเท้าตามคำสั่งของสามีเธอไงล่ะ”

“ไม่เห็นหรือไงว่านั่นมันรองเท้าของริต้า? พวกเธอกำลังเล่นบ้าอะไรกัน?”

นายเมเล็ตติยืนนิ่งอ้าปากค้างราวกับถูกสายฟ้าฟาด
ขณะที่นางมาทิลเดระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น เธอหัวเราะท้องคัดท้องแข็งจนหายใจไม่ออก เพื่อนบ้านคนหนึ่งต้องวิ่งไปเอาน้ำมาให้เธอ

“เอาล่ะ อธิบายให้ชั้นฟังได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น” นางเชชิเลียถามขณะเขย่าไหล่สามีอย่างแรง

“เป็นความลับทางทหารจ้ะ” โอดิสซูสจอมเจ้าเล่ห์ตอบอ้อมแอ้มออกมาในที่สุด

“คุณไปเจอรองเท้าข้างนี้ที่ไหน?”

“เงียบน่า…อย่าเพิ่งให้ผมตอบตอนนี้เลย”

นายเมเล็ตติตั้งสติได้ในที่สุด เขามองไปรอบๆ พร้อมกับทำหน้าตาขึงขังเป็นงานเป็นการ และประกาศออกไปว่า

“ขอให้ทุกคนแยกย้ายกันไปได้แล้ว การแสดงจบลงแล้ว”

คนแรกที่ทำตามคำสั่งโดยไม่มีใครเห็นคือเปาโล เด็กชายแทรกตัวออกไปทางประตูใหญ่ จากนั้นก็โกยแน่บ ริต้าพยายามเลียนแบบพี่ชาย แต่พ่อใช้แขนข้างหนึ่งคว้าตัวเธอไว้

“มานี่ เรากลับไปคิดบัญชีกันที่บ้าน”

ริต้าดิ้นหลุดและวิ่งหนีไปหาแม่ นางเชชิเลียซึ่งยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นยังคงส่งเสียงเอะอะโวยวายไม่หยุด

“ดูสิดู ยัยอ้วนนั่นทำรองเท้าลูกสาวเราเยินหมด หล่อนต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ แต่หัวเราะทีหลังย่อมดังกว่า”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”


Responses

  1. เข้าไป “เรือนเพาะชำ”เพื่อดูการเจริญเติบโตของต้นกล้าวรรณกรรมเยาวชน

    ปากทางเข้าโรงเรือน มีป้ายแขวนเขียนว่า…

    ๐๐๐

    นำต้นกล้าวรรณกรรมเยาวชนเรื่อง “เค้กบนท้องฟ้า” (La Torta in Cielo) มาเพาะชำไว้ คาดหวังจะให้แตกหน่อออกยอดยืนเป็นลำต้น เพื่อขยายพันธุ์ต่อไปในสวนอักษรแห่งนี้ วันละหน้า…วันละหน้า…ครบสามเดือนคงมีผลผลิตให้เก็บเกี่ยวได้ชื่นใจ

    ๐๐๐

    บัดนี้เวลาล่วงเลยมาห้าเดือนแล้ว ผลผลิตยังไม่โตพอให้เก็บเกี่ยว อีกกว่าครึ่งทางกว่าต้นกล้าจะเติบโตเต็มวัยเป็นไม้ใหญ่ยืนต้น เจ้าของสวนจะตายก่อนกระมังหนอ…เฮ้อ

  2. งูหนุ่มตัวหนึ่ง(ชื่อว่ากล้วย) เลื้อยไปเลื้อยมาไปหาหมอ แล้วเล่าอาการให้ฟังว่า

    “หมู่นี้ไม่รู้เป็นอะไรอ่ะหมอ มองอะไรไม่ค่อยชัดเลยคร้าบ”

    หลังจากคุณหมอตรวจลิ้นสองแฉก เช็กหัวใจ ส่องตาดู แล้วก็บอกว่า

    “หมอว่าคุณสายตาสั้นนะ เดี๋ยวจะตัดแว่นให้ไปใส่ดู อาทิตย์หน้าค่อยมาตรวจใหม่อีกครั้ง”

    หลังจากครบกำหนดนัด เจ้างูหนุ่มก็เลื้อยมาหาคุณหมอตามนัด หากแต่ท่าทางของเขาดูเซื่องซึมผิดปกติ

    “เป็นอะไรไปละนั่น ใส่แว่นแล้วยังมองไม่ชัดอีกหรือ?” หมอถาม

    “ก็ชัดดีครับ” งูหนุ่มบอก

    “ทำให้ผมเพิ่งทราบความจริงว่า ภรรยาที่อยู่กินกันมาหลายปีนั้น ที่แท้เป็นแค่สายยางรดน้ำต้นไม้น่ะครับ แงๆๆๆ”

    (โธ่!!! พี่กล้วยนะพี่กล้วย ตาเป็นต้อ เอ๊ย! สายตาสั้นแล้วยังคิดจะมีเมียอีก)

    .
    .

    ปล. 1 – เรื่องขำขันจากท้ายคอลัมน์เช็กสต๊อกหนังสือ โดย หนุงหนิง มติชนสุดฯ

    ปล. 2 – ข้อความในวงเล็บทั้งหมดเป็นของน้องกล้วย เอ๊ย! เป็นของนายสอนาขอรับ

    ขำๆ เล่นๆ นา อย่าคิดมากนักเลยพี่เอ้ยยย

  3. แปลกนะขอรับ
    ความตั้งใจ, ความคาดหมายของเรามักจู๋กว่าความเป็นจริง (ไม่มากก็น้อย)
    ..
    ..
    เห็นเรือนเพาะชำท่านแล้วน่าทึ่งมาก!
    เป็นแบบอย่างของยุทธการกระปุกออมสินที่เคยใช้ได้ผลกับกุลบุตรกุลธิดาสยามมาแล้วในอดีต (ก่อนโตขึ้นจะโดนไฟแนนซ์ซัดกระจุย!)
    ..
    ผู้น้อยจะตามอย่าง เขียนใส่ไว้วันละนิดละหน่อย
    ..
    ..
    เรียนถามสักนิดเถิดขอรับ ท่านทะยอยอัพตามก้นกันมาในหน้าเดียวเรื่อย ๆ มีปัญหาตอนโหลดหน้าบ้างไหมขอรับ?

    ข้าพเจ้าเคยลองครากระบี่ทะลายฟ้า แค่ตอนเดียวมันโหลดเสียครึ่งค่อนวัน(คำเปรียบเปรยน่ะขะรับ) จึงต้องล้มเลิกความตั้งใจ

    เห็นเรือนเพาะชำท่านแล้วตะครั่นตะครออยากมีบ้าง เป็นนิยายเรื่องเดียวใน page เดียว ง่ายต่อการพริ้นต์อ่าน หรือก็อปไปลอกเลียนแบบขายสำนักพิมพ์ อิ อิ อิ อิ

    คารวะ
    หลานดิลล์

    ปล. มีงูหลุดเข้าสวนท่านย่าหรือขะรับ?
    รอเดี๋ยว!
    ข้าพเจ้าหาไม้รวกสักอัน!

  4. ย่ำค่ำสวัสดิ์ขอรับท่านย่า
    คิดถึงท่านย่าจังเยยย😉

  5. ล้อม!

    ล้อมไว้ ท่านพี่ ล้อมมันเอาไว้
    เอ…ไปไหนแล้ว เมื่อกี้ยังเลื้อยไปมาอยู่ไหวๆ

    .
    .

    ท่านพี่นี่ก้อน้า

    มาตะโกนโหวกเหวกหาเจ้าของสวน
    ผมแนะนำให้เลื่อนเม้าท์ขึ้นไปอ่าน “ประกาศ” ใหม่อีกรอบนะขอรับ

    เห็นไหมขอรับ เห็นไหม?

    “เดี๊ยนจะรับแขกเฉพาะวันจัน วันพะหัด แลวันเสา เท่านั้นนะยะ หากเป็นวันอื่นละก้อ หึ เมินซะเถอะ”

    วันนี้เป็นสุกขอรับท่านพี่ วันสุกๆ

    รอพรุ่งนี้ๆๆ

  6. โอเช..คิดถึงอีกรอบก็ได้!

  7. เอ๋?

    คำแล้วไม่ออกแขกอีกหรือ??

    .
    .

    หือ???

  8. ว๊าย! งู!!

    เข้ามาทีไรเจองูทู้กกกทีสิน่า

    ตัวเหลืองน่ากินเชียว!

  9. ขอบคุณท่านสอมากเจ้าค่ะที่อุตส่าห์ช่วยไล่ เอ๊ย! รับแขกให้
    ปรกติถ้าไม่ติดธุระอะไร ข้าพเจ้าก็จะออกมากวาดเศษไม้ใบหญ้าตามลานอักษรทุกคืน
    แต่เมื่อวานไม่ฉบายนิหน่อย ครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนกำลังแตกเนื้อสาว เลยเข้านอนแต่หัวค่ำ ให้ร่างกายได้พักผ่อนเต็มที่ เช้านี้ตื่นเกือบเจ็ดโมง รู้สึกร่างกายสดชื่นแข็งแรงดีแล้ว แต่เวรกรรมอะไรไม่รู้เจ้าค่ะ แสบตา น้ำตาไหลปรอยๆ ทั้งๆ ที่ยังไม่ทันได้เปิดคอมฯ เขียนหนังสือสักตัว จึงทำได้แต่นอนหลับตา เลยถือโอกาสหลับยาวทั้งวัน อิอิ

    ตอนนอนกลางวันดันฝันประหลาด ฝันว่ามีงูเลื้อยเข้ามาในสวนอักษร
    ข้าพเจ้ากำลังพรวนดินรดน้ำต้นอักษรเพลินๆ จู่ๆ งูก็เลื้อยเข้ามารัดคอข้าพเจ้าเกือบหัก
    ข้าพเจ้าจึงใช้มือตวัดคว้าคองู หยิบเอาจอบเสียมแถวๆ นั้น ฟาดหัวกบาลงูตาย

    ไม่รู้ท่านสอพอจะมีความรู้เรื่องทำนายฝันบ้างหรือเปล่า
    ช่วยสงเคราะห์ข้าพเจ้าทีเถิด ข้าพเจ้าไม่สบายใจเลย เกรงจะเจอเนื้อคู่ตอนแก่

    เคืองตาสวัสดิ์เจ้าค่ะท่านดิน

    วันนี้ตอนแรกตั้งใจว่าจะเขียนนู่นเขียนนี่ไปตามประสาคนขี้เกียจแปลงาน
    อย่างที่เล่าให้ท่านสอฟังเจ้าค่ะ ข้าพเจ้าแสบตา น้ำตาไหล ลืมตาไม่ขึ้น
    ระยะนี้เป็นบ่อย ส่วนใหญ่จะเป็นช่วงเย็นๆ หลังเลิกงาน แต่แปลกเสาร์อาทิตย์ทีไร เป็นไม่เลือกเวล่ำเวลา วันนี้เป็นประมาณเที่ยงๆ ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้แตะคอมพิวเตอร์ตั้งแต่เมื่อวานเย็น

    ไม่รู้ปล่อยทิ้งไว้จะเป็นอันตรายหรือเปล่า
    ว่างๆ คงต้องลองไปปรึกษาจักษุแพทย์ดูสักที
    แค่สายตาสั้นก็แย่แล้ว ขืนตาเป็นอะไรไปอีก ยายคงเสียใจแย่เลย อิอิ

    เท่านี้ก่อนนะเจ้าคะ ต้องถนอมตาหน่อย
    ท่านก็เหมือนกัน ดูแลรักษาดวงตาด้วย

  10. อ้อ…ลืมตอบคำถามท่านดินไป

    เรื่องการทยอยอัพตามก้นกันมาในส่วนของเรือนเพาะชำนั้น มิมีปัญหาอันใดเลยเจ้าค่ะ
    ใช้เวลาเท่ากับอัพบล็อกปรกติ

    ถ้าท่านจะเขียนนวนิยายเรื่องใหม่ ข้าพเจ้าเห็นด้วยว่าควรแยก page ไว้ต่างหากเจ้าค่ะ เผื่อใครไม่ได้เข้ามาอ่านทุกวัน จะได้ไม่ต้องคลิกหาให้เสียเวลา หรือถ้าปริ้นท์ไปอ่าน ก็สะดวกดีเจ้าค่ะ (แต่ก็นั่นแหละนะ สบายนักก็อปเขาล่ะ)

  11. อา..หายคิดถึงแระ!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: