Posted by: ningnung | January 21, 2008

หอช็อกโกเลต

ฝูงมดเมืองปารีสบุกโจมตีร้านขายขนม พวกมันไม่ได้เอาเงินไปจากตู้เซฟเหมือนดังฝูงสัตว์บางจำพวกกระทำ พวกมันเพียงแค่เชี่ยวชาญในการกินช็อกโกเลตยี่ห้อหนึ่ง ช็อกโกเลตยี่ห้อนี้บรรจุในหีบห่อไม่ได้มาตรฐาน พวกมันจึงเข้าไปได้ง่าย ฝูงมดจำช็อกโกเลตยี่ห้อนี้ได้ทันที เพราะบนกล่องมีตราสัญลักษณ์เป็นรูปหอไอเฟล ช็อกโกเลตหวานอร่อย และพวกมันก็กินอย่างตะกละตะกราม เธอกินมั่ง ฉันกินมั่ง, เมื่อลูกค้าซึ้อไป พอกลับถึงบ้านจึงพบว่าช็อกโกเลตถูกแทะเสียพรุน พวกเขาวิ่งโร่กลับไปที่ร้านและขอเงินคืน

ผู้ผลิตช็อกโกเลตไม่เข้าใจว่าทำไมมดจึงเจาะจงเฉพาะยี่ห้อของพวกเขา พวกเขาลองลงโฆษณาในหนังสือพิมพ์ว่า ขนาดมดยังชอบช็อกโกเลตของพวกเขา แสดงว่าช็อกโกเลตยี่ห้อนี้อร่อยกว่าของเจ้าอื่นจริงๆ แต่ก็ไม่มีใครอยากซื้อไปกินอีกแล้ว ทุกคนบอกว่า แม้จะอร่อย แต่จะมีประโยชน์อะไร ถ้าช็อกโกเลตถูกแทะเสียพรุน

ต่อมาไม่นานผู้ผลิตช็อกโกเลตยี่ห้อหอไอเฟลต้องปิดโรงงาน พวกเขาล้มละลายเสียงดังกึกก้องได้ยินไปถึงร้านขายขนมทุกร้านในกรุงปารีส

ตอนนี้ฝูงมดติดช็อกโกเลตยี่ห้อนี้เสียแล้ว และพวกมันมีพฤติกรรมไม่ต่างจากคนติดบุหรี่ยามหาบุหรี่ยี่ห้อที่ชื่นชอบไม่ได้ พวกมันหงุดหงิดงุ่นง่าน และเอาหัวโขกกับกำแพง

วันหนึ่งมดตัวหนึ่งเหลือบตามองท้องฟ้าหลังได้ยินเสียงฟ้าร้อง บางทีฝนจะตกกระมัง มดที่แหงนหน้ามองท้องฟ้ายามได้ยินเสียงฟ้าร้องจะเห็นอะไร? มันเห็นสิ่งๆ หนึ่งซึ่งมันไม่อาจเชื่อสายตา มันขยี้ตาแล้วมองอีกครั้ง

“แทบไม่อยากจะเชื่อเลย” มดไม่ได้พูดกับใคร เพราะไม่มีใครอยู่ใกล้มัน

มันแหงนหน้าขึ้นไปมองอีกครั้ง ไม่, ไม่ผิดแน่ ช็อกโกเลตรูปทรงหอไอเฟลขนาดมหึมาสูงเทียมฟ้า เหมือนกับรูปที่อยู่บนกล่องช็อกโกเลตของบริษัทที่ล้มละลายไปเพราะพวกมันไม่มีผิดเพี้ยน กินได้เป็นปีเลยนะเนี่ย มันคิด ไม่สิ บางทีอาจเป็นสิบปี หรือร้อยปี

มดตัวนั้นเดินไปบอกเพื่อนๆ ของมัน

“มีช็อกโกเลตทรงหอไอเฟล”

“ที่ไหน?”

“ที่ปารีสนี่แหละ”

ไม่มีมดตัวไหนเชื่อสิ่งที่มันบอก

“ชั้นจะพาพวกเธอไปดู”

มดตัวนั้นเดินนำฝูงมดไปกระทั่งถึงหอไอเฟล

“คราวนี้พวกเราไม่ต้องทะเลาะกันแล้วล่ะ” มดตัวนั้นบอก “พอกินสำหรับทุกตัว”

ฝูงมดบุกจู่โจมหอไอเฟล เพราะตั้งแต่บริษัทผลิตช็อกโกเลตนั้นล้มละลายไป พวกมันผ่านวันเวลาอย่างแร้นแค้น ฝูงมดเริ่มปีนป่ายขึ้นไปและลองแทะช็อกโกเลตประหลาดที่แข็งราวกับเหล็กเป็นระยะๆ แปลกอะไรเช่นนี้ มดหลายตัวฟันหัก บางตัวปวดท้องเพราะสนิมไม่ย่อย บางตัวกระโดดลงไปข้างล่างอย่างสิ้นหวัง

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning


Responses

  1. เอ่..แก๊กนี้มันซ่อนอยู่ตรงไหนล่ะวาขะรับท่านย่า?
    อยู่ไหน?
    อยู่ไหน?

  2. กล้วยเต็มสวนเลย อิอิอิอิ
    คงต้องเปลี่ยนชื่อเสียแล้วล่ะ
    สวนกล้วย
    สวนกล้วย
    สวนกล้วย
    อิ
    อิ
    อิ
    อิ

  3. ข้าพเจ้าแบ่งเนื้อที่สวนอักษรให้ท่านสักหกสิบตารางวาก็แล้วกัน
    จะปลูกแอบเปิล มะละกอ กล้วย ส้มก็เชิญตามสบาย
    (ตอนปลูกอย่าลืมร้องเพลง และทำท่าประกอบด้วยนะท่าน อิอิ)

    อืม…แก๊กของเรื่องนี้หรือท่าน
    ข้าพเจ้าว่าคนเขียนคงตั้งใจจะแกล้งมดให้ฟันหักเล่นเลยให้แทะหอไอเฟลโทษฐานตะกละดีนัก ส่วนจะมีอะไรลึกซึ้งกว่านี้ คงต้องถามคนเขียนเจ้าค่ะ

  4. อืม… ตรงที่มันเอาหัวโขกกับกำแพง ไงขอรับ ตรงนี้น่าจะใส่ (ฮา) เข้าไปที่ข้างหลัง
    แบบตลกคาเฟ่ตอนโดนถาดตีหัว อิอิ

  5. เย้! ท่านอัมกลับมาแย้ววว
    ข้าพเจ้าเคยเรียนถามไว้
    บนซ้านในสวนเป็นตัวอะไรอ่ะขะรับ
    เกรงมันจะงับนิ้วไม่ก็ศีรษะท่านย่าเอาได้!
    รบกวนช่วยดูหน่อยขอรับ!

  6. จากินกล้วย จากินกล้วย แง แง

    ท่านดินเอากล้วยไปปั่นหมดแล้วเหรอ
    หรือว่าเอาไปแปรรูปเป็นสินค้าโอท็อปจำพวกกล้วยฉาบ กล้วยตาก กล้วยกวน
    เอ…หรือว่าเอาไปทำขนมกล้วย กล้วยบวดชี กล้วยเชื่อม
    พูดแล้วอยากกินเป็นที่ซู้ด

    ก็น่ารักอีกออก เปลี่ยนทำไมล่ะเจ้าคะ อย่างน้อยก็น่ากินกว่าผู้เฒ่านี่เป็นกอง

    ป.ล. คุณอัมโปะเจ้าขา ท่านดินเขาค้างคาใจเรื่องหางของสัตว์ลึกลับหลังป้ายชื่อสวนอักษรมาหลายเพลาแล้ว ช่วยสงเคราะห์คนแก่เขาหน่อยเถิดเจ้าค่ะ สงสารเดี๋ยวนอนตายตาไม่หลับ

  7. แบบว่ามดไฮโซไงพี่

    แทนที่จะติดใจรสหวาน

    ดันไปหลงติดกับยี่ห้อ แบรนด์เนม หรือโลโก้ เข้าให้

    ก็เลยเป็นแบบนี้ซะ .. อิ อิ 😉

  8. โอ..มุกคงอยู่ตรงนั้นนั่นเอง!
    ต้องเจอท่านนานี่..ปิ๊ง!โช๊ะ!
    ข้าพเจ้าชมชอบมันสมองเธอจริง ๆ พับเผื่อยสิท่านย่า!
    ขอกัดสักคำได้ไหม?😉
    ..
    ..
    ข้าพเจ้าไม่ได้เปลี่ยนอะไรนาทั่น
    ไม่รู้ระบบเป็นอะไรไปสินา
    แต่ก็ดีนะ
    ธีมกล้วยที่ขาด ๆ เกิน ๆ กลับเข้าร่องเข้ารอยแล้ว
    ทีแรกทำเอาเหงื่อตก!
    เพิ่งเปิดร้านแท้ ๆ เกือบต้องปิดซะอีกแย้วว

    จะให้ดันทุรังได้ไงเล่าขะรับท่านย่า ก็ตัวอักษรทะลึ่งโผล่มาสองฟอนท์ ใหญ่บ้างเล็กบ้าง ไอ้ที่เล็กซ้ำคำตอนขึ้นบรรทัดยังกะพูดติดอ่าง ไอ้ตัวใหญ่หายไปตอนปลายบรรทัด

    จุดหมายการเขียนคืออ่าน หากเขียนแล้วไม่สามารถอ่านได้อย่างปกติสุข ต่อให้เขียนวิลิศสมาหลาอย่างไรก็โหลยโทย

    เล่นเอาผู้น้อยเหงื่อกาฬรินไหล จะไปแหล่มิไปแหล่ นั่งหาทางแก้อยู่เป็นนาน จู่จู่ก็กลับเข้ารูปเข้ารอย (แต่Avatar โผล่มามั่ว..ก็ดีไปอย่างมีหลายหน้า ฮา ฮา )

    คารวะ

    ปล. แล้วเอาหัวโขกกำแพงของท่านอัมอยู่ม่องไสอ่ะขะรับ?

  9. โอ~~~

    ขอปรบมือ พร้อมคารวะสามโป๊กขอรับคุณนีน่า

    อ่านตั้งหลายเที่ยว ยัง งงงง อยู่เลย
    ตอนนี้กระจ่างแล้ววว

    ส่วนตรงมุมซ้ายบน ไม่นึกว่าจะมีใครสังเกตขอรับ
    เลยวาดไป อย่างงั้น อย่างงั้น เอง อุอุอุอุอุอุอุอุอุ

  10. โอ่..คิดว่า ‘พังพอน’!
    ..
    ..
    ไม่รู้หน้ากล้วยน้ำว้าของข้าพเจ้ากลับมารึยัง..
    ลองหน่อย!

  11. ฮ้า ฮ้า ฮ้า กลับมาแย้วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว!!!!!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: