ความคิดซึ่งกลายเป็นน้ำแข็งและมองเห็นได้นี้ ทำให้ผู้ที่อาศัยอยู่บริเวณขั้วโลกไม่กล้าคิด เพราะเกรงว่าผู้อื่นจะอ่านความคิดของตนออก ดังนั้นทั้ง หมี นกเพนกวิน แมวน้ำ สุนัข และเอสกิโม จึงไม่คิดอะไรทั้งสิ้น ที่นี่จึงเป็นโลกของคนใบ้ แต่พวกเขาเหล่านั้นเป็นใบ้ไม่ใช่เพราะว่า คิดไม่เป็น แต่เป็นเพราะพวกเขาอ่อนโยน และคิดถึงจิตใจผู้อื่น

ทศวรรษหนึ่งในช่วงหลายทศวรรษ (อุปมาว่าคือ วันหนึ่ง) สิงโตทะเลตัวหนึ่งนอนอยู่บนแผ่นน้ำแข็งเพื่ออาบไอเย็น มันหลับตานิ่ง ในหัวไม่คิดอะไรนอกจากคำนี้ “บ๊ะ” ขณะเดียวกันบนหัวของมัน ปรากฎตัวหนังสือทำจากน้ำแข็ง อ่านได้ว่า “บ๊ะ” มันต้องการบอกอะไร ไม่มีใครรู้

ทันใดนั้นเองปลาไหลทะเลตัวหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาจากท้องทะเล มันตะโกนเรียกสิงโตทะเลอย่างเริงร่าขณะส่ายหางไปมา

“เฮ้ สิงโตทะเล ชั้นมีอะไรจะบอก”

สิงโตทะเลพูดงึมงำ “ว่ามาสิ เจ้าปลาไหล”

“ชั้นจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างการเดินทางครั้งสุดท้ายของชั้นให้ฟัง ชั้นไปเที่ยวประเทศเขตร้อนมาเชียวนะ ที่นั่นร้อนจริงๆ ร้อนมาก! คิดดูสิ ที่เขตร้อนความคิดไม่กลายเป็นน้ำแข็ง”
“ล้อเล่นน่ะ!”
“จริง จริ๊ง ยกตัวอย่างนะ เช่น ถ้ามีใครมองเธอ แล้วคิดว่า “ก้นของสิงโตทะเลใหญ่เบ้อเริ่ม!” เธอก็จะไม่มีทางรู้ความคิดนี้ เพราะมันอยู่ในใจ อากาศร้อนตับแตกขนาดนั้น ความคิดจึงไม่กลายเป็นน้ำแข็ง เลยไม่มีใครมองเห็น”
“ใครว่าชั้นก้นใหญ่เบ้อเริ่ม?” สิงโตทะเลพูดอย่างขุ่นเคือง
“ชั้นบอกแล้วไงว่าเป็นแค่ตัวอย่าง ฟังนะ ทำไมเราไม่ไปจากขั้วโลกกันล่ะ ที่นี่เราคิดอะไรไม่ได้เลย เพราะทุกคนรู้ความคิดเราหมด เราไปอยู่ประเทศเขตร้อนกัน แล้วเธอจะรู้ว่า การได้คิดอะไรโดยไม่ต้องกลัวนั้น เปี่ยมไปด้วยเสรีภาพ ที่เขตร้อน ชั้นคิดอะไรเยอะแยะเลย”
“เธอคิดอะไรมั่งล่ะ?”
“ก็หลายเรื่อง เยอะแยะมากมาย”
“เช่น?”
“อืม…ไม่รู้สิ เช่น พระอาทิตย์มีสีเขียว หรือไม่ก็ สองบวกสองได้ห้า”
“พระอาทิตย์สีเขียวที่ไหนกัน! แล้วสองบวกสองได้สี่ต่างหาก”
“ก็ใช่ แต่มันเจ๋งใช่มั้ยล่ะ เธอสามารถคิดอะไรก็ได้ตามที่ต้องการ โดยไม่มีใครรู้”

ปลาไหลทะเลพยายามหว่านล้อมให้สิงโตทะเลเดินทางไปประเทศเขตร้อนกับมัน บางทีสิงโตทะเลอาจไม่ตกลงปลงใจรวดเร็วขนาดนี้ ถ้าไม่เป็นเพราะ ขณะนั้นมีผู้ชายสามคน นุ่งห่มหนังสัตว์ ถือท่อนไม้เป็นอาวุธ เดินลงมาจากเรือซึ่งจอดเทียบแผ่นน้ำแข็ง

ณ เวลานั้น ที่ขั้วโลก ทุกคนมักมองไปยังท้องฟ้าเพื่อดูว่ามีความคิดซึ่งกลายเป็นน้ำแข็ง ปรากฎขึ้นบ้างหรือไม่ สิงโตทะเลมองไปยังบริเวณเหนือศีรษะของชายสามคนซึ่งถือท่อนไม้เป็นอาวุธ มันอ่านด้วยความกลัว “เดี๋ยวพวกเราฆ่าเจ้าสัตว์โง่ๆ พวกนี้ซักร้อยตัว ตีมันที่จมูก เอาไปทำกระเป๋ากับรองเท้าได้ตั้งเยอะแยะ” ทันทีที่สิงโตทะเลมองเห็นถ้อยคำเหล่านี้ซึ่งแวบขึ้นมา และละลายหายไปในอากาศ มันรีบไถลตัวลงจากแผ่นน้ำแข็ง ปลาไหลทะเลว่ายน้ำนำมันไป สิงโตทะเลใช้ครีบว่ายตาม มันว่าย ว่าย และก็ว่าย อุณหภูมิจากติดลบหนึ่งล้านองศา ขณะนี้สูงขึ้นไปเป็นหนึ่งล้านองศา แม่เจ้า ร้อนอะไรอย่างนี้! ทะเลเดือดราวกับน้ำในหม้อ แต่แทนที่ไฟจะอยู่ใต้หม้อ กลับอยู่บนหม้อ ถึงขณะนี้สิงโตทะเลยังไม่คิดอะไร เป็นเวลานับล้านๆ ปีที่มันมีชีวิตอยู่มาโดยไม่คิด สมองมันยังคงเป็นอัมพาต แต่แล้วขณะกำลังว่ายน้ำ มันก็ถามปลาไหลทะเล

“ปลาไหล, ปลาไหลเพื่อนยาก, เธอกำลังคิดอะไรอยู่รึเปล่า?”
“ว่าไงนะ”
“เธอคิดอะไรอยู่?”
“ก็หลายเรื่องเกี่ยวกับเธอ”
“เช่น?”
“อ่า, บอกไม่ได้หรอก เดี๋ยวเธอโกรธชั้น”

สิงโตทะเลรู้สึกแย่ ที่ขั้วโลก, อย่างที่ได้บอกไป, ไม่มีใครคิดอะไรเกี่ยวกับผู้อื่น แต่ตอนนี้ปลาไหลทะเลกำลังอาศัยประโยชน์จากการที่สิงโตทะเลมองไม่เห็นความคิดมัน คิดเกี่ยวกับตัวมัน ซึ่งไม่มีใครรู้ว่า เป็นเรื่องไม่ดีอะไรบ้าง เจ้าสัตว์ขี้นินทา, โง่, ปากว่าตาขยิบ! สิงโตทะเลเริ่มคิดถึงปลาไหลทะเลในแง่ไม่ดีขึ้นมาทันที และแน่นอนว่า ฝ่ายปลาไหลทะเลเองก็คิดถึงมันในแง่ไม่ดี

ผู้คนที่มันเจอในเขตร้อนมีพฤติกรรมเช่นเดียวกันนี้ พวกเขากล่าวชมสิงโตทะเล “ยินดีต้อนรับ, แหมหล่อจัง, จมูกเก๋ไก๋, ตาเป็นประกาย, หนวดสวย และอื่นๆ อีกมากมาย” แต่สิงโตทะเลแน่ใจว่า ถ้าเป็นที่ขั้วโลก เขาจะอ่านตัวหนังสือน้ำแข็งในอากาศได้ว่า “ตานี่จะมาอยู่กับพวกเราจริงๆ เหรอเนี่ย, หน้าตาอัปลักษณ์, จมูกขี้ริ้วขี้เหร่, ตายังกะหมู, หนวดตก ฯลฯ” ในประเทศเขตร้อนทุกคนคิดตรงกันข้ามกับสิ่งที่พูด ความจริงข้อนี้ทำให้สิงโตทะเลอยู่ที่นี่อย่างขมขื่น

วันหนึ่ง กลางอ่าวกินี ภายใต้อุณหภูมิหนึ่งล้านห้าแสนองศา มีชายคนหนึ่ง ผิวคล้ำ ชื่อว่า แอฟริกาโน อยู่บนเรือ พร้อมกับภรรยาและลูกๆ เขาร้องเพลงให้ปลาไหลทะเลฟัง มันฟังเขาอย่างปลาบปลื้ม จนถึงกับอ้าปากค้าง

ปลาไหลทะเล, ปลาไหลเจ้าเอย
แม่ทรามเชย ช่างงามหนักหนา
อรชรอ้อนแอ้น
รูปร่างงามตา
เจ้าสวยจริงหนา, ปลาไหลเจ้าเอย

ปลาไหลทะเลเคลิบเคลิ้มไปกับถ้อยคำไพเราะเหล่านี้ จนลืมนึกว่าไปว่า ในประเทศเขตร้อน ผู้คนพูดสิ่งหนึ่ง แต่คิดอีกสิ่งหนึ่ง มันจึงเข้าไปใกล้เรือ แอฟริกาโนเหวี่ยงแหลงไปอย่างว่องไว ปลาไหลทะเลถูกจับ เขาหั่นมันเป็นชิ้นๆ ทำซุป ทอด และกินมัน

สิงโตทะเลเห็นเหตุการณ์อันน่าสยดสยองนี้ มันถอยห่างออกมา และคิดว่า

“น่ากลัวจัง! อ้า, ขอให้พวกเราที่ขั้วโลกจงเจริญ พวกเราไม่เคยคิดอะไร ถึงคิด คนอื่นก็เห็นสิ่งที่เราคิดหมด”

อย่างไรก็ดี เนื่องจากความแปลกใหม่ในสถานที่ วัฒนธรรม และความขี้เกียจ สิงโตทะเลจึงไม่ได้เดินทางกลับขั้วโลก ทำไมมันจะรับสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ล่ะ? การสามารถคิดโดยไม่มีใครอ่านความคิดเราได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคิดตรงกันข้ามกับสิ่งที่พูดและทำ ได้ดึงดูดมันไว้ ดังนั้นสิงโตทะเลจึงยังอยู่ในประเทศเขตร้อน และเริ่มชินกับสิ่งนี้ แน่ละ, โลกแบบนี้ไม่ซื่อสัตย์และโปร่งใสเหมือนที่ขั้วโลก แต่การได้คิดอะไรโดยไม่มีใครรู้ ก็ชดเชยสิ่งที่สูญเสียไป การปราศจากสิ่งภายนอกมาควบคุมนำไปสู่การพัฒนาอย่างคาดไม่ถึง ตัวอย่างเช่น สิงโตทะเลสามารถคิดสิ่งที่สลับซับซ้อนมากยิ่งขึ้น เรียกว่าเป็นปรัชญาเลยทีเดียว อะไรบ้างนะหรือ เช่น เราเป็นใคร? มาจากไหน? จุดมุ่งหมายในชีวิตคืออะไร? เกิดมาทำไม? จากนั้นไปไหน?

สรุปแล้ว เป็นคำถามที่เราถามกันอยู่บ่อยๆ จำพวก ไม่ได้อยู่เพื่อกิน แต่กินเพื่ออยู่ใช่หรือไม่ คำตอบที่มันคิดได้คือ พวกเราเป็นสิงโตทะเล มาจากขั้วโลก เป้าหมายในชีวิตคือกินปลา เราเกิดมา เพราะพระผู้เป็นเจ้าสร้างเรามาให้เป็นสิงโตทะเลร่างยักษ์ ท้ายที่สุด เราจะละทิ้งประเทศเขตร้อน ซึ่งเต็มไปด้วยการโกหกหลอกลวง ไปยังประเทศซึ่งมีแต่ความซื่อสัตย์และจริงใจ คือที่ขั้วโลก

นี่คือบทสรุปการเดินทางของสิงโตทะเลในประเทศเขตร้อน วันหนึ่งมันเบื่อกับการคิดอย่างหนึ่ง แล้วพูดอีกอย่างหนึ่ง มันจึงเดินทางกลับไปขั้วโลก “ใช่” มันคิด “ต่อจากนี้ไปไม่ต้องคิดอะไรอีกแล้ว พักผ่อน อยู่นิ่งๆ ว่างๆ โดยไม่คิดอะไร อย่างน้อยๆ ก็ซักหนึ่งล้านปี!”

อนิจจา, เป็นแค่เรื่องละเมอเพ้อพก ที่ขั้วโลก บนแผ่นน้ำแข็งแผ่นเดิม สิงโตทะเลตระหนักว่า มันติดนิสัยชั่วร้ายมาเสียแล้ว ถึงแม้มันจะพยายามบังคับใจตัวเองเพียงใด แต่ก็ไม่สามารถหยุดคิดได้ ความคิดของมัน ปรากฎขึ้นทันทีบริเวณเหนือหัวของมัน เป็นถ้อยคำเขียนด้วยน้ำแข็ง โปร่งใส สะท้อนแสงเป็นประกาย หมี นกเพนกวิน แมวน้ำ และเหล่าปลาเล็กปลาน้อย เห็นความคิดซึ่งกลายเป็นน้ำแข็ง จึงพากันวิ่งหนีมัน เนื่องจากที่ขั้วโลก การคิดถือเป็นการกระทำที่ไม่ถูกต้องเหมาะสมอย่างยิ่ง เปรียบเทียบกับบ้านเรา เหมือนกับการเดินเปลือยกายบนท้องถนนเลยทีเดียว

ฝ่ายสิงโตทะเลที่น่าสงสาร เมื่อเห็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่พยายามหลบเลี่ยง และหนีหน้ามันไป มันจึงอดคิดถึงพวกนั้นในแง่ร้ายไม่ได้ ความคิดที่ปรากฎในรูปของก้อนเมฆ ภายในบรรจุตัวอักษรทำจากน้ำแข็ง เต็มไปด้วยคำปรามาสและผรุสวาทมากมาย ทำให้หลุมที่กั้นกลางระหว่างสิงโตทะเลและประชากรในขั้วโลกยิ่งดิ่งลึกจนไม่สามารถข้ามผ่านไปได้ ในไม่ช้าบนแผ่นน้ำแข็งจึงเหลือสิงโตทะเลอยู่เพียงตัวเดียว และมันต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเช่นนี้ตลอดไป

จากวันนั้นจวบจนวันนี้ อุณหภูมิที่ขั้วโลกสูงขึ้น ความคิดไม่กลายเป็นน้ำแข็งอีกต่อไปแล้ว ไม่มีใครมองเห็นความคิดใคร แต่กระนั้นสิงโตทะเลก็ชินกับความโดดเดี่ยวอ้างว้าง มันไม่สุงสิงกับผู้คน และอยู่บนแผ่นน้ำแข็งเพียงลำพัง มันกำลังคิด มันคิดอะไร? มันคิดถึงช่วงเวลาที่มันเคยไม่คิด เนื่องจากความคิดเป็นสิ่งที่มองเห็นได้ ช่วงเวลาที่ปราศจากความคิดเป็นช่วงเวลาที่งดงาม แม้จะหนาวเหน็บไปบ้างก็ตามที!

___________________________________________________
ผู้แต่ง: Alberto Moravia
ชื่อเรื่อง: Storie della Preistoria
ภาพประกอบ: Flaminia Siciliano
ผู้แปล: Nungning

ฉันเห็นคุณๆ ปลูกต้นไม้
ที่แสนวิเศษ, ใบน่าพิสมัยแพรวพราว
ตรงมุมห้องอาหารหลบลมหนาว
มุมนั้น….

กิ่งทุกกิ่ง…
โน้มลงด้วยน้ำหนัก
ของผลไม้ที่ไม่รู้จักหลากสีสัน
อีกดวงดาวส่องแสงสกาวไม่แพ้กัน
แต้มกิ่งนี้กิ่งนั้น, ฉันเห็น

ฉันแอบมองคุณๆ จากนอกหน้าต่าง
ปุยขนฉันลุกตั้ง เยียบเย็นสุดแสนเข็ญ
ตอนนี้ต้นคริสต์มาสคุณเสร็จแล้ว
ขอให้ฉันได้เข้าไปหลบความหนาวเย็น
สร้างรังหลบเร้นบนกิ่งลึกภายใน

ฉันสัญญา…
จะไม่สร้างความลำบาก
ไม่ทำความยุ่งยาก
ฉันนิสัยดี…ไม่เหลวไหล
คุณลองตรองดูสิ
พรุ่งนี้…
ลูกของคุณจะดีใจเพียงไร
เพราะหลังกองของขวัญหลากหลาย
เขาจะพบ….
นกกระจอกตัวหนึ่ง
มีเลือดเนื้อ…หัวใจ…
มองเขาด้วยดวงตาดำขลับสดใสจากรวงรัง

เขาจะพบ…
สิ่งซึ่งมีชีวิต
ต้องการไออุ่นใกล้ชิด
ต้องการความรัก…ดังหวัง
ซึ่งขณะนี้กำลังเหน็บหนาว…หิว…ขลาดกลัว…ไร้เรี่ยวแรงพลัง

ฉันเชื่อว่า…
เด็กทั้งหลายนั้นเป็นเด็กดี

และพวกเราคงเข้ากันได้
จากกองของขวัญมากมาย
ฉันขอเพียงเศษขนมไว้จิกกิน…เพียงเท่านี้
สิ่งที่ฉันตอบแทนได้
คงเป็น…
ความอ่อนละมุนจากลมปลายปีกตี
ให้ฉันบินเถิดนะ… บินไปที่
ต้นคริสต์มาสงาม

*****
ผู้เขียน: Gianni Rodari
ชื่อเรื่อง: Il secondo libro delle filastrocche
ภาพประกอบ : Francesco Altan
ผู้แปล: Nungning

ผลการวินิจฉัยโรคทำให้จูเซ็ปเป คอร์เตใจชื้น เขาคาดเดาไว้ว่าผลจะออกมาแย่กว่านี้และเตรียมใจไว้แล้วสำหรับข่าวร้าย เขาคงไม่ประหลาดใจเลยถ้าหมอจะบอกให้เขาย้ายไปอยู่ชั้นล่าง แท้จริงแล้วไข้ไม่มีทีท่าว่าจะลดและอาการโดยทั่วไปยังไม่ทุเลา แต่ทางโรงพยาบาลบอกกับเขาอย่างนิ่มนวลและไม่ทำให้เสียกำลังใจ อาการของโรคยังมีอยู่ – หมอบอกกับเขา- แต่น้อยมาก อีกสองสามอาทิตย์น่าจะหาย

“งั้นผมยังอยู่ชั้นเจ็ดต่อไปได้ใช่มั๊ยครับหมอ?” จูเซ็ปเป คอร์เตถามเข้าประเด็นอย่างกระวนกระวายใจ

“แน่นอนครับ!” หมอตอบพร้อมกับตบไหล่เขาเบาๆ อย่างปลอบประโลม

“คุณคิดว่าต้องย้ายไปไหนกันล่ะ? หรือว่าชั้นสี่ดี?” หมอถามพร้อมกับหัวเราะราวกับพูดถึงเรื่องน่าขบขัน

“อยู่ที่เดิมดีกว่าครับ, อยู่ที่เดิมดีกว่า” คอร์เตตอบ “คุณหมอรู้มั๊ย? คนเราเวลาป่วยมักจินตนาการแต่เรื่องร้ายๆ เสมอ…”

จูเซ็ปเป คอร์เตยังคงพักอยู่ในห้องซึ่งทางโรงพยาบาลจัดให้เขาตั้งแต่แรก เขาเริ่มทำความรู้จักผู้ป่วยสองสามคนในโรงพยาบาลในบ่ายวันที่เขาได้รับอนุญาตให้ลุกจากเตียงนอน เขาปฏิบัติตามวิธีการรักษาอย่างเคร่งครัดเพื่อจะได้หายเร็วๆ ทว่าอาการของเขายังคงไม่กระเตื้องขึ้น

(มีต่ออีกยาวมั่กๆ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La boutique del mistero
ผู้แต่ง: Dino Buzzati
ผู้แปล: Nungning

“คุณเพิ่งมาอยู่เหมือนกันหรือครับ?”

“โอ…เปล่า” อีกฝ่ายตอบ “ผมอยู่ที่นี่เกือบสองเดือนแล้ว…” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะไม่รู้จะสนทนาต่ออย่างไร จากนั้นจึงเอ่ยว่า

“ผมกำลังมองพี่ชายผมซึ่งอยู่ข้างล่าง”

“พี่ชายคุณ?”

“ใช่” ชายนิรนามอธิบาย “พวกเราเข้ามาพร้อมกันด้วยอาการป่วยที่ประหลาดมาก แต่เค้าอาการทรุดหนักลงเรื่อยๆ คุณคิดดูสิตอนนี้อยู่ขั้นสี่แล้ว”

“ขั้นสี่อะไรเหรอครับ”

“ชั้นสี่ไงล่ะคุณ” เขาอธิบายและพูดอะไรต่ออีกสองสามคำด้วยความรู้สึกสงสารและหวาดกลัว จนทำให้จูเซ็ปเป คอร์เตรู้สึกตกใจ

“คนไข้ที่อยู่ชั้นสี่อาการหนักขนาดนั้นเลยเหรอ?” เขาถามอย่างระมัดระวัง

“โอ พระเจ้า”อีกฝ่ายส่ายหน้าช้าๆ “ไม่ถึงกับหมดหวังซะทีเดียว แต่ค่อนข้างริบหรี่”

“งั้น” คอร์เตถามต่อเล่นๆ ราวกับไม่ใส่ใจเรื่องทุกข์ร้อนของผู้อื่น “ถ้าคนไข้ชั้นสี่อาการหนักขนาดนั้น แล้วชั้นหนึ่งเอาไว้ให้ใครอยู่ล่ะ?”

“โอ, ชั้นหนึ่งมีแต่พวกใกล้ตาย ที่นั่นหมอไม่มีอะไรทำแล้ว เป็นหน้าที่ของบาทหลวง และโดยมาก…”

“แต่ชั้นหนึ่งมีคนอยู่น้อย” จูเซ็ปเป คอร์เต ขัดจังหวะก่อนพูดยืนยัน “ชั้นล่าง ปิดเกือบทุกห้อง”

“ตอนนี้, ใช่, มีน้อย แต่เมื่อเช้า เยอะมากเลยล่ะ” ชายนิรนามตอบด้วยรอยยิ้มบาง “ห้องที่ปิดมู่ลี่แสดงว่าเพิ่งมีคนตาย อีกอย่างคุณไม่เห็นเหรอว่าชั้นอื่นๆ เปิดม่านหมด? ขอโทษนะครับ” ชายคนนั้นกล่าวอย่างช้าๆ “ผมเริ่มหนาว คงต้องกลับไปที่เตียงแล้ว โชคดีนะครับ โชคดี…”

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La boutique del mistero
ผู้แต่ง: Dino Buzzati
ผู้แปล: Nungning

ระบบนี้ของโรงพยาบาล นอกจากจะทำให้การบริการเป็นไปอย่างสะดวกรวดเร็วแล้ว ผู้ป่วยที่อาการไม่หนักจะไม่รู้สึกหดหู่ใจกับการอยู่ใกล้ชิดผู้ป่วยซึ่งกำลังเจ็บปวดเจียนตาย และรับประกันได้ว่าบรรยากาศในแต่ละชั้นจะเป็นไปในทิศทางเดียวกัน อีกนัยหนึ่งก็เพื่อให้การรักษาซึ่งแบ่งตามระดับของอาการเกิดประสิทธิภาพสูงสุด

การแบ่งผู้ป่วยออกเป็นเจ็ดกลุ่มตามลำดับอาการทำให้แต่ละชั้นเป็นเสมือนโลกใบเล็กซึ่งมีกฎระเบียบเฉพาะและวัฒนธรรมพิเศษเป็นของตนเอง แพทย์ที่ดูแลรับผิดชอบก็แตกต่างกันไปโดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านวิธีการรักษา เมื่อพยาบาลออกจากห้องไปแล้ว จูเซ็ปเป คอร์เตรู้สึกไม่มีไข้ เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกห้อง ไม่ใช่เพื่อชมทัศนียภาพของเมืองซึ่งเป็นสิ่งใหม่สำหรับเขา แต่ด้วยความหวังว่าจะเห็นผู้ป่วยในชั้นล่างๆ จากทางหน้าต่าง โครงสร้างอาคารซึ่งเว้าลึกเข้าไปทำให้การสังเกตการณ์เช่นนั้นเป็นไปได้ จูเซ็ปเป คอร์เตเพ่งความสนใจไปยังหน้าต่างชั้นแรกซึ่งอยู่ไกลออกไปค่อนข้างมากและเห็นเพียงเฉียงๆ แต่เขาไม่พบอะไรน่าสนใจ หน้าต่างส่วนใหญ่แลดูมืดด้วยมู่ลี่สีเทาที่ปิดลงมา

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La boutique del mistero
ผู้แต่ง: Dino Buzzati
ผู้แปล: Nungning

แม้อาการป่วยของเขาอยู่ในระยะเริ่มแรกและไม่หนักหนาอะไร แต่มีคนแนะนำให้เขามาโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงแห่งนี้ ที่นี่รักษาเฉพาะโรคพิเศษชนิดนี้เท่านั้น เขาได้รับคำยืนยันถึงความสามารถของแพทย์ และระบบการจัดการที่ถูกต้องตามหลักแห่งเหตุผลและมีประสิทธิภาพของโรงพยาบาล

เมื่อเห็นโรงพยาบาลจากระยะไกล เขาจำมันได้ทันทีเนื่องจากเคยเห็นรูปถ่ายในโฆษณา จูเซ็ปเป คอร์เต รู้สึกประทับใจมากกับตัวอาคารสีขาวเจ็ดชั้น ซึ่งมีลักษณะคล้ายโรงแรม แลดูโดดเด่นท่ามกลางรั้วต้นไม้สูงรายรอบ

หลังจากพบแพทย์ จูเซ็ปเป คอร์เต รอฟังผลการวินิจฉัยโรคซึ่งทำอย่างละเอียดรอบคอบ ทางโรงพยาบาลจัดห้องพักให้เขาบนชั้นเจ็ดซึ่งเป็นชั้นสุดท้ายของอาคาร เฟอร์นิเจอร์และพื้นพรมแลดูสะอาดสะอ้าน เก้าอี้ทำด้วยไม้ ปลอกหมอนทำจากผ้าหลากสี จากห้องมองเห็นทัศนียภาพงดงามมุมหนึ่งของเมือง ทุกอย่างแลดูสงบ อบอุ่น และให้ความรู้สึกมั่นใจ

จูเซ็ปเป คอร์เต ล้มตัวลงนอนบนเตียงทันที เขาเปิดโคมไฟหัวเตียงและเริ่มอ่านหนังสือที่นำติดตัวมาด้วย ครู่ต่อมาพยาบาลคนหนึ่งเข้ามาในห้องเพื่อถามเขาว่าต้องการอะไรอีกหรือไม่ จูเซ็ปเป คอร์เต ไม่ต้องการอะไรแล้วแต่เขาคุยกับพยาบาลสาวอย่างเต็มอกเต็มใจ เขาสอบถามข้อมูลเกี่ยวกับโรงพยาบาลจึงได้ทราบถึงลักษณะพิเศษของโรงพยาบาลแห่งนี้ ที่นี่ผู้ป่วยจะถูกส่งตัวไปยังชั้นต่างๆ ตามความหนักเบาของอาการ ชั้นเจ็ด, ซึ่งเป็นชั้นสุดท้าย, สำหรับผู้ป่วยที่มีอาการเบาที่สุด ชั้นหกสำหรับผู้ป่วยที่อาการไม่หนัก แต่ก็ไม่ควรปล่อยปละละเลย ชั้นห้าสำหรับผู้ป่วยซึ่งต้องได้รับการรักษาอย่างจริงจังและติดตามเอาใจใส่ ในชั้นถัดลงไปสำหรับผู้ป่วยที่อาการหนักขึ้นเรื่อยๆ ชั้นสองสำหรับผู้ป่วยที่อาการหนักมากที่สุด ชั้นหนึ่งสำหรับผู้ป่วยซึ่งหมดหนทางเยียวยาแล้ว

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง:La boutique del mistero
ผู้แต่ง: Dino Buzzati
ผู้แปล: Nungning

“พระเจ้าจ๋า… พรุ่งนี้พอหนูตื่นขึ้นมาช่วยดลบันดาลให้เฮมิงเวย์เป็นคนแต่งนวนิยายเรื่อง Tom Sawyer* ด้วยเถิ้ดดด”

“ทำไมล่ะลูก, ทำไมถึงอยากให้เฮมิงเวย์กลายเป็นคนแต่ง Tom Sawyer ล่ะจ๊ะ” แม่ถาม

“ก็หนูตอบข้อสอบไปแบบนั้น”

****
หมายเหตุ :
* นวนิยายเรื่อง The Adventures of Tom Sawyer ประพันธ์โดย Mark Twain
ที่มา : www.risateonline.it
ผู้แต่ง : Rulliano
ผู้แปล : Nungning

เจ้าเรือดที่น่าสงสารลองอาบน้ำฟอกสบู่ แต่กลิ่นก็ไม่หมดไป เพราะเป็นกลิ่นตัวตามธรรมชาติ มันลองใส่น้ำหอม แต่กลิ่นของมันกลับแรงกว่ากลิ่นน้ำหอมใดๆ มันจึงไปหาพังพอนและขอยืมกลิ่นของมันมาเล็กน้อย ทุกคนรวมถึงเพื่อนๆ ที่ทอดทิ้งมันไปต่างกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า น่าแปลกที่ตัวเรือดมีกลิ่นเหมือนพังพอน

น่าแปลก น่าแปลก, แต่เจ้าเรือดกลับไปไหนมาไหนอย่างมีความสุข มันสบายใจ เลิกอับอาย และไม่ต้องเดินอุดจมูกอีกต่อไปแล้ว

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

ชักลิ้นกลับ
เคี้ยว
กลืน

ทั้งสองนิ่งไปชั่วขณะราวกับรูปสลักครึ่งตัวในสวนสาธารณะ จากนั้นใบหน้าของศาสตราจารย์รอซซีก็บิดเบี้ยวเหยเก ขณะที่ใบหน้าของอีกฝ่ายหนึ่ง, ราวกระจกเงาสะท้อน, บิดเบี้ยวเหยเกเช่นเดียวกัน

“ไม่อร่อยเหรอครับ?” นายเมเล็ตติเอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจว่าเหตุการณ์กำลังตึงเครียด

ทุกคนบอกให้เขาเงียบอย่างขุ่นเคือง

“บ้านนอก” นายพลพึมพำขึ้นมาบ้างก่อนหันไปมองนักวิทยาศาสตร์ทั้งสอง

“ตกลง, ว่าไงท่าน? พวกเรารอฟังอยู่”

“ผมรู้สึก” ศาสตราจารย์รอซซีพูดตะกุกตะกัก “หายใจไม่ค่อยออก”

“ผมหายใจไม่ออกเลย…” ศาสตราจารย์เตเรนซิโอพยายามเปล่งเสียง

“บางที…บางที…” นักวิทยาศาสตร์คนแรกพูด

“มีพิษ!” นักวิทยาศาสตร์คนที่สองจบประโยค

“เร็ว!” นายพลออกคำสั่ง “เรียกรถพยาบาล ต้องรีบพาพวกเค้าไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด!”

“แย่แล้ว!” นายเมเล็ตติตะโกนลั่น “ริต้า! ริต้าลูกรักของพ่อ! เปาโล! ต้องพาพวกเค้าไปโรงพยาบาลด้วย ได้โปรดเถิด”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

สามีและลูกของเธอกินไข่เจียวสามฟองแทนที่จะเป็นสี่ฟอง เธอบอกกับพวกเขาว่าพ่อค้าขายไข่เก่าหรือบางทีอาจเน่าแล้วให้เธอ เธอจึงจงใจไม่ทอดไข่ฟองนั้น

เช้าวันรุ่งขึ้นลูกชายในวัยเรียนของเธอใส่มะเขือเทศเน่าและไข่ไก่ของแม่ไก่ปาดัวลงในกระเป๋า เนื่องจากวันนี้จะมีรัฐมนตรีมาเยี่ยมโรงเรียน รัฐมนตรีคนนี้เป็นคนปลิ้นปล้อนตลบแตลง เขามาแนะนำตัวกับเด็กนักเรียนโดยคาดหวังว่าเด็กๆ จะปรบมือให้ เด็กๆ จึงตกลงกันว่าจะต้อนรับเขาให้สมเกียรติทีเดียว

เมื่อรัฐมนตรีมาถึงประตูโรงเรียน มะเขือเทศและไข่เน่าก็ลอยมากระทบกับใบหน้า ก่อนที่เขาจะถอยหลังกลับทัน ลูกชายคนงานก็เล็งเป้าและขว้างไข่ไปที่หน้าผากของเขา รัฐมนตรีรู้สึกราวกับโดนก้อนหินขว้าง เขาทรุดตัวลงนอนงวยงงกับพื้น และถูกนำตัวออกไปโดยมีผ้าเย็นประคบเนื่องจากมีรอยบวมปูดขนาดมหึมาขึ้นกลางหน้าผากของเขาพอดิบพอดี แม้น้ำจะเย็นแต่รอยโนนั้นยังคงโตขึ้นราวกับนอของแรด

นับจากวันนั้นเป็นต้นมารัฐมนตรีไม่ไปปรากฏตัวต่อหน้าเด็กนักเรียนอีกเลย นอกจากนี้เขายังไม่ไปร่วมงานใดๆ เพราะไม่ว่าจะใช้ลูกประคบหรือรักษาด้วยวิธีการไหนนอน่าเกลียดน่ากลัวนั้นยังคงอยู่

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

วันหนึ่งแม่ไก่ปาดัวได้ยินพ่อค้าบ่นกับเจ้าของฟาร์มว่า ในบรรดาแม่ไก่ในฟาร์มมีไก่อยู่ตัวหนึ่งออกไข่ที่มีเปลือกเปราะบาง ไข่จึงแตกระหว่างการขนส่งแต่ละครั้ง แม่ไก่กังวลใจมาก เพราะมันรู้ดีว่าเมื่อใดที่พวกเขาพบว่าไข่ที่มีเปลือกเปราะบางเกินไปเป็นของมัน มันจะถูกหิ้วคอออกจากเล้า

ใกล้กับฟาร์มมีร้านขายหินอ่อนอยู่หนึ่งร้าน วันหนึ่งแม่ไก่ลองชิมเศษผงของหินอ่อน รสชาติไม่อร่อยนัก แต่ก็ไม่เลวร้ายและย่อยยากเท่าก้อนกรวดและเศษอิฐเศษหิน วันต่อมามันออกไข่ซึ่งมีสีเปลือกราวกับหินอ่อน สวยมากเมื่อมองด้วยตาเปล่า แต่ยังคงแตกง่ายอยู่ดี อีกวันถัดมามันเดินผ่านหน้าร้านหินอ่อนร้านเดิม แม่ไก่เห็นถังใบหนึ่งฝาเปิดอยู่ บนถังเขียนว่า “สารทำให้แข็ง” หวังว่าคงไม่มีพิษนะ แม่ไก่ที่น่าสงสารพูดกับตัวเอง มันจิกกินของเหลวสีขาวซึ่งคนทำหินอ่อนใช้สำหรับประสานหินอ่อนเข้าด้วยกัน จากนั้นมันรีบวิ่งกลับไปที่เล้า เพราะถ้ามันต้องตาย มันอยากตายในรังของมันมากกว่าตายกลางถนน แม่ไก่ไม่นอนอยู่พักใหญ่ มันคอยว่าเมื่อไหร่มันจึงจะปวดท้อง ท้ายที่สุดมันผล็อยหลับไปจนถึงรุ่งเช้า และเช้านั้นเองมันออกไข่มาหนึ่งฟอง

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

“นี่ถือเป็นคำท้า!” ศาสตราจารย์เตเรนซิโอพูดเสียงดังลั่น

“ใช่” คราวนี้ศาสตราจารย์รอซซีเป็นฝ่ายหน้าซีดบ้าง “ถ้าอย่างงั้นเราตัดช็อกโกเลตต้องสงสัยนี้ออกมากินสองชิ้น จะได้รู้กันซักทีว่ามันเป็นช็อกโกเลตบนโลกหรือมาจากนอกโลก”

บรรยากาศเย็นยะเยือกแผ่คลุมไปทั่วห้อง

“ท่านทั้งสอง” นายพลลองพูดโน้มน้าว “พวกคุณไม่คิดว่าเป็นการประมาทไปหน่อยรึ? ผมไม่ยอมให้นักวิทยาศาสตร์ระดับแนวหน้าอย่างพวกคุณสองคนต้องมาอุทิศชีวิตเพื่อ…”

“แต่เค้าท้าทายผม!” ศาสตราจารย์เตเรนซิโอยืดอกพูด

“ลูกสาวผม, “นายเมเล็ตติพูดงึมงำขึ้นมา “บอกว่าเธอกินช็อกโกเลตไปเกือบครึ่งกิโล เธอยังบอกอีกว่าช็อกโกเลตคุณภาพชั้นยอด แถมยังย่อยง่าย”

“หยุดคุยเล่นกันซะที” ศาสตราจารย์รอซซีพูดแทรกขึ้นมา “เรามาทำการทดลองกันต่อดีกว่า”

ความเงียบอันน่าทรมานคืบคลานเข้ามาหลังประโยคนั้นจบลง ทุกคนกลั้นหายใจ มองดูนักวิทยาศาสตร์สองคนซึ่งบัดนี้ใบหน้าซีดราวกับซากศพ ทั้งสองจ้องตากัน เตรียมตัวกลืนวัตถุลึกลับขนาดเท่าลูกเต๋าเล็กๆ

“ท่านนายพล” ศาสตราจารย์รอซซีพูดเน้นคำอย่างขึงขัง “กรุณาจดบันทึกสิ่งที่จะเกิดขึ้นนับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป การอยู่รอดของมวลมนุษยชาติอาจขึ้นอยู่กับการทดลองของพวกเรา การที่ผู้บุกรุกจากนอกโลกมาเยือนโลกของเรา, สำหรับผม, ถือเป็นอันตรายอย่างใหญ่หลวงเทียบเท่ากับการระเบิดของระเบิดปรมาณูเลยทีเดียว ด้วยความตระหนักถึงอันตรายครั้งนี้และด้วยความสามารถทั้งหมดที่ผมมี กระผม…”

สรุปแล้วศาสตราจารย์รอซซีกำลังกล่าวสุนทรพจน์ย่อยๆ เขาพูดยืดยาวจนกระทั่งทุกคนในห้องเริ่มตั้งคำถามในใจว่า “ตกลงเขาจะกินหรือไม่กิน?”

จากนั้นถึงตาของศาสตราจารย์เตเรนซิโอพูดบ้าง เขากล่าวถึงระบบสุริยะจักรวาล, ยกชื่อดันเต กาลิเลโอ โคเปอร์นิคัส และนิวตัน เขาชี้ให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างยุคที่มนุษย์ยังอาศัยอยู่ในถ้ำกับยุคของไอสไตน์ สรุป, เขาพูดถึงสิ่งที่เขาจำได้ และแน่นอนว่าทุกเรื่องที่พูดได้รับการบันทึกเสียงไว้เพื่อไม่ให้ตกหล่นไปแม้แต่พยางค์เดียว

อีกครั้งที่คนในห้องตั้งคำถามในใจว่า:

“พวกเค้าจะกินหรือไม่กิน?”

บางทีนักวิทยาศาสตร์ทั้งสองกำลังคอยว่าเมื่อไหร่นายพลจะกล่าวสุนทรพจน์บ้าง แต่นายพลยังคงเงียบ

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

“เจ้าหมานั่นคงเพี้ยนไปแล้วล่ะ” ทั้งแมวและหนูต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันก่อนจะวิ่งหนีไปและทิ้งมันไว้ลำพัง

สุนัขตัวนั้นยังคงกินหนูและพยายามผูกมิตรกับแมว แต่เมื่อมันเข้าไปใกล้แมว แมวต่างพากันชันขน ขู่ฟ่อ และข่วนมัน

วันหนึ่งมันลองร้องเมี้ยวๆ แต่มันทำได้ไม่ดีเท่าไหร่ วันต่อมามันลองร้องเหมียวๆ คราวนี้มันทำได้ดีจนมันเริ่มสงสัยว่าตัวมันน่าจะเป็นแมวมากกว่าเป็นสุนัข แต่ทำไมมันยังชอบกระดูกไก่อยู่ล่ะ? สุนัขตัวนั้นเอาตีนกุมขมับและถามตัวเองว่า:

“ใครรู้มั่งว่าผมเป็นตัวอะไรกันแน่?”

*****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

เขา : ก็ดี! ว่าแต่ใครโทรมาล่ะ?

เธอ : ใครก็ไม่รู้ เค้าโทรผิด!

****
ที่มา: www.risateonline.it
ผู้แต่ง: Rulliano
ผู้แปล :หนุงหนิง

I bambini hanno visto
un film alla televisione:
altri bambini in Giappone,
si radunavano per salutare
le rondini in partenza per il Sud.
Ora vorrebbero rifare
il gioco di quel saluto,
ma non e’ settembre,
non partono le rondine,
non e’ marzo,
le rondini non sono qui.
Escono sul balcone
guardano il cielo invernale.
Da quanti giorni non guardavano il cielo?
Il televisore li ha spinti
per una volta
lontani da se’,
per una volta
e’ stato un bravo maestro.

~~~~~~~~

เด็กๆ ดูหนังในโทรทัศน์
ฉากหนึ่งฉายชัด
เห็นเด็กญี่ปุ่นในจอ

รวมตัวกันมากจริงหนอ
มาเพื่อเฝ้ารอ
ลานกนางแอ่นเดินทาง

ฤดูกาลหมุนเวียนเปลี่ยนต่าง
นกแผ่ปีกกว้าง
มุ่งหน้าลงใต้อีกครา

เด็กๆ ดูแล้วปรารถนา
ฉากนั้นตรึงตรา
อยากลองเกมสนุกทักทาย

แต่เดือนกันยาฯ ผ่านย้าย
นางแอ่นลับกาย
เดินทางจากไปนานแล้ว

มีนาฯ นู่นหนามีแวว
นางแอ่นเพื่อนแก้ว
จะบินกลับมาอีกครั้ง

เด็กๆ มองฟ้าหมดหวัง
เหมันต์คงยัง
คลี่คลุมความหนาวห่มฟ้า

อยู่ระเบียงมองท้องนภา
กี่วันแล้วหนา?
ไม่เคยมองฟ้าเช่นนี้

อย่างน้อยสักครั้ง – ทีวี
เป็นครูที่ดี
ผลักไล่เด็กหนีจากมัน

*****
ผู้เขียน: Gianni Rodari
ชื่อเรื่อง: Il secondo libro delle filastrocche
ผู้แปล: Nungning
หมายเหตุ: นกนางแอ่นจะบินมายุโรปในฤดูใบไม้ผลิ (ช่วงเดือนมีนาคม -มิถุนายน)

คืนหนึ่งเชซาโรเนมองท้องฟ้าตาค้างด้วยความตื่นตะลึง เกิดบางสิ่งบางอย่างขึ้นที่ดาวหมีใหญ่ มีบางอย่างแปลกไปมาก เชซาโรเนหลับตาลงสองสามนาทีเพื่อพักสายตาและลืมตาขึ้นมองท้องฟ้าใหม่อีกครั้ง ตาของเขาไม่ได้ฝาด รถเข็นของดาวหมีใหญ่มีห้าล้อ (กลุ่มดาวหมีใหญ่ ชาวยุโรปบางประเทศเรียก กลุ่มดาวรถเข็น – ผู้แปล)

“คงต้องพักผ่อนบ้างแล้ว” เชซาโรเนคิด “ผมคงเหนื่อยเกินไป” เขามองไปยังกลุ่มดาวหมีใหญ่อีกครั้ง รถเข็นยังคงมีที่จับอยู่ตรงที่เดิมของมัน แต่ล้อมีห้าล้อ ล้อที่ห้าโผล่เพิ่มมาระหว่างล้อหลังสองล้อ คืออยู่ระหว่างดาวอัลฟาและเบต้า

เป็นเวลาหลายวัน, หรือพูดให้ถูกเป็นเวลาหลายคืนที่เชซาโรเนเลิกดูดาวบนท้องฟ้า เขาใช้เวลาสองสามชั่วโมงอยู่ที่ร้านกาแฟกับเพื่อนๆ ที่รู้จักมานานหลายปี ด้วยเหตุนี้เขาจึงรู้ว่าท้องฟ้าเต็มไปด้วยดาวเทียมของรัสเซียและสหรัฐอเมริกาซึ่งขึ้นไปสอดแนมภาคพื้นดินโดยลอยปะปนอยู่กับหมู่ดาว

“ดาวเทียมสายลับพวกนี้นี่เองที่ทำท้องฟ้าผมป่นปี้หมด” เชซาโรเนอุทาน เขาทำหลังคาปิดปากบ่อน้ำ หรือหอคอยของเขานั่นแหละ

นับจากวันนั้นเป็นต้นมา เขาอยู่ที่ร้านกาแฟตลอดทั้งวัน พูดไม่ดีถึงสิ่งต่างๆ เช่นเรื่องเงินลีร์อ่อนค่าลง, ไวน์ปลอม, การค้ากำไรจากอสังหาริมทรัพย์, การคอร์รัปชัน, มลพิษในชั้นบรรยากาศ และจากชั้นบรรยากาศเขาเริ่มพูดไม่ดีถึงสิ่งที่สูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงดวงดาวบนท้องฟ้าซึ่งเต็มไปด้วยมลพิษเหมือนสิ่งอื่นๆ

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

บางทีอาจประสบความสำเร็จก็ได้ เพราะผมเป็นเป็นนักดาราศาสตร์ยุคใหม่ไม่ใช่ยุคเก่า, เชซาโรเนคิด, แต่มีคนอธิบายให้เขาฟังว่าปัญหาไม่ใช่เรื่องยุคใหม่หรือเก่า แต่เป็นเรื่องน้ำ: เขาต้องลงไปอยู่ก้นบ่อที่แห้ง

แม้ดวงดาวเป็นสิ่งที่เขาหลงใหล แต่เขาก็ไม่อยากจมน้ำตายเพราะมัน เชซาโรเนไปชนบท และที่นี่เขาสร้างบ่อน้ำเหนือพื้นดิน กล่าวคือเขาสร้างหอคอยทรงกลม ด้านในกลวง และไม่มีหลังคา

ที่ก้นบ่อหรือพูดให้ถูกคือที่ระดับผิวดินนั่นแหละ เชซาโรเนวางโซฟาไว้ เขาใช้เวลาในยามค่ำคืนที่นั่นเพื่อดูดวงดาว ตอนนี้เขาจำดวงดาวบนท้องฟ้าได้เกือบทั้งหมด ส่วนเวลากลางวันเขาใช้เวลาศึกษาแผนที่สีมือสองซึ่งเขาซื้อมาจากร้านขายเครื่องใช้ในสำนักงาน

นับตั้งแต่ดูดวงดาวในยามค่ำคืน เชซาโรเนก็แปลกไป เขาจำเพื่อนซึ่งพบตามท้องถนนไม่ได้ เขาจำสุนัขและแมวสลับกัน บางครั้งเขาจำไม่ได้แม้กระทั่งถนนที่เขากำลังเดินและเดินไปชนกำแพง

“บนพื้นดิน ผมรู้สึกสับสนไปหมด” เขาพูด “ผมรู้สึกดีขึ้นเมื่ออยู่บนท้องฟ้า”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

นายเมเล็ตติลองต่อรองคำสั่งของนางเชชิเลียอย่างไม่คาดหวังอะไรนัก เขารู้ดีว่าเมื่อเธอตัดสินใจอะไรแล้ว ไม่มีใครเปลี่ยนใจเธอได้ เขาจึงจำใจกลับไปหาผู้บัญชาการโดยมีเพียงรองเท้าจิ๋วหนึ่งข้างกับห่อขนมเค้ก

ดิโอเมเด (หรือพูดให้ถูก, รวมถึงคณะบุคคลซึ่งประกอบด้วยพลเรือน ทหาร และนักวิทยาศาสตร์) ฟังเรื่องราวที่นายเมเล็ตติเล่าด้วยความสงสัย

“เด็กๆ มีจินตนาการบรรเจิดดีจริง” นายพลพึมพำ

“แถมยังปราดเปรื่องอีกด้วย” นายทหารยศพันเอกเสริม

“แต่มันเป็นช็อคโกเลตจริงๆ นะครับท่าน” โอดิสซุสจอมเจ้าเล่ห์พูดเสียงอู้อี้ เขาดีใจที่ดิโอเมเดไม่ติดใจสงสัยเรื่องลูกสาวของเขาเป็นสายลับ แต่เขารู้สึกเสียใจถ้าริต้าต้องกลายเป็นเด็กพูดปด

“ทางฝ่ายวิทยาศาสตร์มีความเห็นยังไงบ้าง?” นายพลถาม

ศาสตราจารย์รอซซีและศาสตราจารย์ติเรนซิโอก้มลงสูดกลิ่นวัตถุต้องสงสัย

“ตั้งสมมติฐานได้เลยว่ามนุษย์ดาวอังคารรู้วิธีผลิตช็อคโกเลต” ศาสตราจารย์รอซซีกล่าว

“ตั้งสมมติฐานได้เลยว่าลูกของนายตำรวจคนเก่งของเรา,ซึ่งอยู่ ณ ที่นี้, ซื้อช็อคโกเลตก้อนนี้มาจากร้านขายขนม” ศาสตราจารย์เตเรนซิโอพูด

“ประเด็นนั้นตัดทิ้งได้เลยครับ” นายเมเล็ตติแย้ง “ตอนขากลับมานี่ ผมตระเวนไปร้านขายขนมทุกร้านในตรูลโล ข้อแรกไม่มีร้านไหนขายช็อคโกเลตชิ้นใหญ่ขนาดนี้ ข้อสองมีคนเห็นลูกผมไปร้านขนมครั้งสุดท้ายเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว พวกเค้าไปซื้อหมากฝรั่ง ช็อคโกเลตก้อนนี้ไม่มีขายที่ตรูลโลหรอกครับ”

“แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันหล่นลงมาจากฟ้าได้เหมือนอาหารที่หล่นมาเลี้ยงชาวฮิบรูตามคัมภีร์ไบเบิ้ล” ศาสตราจารย์เตเรนซิโอโต้ตอบ

“พวกเราลองชิมดูมั้ย?” ศาตราจารย์รอซซีเสนอ

“ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ” ศาตราจารย์เตเรนซิโอกล่าว “ผมว่าเราควรทำการวิเคราะห์ทางเคมี ถ้ามันมาจากนอกโลกจริงก็ต้องพบธาตุที่เราไม่รู้จักบ้างแหละ”

“คุณไม่กล้าชิมว่างั้นเถอะ” ศาสตราจารย์รอซซีสรุป “งั้นคุณเองก็คิดว่า….”

ศาตราจารย์เตเรนซิโอทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ, ใบหน้าซีดเผือด: “ผมไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ผมพูดถึงความน่าสนใจทางด้านวิทยาศาสตร์”

“ความน่าสนใจทางด้านวิทยาศาสตร์” ศาตราจารย์รอซซีกล่าวทวน “มีคุณหมอกล้าหาญหลายคนที่ฉีดเชื้อโรคร้ายแรงเข้าร่างกายตัวเอง”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

เฮ้ คุณ! อย่าคิดว่าผมเป็นผู้รู้แจ้งอะไรเชียว

ผมอธิบายถึงเรื่องการมีชีวิตอยู่ให้คุณฟังไม่ได้หรอก

ผมแค่หลบเมียมาเท่านั้นเอง

“เวลาผมขีดผนังเป็นรอย ทุกคนพากันว่าผม แต่ทำไมทีเครื่องบินทำท้องฟ้าสกปรก ไม่เห็นมีใครว่าอะไรบ้างเลย”

พ่ออธิบายให้เซราฟิโนฟังว่า เส้นเหล่านั้นเป็นเพียงอากาศซึ่งเดี๋ยวก็หายไปเอง

“แต่ถ้าผมเอาชอล์กเขียน มันก็ลบออกได้เหมือนกันนี่นา”

พ่ออธิบายให้เขาฟังว่าเครื่องบินเป็นพาหนะซึ่งมนุษย์ต้องใช้ในการเดินทาง และเมื่อเขียนจดหมายไปยังประเทศที่ไกลมากๆ ก็ต้องส่งจดหมายไปทางเครื่องบิน

เซราฟิโนไม่ยอมลดละ เด็กชายบอกว่าเส้นสีขาวเหล่านี้ส่วนใหญ่เกิดจากเครื่องบินทหาร และพวกมันน่าจะจอดเฉยๆ มากกว่าบินไปบินมาให้เปลืองน้ำมันเช่นนี้ พ่อไม่รู้จะตอบอย่างไร เขาคิดว่าลูกชายพูดมีเหตุผล แต่เพื่อทำให้ลูกสงบลง เขาจึงพูดต่อไปว่าบางทีเวลามีสงครามเราจำเป็นจะต้องใช้มัน เซราฟิโนแย้งว่าตอนนี้ไม่มีสงคราม และเครื่องบินทหารก็เป็นตัวการสำคัญที่ทำให้ท้องฟ้าสกปรก พวกมันลากเส้นได้ใหญ่กว่าและเสียงดังกว่ามาก

วันอาทิตย์วันหนึ่งเซราฟิโนอยากไปหาย่าซึ่งอาศัยอยู่ในชนบท แต่พ่อบอกว่าไปไม่ได้เพราะน้ำมันแพง เซราฟิโนร้องไห้และบ่นว่าเป็นเพราะเครื่องบินใช้น้ำมันสิ้นเปลือง พวกเขาจึงไปหาย่าทางรถไฟ เซราฟิโนคุยกับย่าอยู่นานสองนาน พวกเขาคุยกันถึงสมัยยังไม่มีการประดิษฐ์เครื่องบิน

ระหว่างเดินทางกลับเซราฟิโนบอกกับพ่อว่าเมื่อก่อนมีแต่นางฟ้าที่บินอยู่บนฟ้า และพวกเธอก็มีมารยาทกว่าเครื่องบิน พวกเธอไม่เคยทำท้องฟ้าสกปรก กล่าวคือไม่ทิ้งรอยสีขาว ไม่ทำเสียงดัง และไม่กินน้ำมัน เด็กชายพูดด้วยความมั่นใจเพราะย่าเป็นคนบอกเขา

พ่อบอกว่าอาจจะจริงที่นางฟ้าไม่ทำท้องฟ้าสกปรก ไม่ทำเสียงดัง และไม่กินน้ำมัน แต่, เขาเสริม, นางฟ้าฉี่รดหัวคนซึ่งเดินไปมาอยู่ข้างล่าง แถมบางครั้งยังเสียมารยาทยิ่งกว่านั้นเพราะอึลงมาด้วย

นับจากวันนั้นเซราฟิโนไม่พูดถึงนางฟ้าและเครื่องบินอีกเลย

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

“สัตว์อะไรประหลาดจัง” พ่อค้าพูด “มีหูเหมือนม้า แต่ม้ามันไม่มีเขานี่นา”

แท้จริงแล้วเซ็มโปรนิโอหลงลืมไปว่า ม้าไม่มีเขา และลาของเขาก็คือวัวซึ่งมีหูค่อนข้างยาวนั่นเอง

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

ริต้าวิ่งไปที่ระเบียง พ่อกับแม่เดินตามเธอไป เด็กหญิงยกกระถางต้นจีเรเนียมออกและพูดเพียงว่า

“ดูนี่ค่ะ”

เปาโลเป็นคนออกความคิดเรื่องซ่อนขนมเค้กที่เหลือ เขาห่อมันด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์เก่า ใช้เชือกเส้นเล็กผูกติดกับห่อแล้วแขวนไว้นอกระเบียง นางเชชิเลียสาวเชือกขึ้นมาอย่างระมัดระวังราวกับว่ามันเป็นระเบิดติดชนวน เมื่อได้ห่อมา เธอแกะมันออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นสิ่งที่บรรจุอยู่ภายใน

“ช็อกโกเลต” นางเชชิเลียแสดงความเห็นอย่างเชื่อมั่นในการดมกลิ่นของจมูกเธอ “ลูกไปเอามาจากไหน?”

“ใครให้ลูกมา?” นายเมเล็ตติถามซ้ำ

“ไม่มีใครให้หนูมาทั้งนั้นแหละ มันตกลงมาจากฟ้า จากก้อนพิซซ่า ก่อนที่มันจะไปจอดบนภูเขาคุคโค”

แม่ใช้มือตบศีรษะของเธอเป็นครั้งที่สอง ซึ่งนั่นหมายความว่าแม่ไม่เชื่อสิ่งที่เธอพูด

“เห็นมั้ย” นายเมเล็ตติอุทาน “ลูกปกป้องพวกมัน เลยกุเรื่องขึ้นมาเพื่อปกป้องพวกที่อยู่บนนั้น ตอนนี้เธอเชื่อรึยังว่าลูกเป็นสายลับ?”

“เป็นสายลับรึเปล่าชั้นไม่รู้” นางเชชิเลียกล่าว “แต่ที่แน่ๆ ลูกเป็นเด็กขี้โกหก ลำพังตัวคนเดียวคงกุเรื่องไม่ได้ขนาดนี้ แล้วเปาโลอยู่ที่ไหนเนี่ย?”

นั่นสิ ตอนนี้เปาโลอยู่ที่ไหน?

“คงอาศัยจังหวะชุลมุนหลบหนีไป” นายเมเล็ตติตั้งข้อสังเกต “ผมจะไปลากตัวมาให้ได้ แต่ตอนนี้ผมต้องพาลูกไปพบผู้บัญชาการก่อน”

“พบผู้บัญชาการเหรอ? คุณจะบ้ารึไง ชั้นไม่ยอมให้คุณพาลูกไปหรอก”

“เชชิเลีย คิดดูให้ดีนะ ประเทศของเรากำลังตกอยู่ในอันตราย ,ไม่ใช่สิ, ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย มวลมนุษยชาติกำลังตกอยู่ในอันตราย! เราจะปกปิดข้อมูลที่เราได้มาไม่ได้หรอกนะ”

“แต่ก้อนพิซซ่าจะทำให้ประเทศตกอยู่ในอันตรายได้ไงกันคะ” ริต้าร้องกรี๊ดพร้อมกับกระทืบเท้า

แม่ใช้มือตบศีรษะริต้าเป็นครั้งที่สาม และพูดเสียงห้วนว่า

“เงียบ, เดี๋ยวแม่ตีนะ, ชั้นว่าเราทำอย่างนี้ดีกว่า” เธอหันไปพูดกับสามี “คุณไปหาผู้บัญชาการ เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟัง ชั้นว่าพวกเด็กๆ คงแค่หลอกเราเล่นเท่านั้นเอง แต่ถ้าผู้บัญชาการอยากจะคุยกับลูกสาวเราจริงๆ คุณค่อยกลับมารับลูกไป”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

เย็นวันเสาร์ชั้นว่าเค้าแปลกไป เรานัดกันว่าจะไปหาอะไรดื่มกัน ชั้นไปเลทนิดหน่อย เพราะตอนบ่ายมีนัดกับเพื่อนๆ เค้าก็ไม่ได้บ่นอะไร แต่เราคุยกันไม่ค่อยออกรส ชั้นจึงชวนเค้าไปที่ๆ มีความเป็นส่วนตัวมากกว่านี้ เราไปที่ร้านอาหารบรรยากาศดีแห่งหนึ่ง แต่เค้ายังคงเหม่อลอย ชั้นเริ่มถามตัวเองว่าหรือชั้นทำอะไรผิด ชั้นถามเค้า แต่เค้าบอกว่าไม่เกี่ยวอะไรกับชั้นหรอก ชั้นไม่เชื่อ ตอนขากลับชั้นบอกเค้าว่าชั้นรักเค้ามาก แต่เค้าทำเพียงแค่กอดชั้นและไม่ได้พูดอะไร ชั้นไม่เข้าใจเค้าเลย เค้าไม่บอกแม้กระทั่งว่าเค้ารักชั้น ชั้นกลุ้มใจจะบ้าตายอยู่แล้ว! พอเรากลับถึงบ้านชั้นเชื่อว่าเค้ากำลังจะทิ้งชั้นไป ชั้นลองพูด แต่เค้าเปิดทีวีดูอย่างตั้งอกตั้งใจราวกับจะบอกว่าเรื่องระหว่างเราได้จบลงแล้ว ชั้นยอมแพ้และขึ้นไปนอน สิบนาทีต่อมาเค้าเข้ามาในห้องซึ่งทำให้ชั้นประหลาดใจมาก เราร่วมรักกันแม้ว่าเค้ายังคงเฉยชา ชั้นพยายามพูดกับเค้าถึงเรื่องของเรา แต่เค้าก็ผล็อยหลับไป ชั้นนอนร้องไห้ตลอดทั้งคืน เค้าคงกำลังมีคนใหม่ ชีวิตชั้นช่างน่าขมขื่นอะไรเช่นนี้!

บันทึกของเขา:

ทีมโรม่าแพ้ แต่อย่างน้อยผมก็ยิงประตูได้แหละวะ

****
หมายเหตุ :
ผู้แต่ง : cbstudio
ที่มา : www.risateonline.it
ผู้แปล : Nungning

“ใส่แว่นดีกว่ามั้ง” เพื่อนๆ บอกเขา

ริโคไม่สนใจฟัง ในยามค่ำคืนเขามองดูดาว เขาไม่เห็นดวงดาวเป็นจุดสว่างเล็กๆ ดังที่คนอื่นเห็น แต่เขาเห็นมันเป็นดวงไฟส่องสว่างมีรัศมีเปล่งประกายโดยรอบ

“ผมเห็นดาวสวยกว่าที่พวกคุณเห็นก็แล้วกัน” ริโคบอกกับคนที่แนะนำให้เขาสวมแว่นตา

ยามเขามองแสงไฟในตอนกลางคืนก็เช่นเดียวกัน สิ่งที่เขาเห็นไม่ได้เป็นเพียงหลอดไฟสว่างธรรมดา หากเป็นดวงไฟที่มีรัศมีโดยรอบราวกับแสงที่จิตรกรวาดไว้รอบศีรษะแม่พระและเหล่านักบุญ แสงขนาดใหญ่เหล่านั้นแลดูเหมือนหน้าปัดนาฬิกาเรืองแสง ริโคบอกว่าเขาแทบจะดูเวลาได้ด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าเวลาที่เขาอ่านได้จากหน้าปัดนาฬิกาปลอมๆ จะไม่ตรงกับเวลาจริง แต่สำหรับเขามันไม่สลักสำคัญอะไร เขาอยากมองให้เป็นกี่โมงก็ได้ตามใจเขาและนั่นก็เพียงพอแล้ว

เช่นเดียวกับเวลาอ่านข่าวหนังสือพิมพ์ เนื่องจากริโคมองเห็นคำต่างๆ ผสมปนเปกันไปหมด เขาจึงจัดเรียงคำใหม่ตามที่เขาพอใจ ดังนั้นเขาจึงไม่เจอข่าวร้ายๆ เหมือนที่คนทั่วไปเจอ และเขามีความสุขมาก

วันหนึ่งเขาเดินชน ศีรษะโขกเสาไฟฟ้า เขาจึงไปตลาดเพื่อซื้อแว่นตา เขาใส่มันเป็นครั้งคราวเพราะรู้สึกแย่มาก แสงไฟในเมืองกลายเป็นเพียงหลอดไฟสว่างธรรมดาไม่มีอะไรมากกว่านั้น ดวงดาวก็ไม่เปล่งรัศมีประกายเหมือนตอนที่เขาไม่ได้ใส่แว่น ซ้ำร้ายข่าวในหนังสือพิมพ์ทำให้เขารู้สึกกังวลใจ

เขามองดวงจันทร์ที่ครั้งหนึ่งเคยมีสองดวง ตอนนี้เขาเห็นเพียงดวงเดียวกลางฟ้า ความเศร้าเกาะกุมจิตใจเขา ริโคตัดสินใจโยนแว่นตาทิ้งลงทะเลสาบ

คืนเดือนมืดคืนหนึ่ง เขาเดินไปใกล้ริมน้ำแต่ก้าวพลาดและตกลงไปในน้ำ เขาว่ายน้ำไม่เป็นและรู้ตัวว่ากำลังจะจมน้ำตาย แต่ก่อนที่จะจมลงก้นแม่น้ำ เขาแหงนหน้ามองฟ้าโดยมีน้ำเต็มสองตา เขาเห็นดวงจันทร์สองดวงและดวงดาวมากมายเปล่งรัศมีประกายเป็นครั้งสุดท้าย

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

เหนื่อยล้าแต่ใจโหยหา
คิดถึงครั้งครา
มีเพื่อนแลกเปลี่ยนอักษร

ปิดสวนมุดเข้ามุ้งนอน
สองเดือนหย่อนๆ
เริ่มชักอาวรณ์อาลัย

ขืนยังทำตัวเหลวไหล
แต่นี้ใครๆ
เขาคงจะเบือนหน้าหนี

“เมื่อไหร่จะเปิดซักที?”
ยินเสียงอึงมี่
“ทำตัวน่าตีไม่ไหว”

จ้าจ๊ะรีบเปิดเร็วไว
แต่ขอบอกไว้
สวนฯยังไม่ใคร่งามดี

แปลมั่งอู้มั่งมั่วมี
ไหว้ล่ะน้องพี่
อภัยฉันนี้ได้ไหม

พรุ่งนี้เบี้ยวก่อนเป็นไร
ขอเถลไถล
แล้วพบกันใหม่วันจันทร์

***
หมายเหตุ:
งานแปลเริ่มวันจันทร์หน้า เสาร์อาทิตย์นี้ขอเวลาปัดฝุ่นดิคชันนารีก่อนนะจ๊ะ

…หมดไฟ…

…หมดกำลังใจ…

…หมดกัน…

ขอแขวนนวม เอ๊ย! ดิคชันนารีชั่วคราวจ้า ฝืนต่อไม่ไหวจริงๆ แปลไปก็มีแต่ข้อผิดพลาด เอาไว้แรงกายแรงใจพร้อมจะกลับมาใหม่ ระหว่างนี้ขอนอนอ่านหนังสือภาษาอิตาเลียนที่เพิ่งได้มาใหม่ เผื่อเจอเรื่องน่าสนใจจะได้แปลให้อ่านกัน

ขออภัยในความไม่สะดวกอีกครั้งจ้า

ลูกเลี้ยงของเธอชื่อโรสินา ชื่อนี้ได้มาจากความงามและผิวสีชมพูปานกุหลาบแรกแย้มของเธอ วันหนึ่งแม่เลี้ยงเรียกเธอมาและบอกว่า

“ไปบ้านแม่บ้านแมวและขอแป้งขาวมาซักสองถุงซิ”

เด็กหญิงผู้แสนดีเชื่อฟังคำสั่งและรีบวิ่งไปบ้านแมวทันที แมวเหล่านี้ใครๆ ต่างเรียกว่า “แม่บ้าน” เพราะพวกมันหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวจึงไม่ยอมออกไปไหนมาไหนและใช้เวลาทั้งหมดอยู่กับบ้าน แต่พวกมันมีพลังพิเศษ พวกมันเป็นแมววิเศษนั่นเอง

เมื่อโรสินาเข้าไปในบ้าน เธอเห็นบรรดาแม่บ้านแมวกำลังคร่ำเคร่งอยู่กับการทอและเย็บผ้าเช็ดหน้าและผ้าปูโต๊ะ แมวทุกตัวล้วนมีรูปร่างหน้าตาอัปลักษณ์ แต่เนื่องจากเธอเป็นเด็กที่ได้รับการอบรมมาดี เธอจึงกล่าวทักทายแมวแม่บ้านอย่างอ่อนโยน เธอพูดกับแมวว่า

“พวกคุณเก่งจัง ของที่พวกคุณประดิดประดอยช่างสวยอะไรเช่นนี้! หนูอยากมาเรียนกับพวกคุณจัง…แต่วันนี้แม่ให้หนูมาที่นี่เพื่อขอแป้งขาวสองถุงจากพวกคุณจ้ะ”

แมวรู้สึกดีใจกับคำเยินยอนั้น พวกมันบอกว่า

“แม่หนู เดินเข้าไปข้างในอีกนิดนะจ้ะ”

โรสินาเดินเข้าไปในห้องอีกห้องหนึ่ง ภายในนั้นเธอเห็นแมวหลายตัวกำลังใช้อุ้งเท้าสกปรกขนาดใหญ่นวดแป้งเพื่อทำขนมปัง

“พวกคุณเก่งจัง ขนมปังห้อม หอม! หนูอยากลองชิมดูบ้าง…แต่วันนี้แม่ให้หนูมาที่นี่เพื่อขอแป้งขาวสองถุงจากพวกคุณจ้ะ”

“แม่หนู เดินเข้าไปข้างในอีกนิดนะจ้ะ”

(มีต่อ)

หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: Fiabe sugli Animali
ผู้แปล: Nungning

เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย

นอน นอน นอน นอน นอน นอน นอน

ขี้เกียจ ขี้เกียจ ขี้เกียจ ขี้เกียจ ขี้เกียจ ขี้เกียจ

…

…

คนมันแก่แล้ว เข้าใจกันหน่อย!!!!!!!!

“ชั้นมีท้องกลมสวย” แมงมุมพูด “และยังรู้จักถักทอเส้นใยเป็นรูปทรงเรขาคณิต”

“แม้ชั้นจะตัวเล็ก แต่ดูเหมือนตัวโตมากกกกกก” แมงป่องพูด

“ ชั้นก็ดูตัวโตเหมือนกัน” แมงมุมไม่ยอมลดละ “ชั้นมีขาเรียวบางและว่องไวหลายขา”

“ ชั้นมีก้ามสองก้าม แต่เธอไม่มีซักก้าม” แมงป่องไม่ยอมแพ้ “และชั้นยังเป็นส่วนหนึ่งของจักรราศี ได้ลงในปฏิทินด้วย”

“ชั้นไม่มีปีก แต่ลอยอยู่ในอากาศได้เหมือนนก” แมงมุมพูด

“แต่ชั้นมีหาง” แมงป่องตอบ

“ถ้าเธอสวยอย่างที่เธอพูด ทำไมเวลาใครๆ เห็นเธอ เค้าต้องวิ่งหนีกันทุกคนด้วยล่ะ?” แมงมุมถามแมงป่อง

“คนอื่นเค้าก็วิ่งหนีเธอเหมือนกันนั่นแหละ” แมงป่องตอบ

“เออๆ” แมงมุมพูด “เธออยากให้เราดูน่าเกลียดน่ากลัวทั้งคู่หรือไง?”

แมงป่องเงียบไปหลายอึดใจ จากนั้นจึงร้องไห้โฮออกมา เมื่อคิดได้ว่าแมงมุมอาจพูดถูก

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

“ไม่ต้องสงสัยเลยว่า” เขาสรุป “ลูกสาวเราทำงานให้มนุษย์ดาวอังคาร”

“ไม่ใช่มนุษย์ดาวอังคารซะหน่อย! ริต้าโพล่งออกมาขณะเช็ดน้ำตากับชายกระโปรงแม่

“นั่นไง, เห็นมั้ย” โอดิสซุสจอมเจ้าเล่ห์ร้องลั่น “ลูกรู้ด้วยว่าเป็นใคร แสดงว่าเคยไปเจอมนุษย์ต่างดาวบนนั้นมา แล้วก็ทำรองเท้าหายตอนออกมาจากยานอวกาศนั่น”

“ไม่ใช่ยานอวกาศ!” ริต้าเถียง “ขนมเค้กตะหาก”

แม่เปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว เธอใช้มือตบศรีษะลูกสาว

“บอกแล้วใช่มั้ยว่าขนมเค้กแม่จะซื้อให้เอง”

นางเชชิเลียมักใช้ขนมเค้กเป็นรางวัลเวลาสัญญาอะไรกับลูก

ริต้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอร้องด้วยความคับแค้นใจที่ไม่มีใครยอมเชื่อเธอ

“มันเป็นขนมเค้ก มันเป็นขนมเค้ก” เด็กหญิงร้องไปกรี๊ดไป

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

“เราจำเป็นต้องแน่ใจว่าคุณสามารถทำตามคำสั่งของเราได้ทุกอย่าง ภรรยาคุณนั่งอยู่ในห้อง ฆ่าเธอซะ!”

“คุณกำลังล้อผมเล่นแน่ๆ เลย ผมยิงเธอไม่ลงหรอก” ชายชาวมิลานตอบ

“งั้นคุณก็ไม่เหมาะกับงานของเรา พาภรรยาคุณกลับบ้านไปซะ”

ถึงคราวของผู้สมัครชาวโรม เจ้าหน้าที่เอฟบีไอบอกให้เขาทำสิ่งเดียวกัน ชายชาวโรมหยิบปืนแล้วเดินเข้าไปในห้อง ห้านาทีผ่านไปทุกอย่างยังเงียบสงบ จากนั้นเขาเดินออกมาจากห้อง น้ำตานองหน้า

“ผมพยายามแล้ว แต่ผมฆ่าเธอไม่ลง”

“คุณไม่มีคุณสมบัติที่เราต้องการ พาภรรยาคุณกลับบ้านไปซะ!”

แล้วก็ถึงตาของผู้สมัครชาวลิโวรโน เจ้าหน้าที่เอฟบีไอสั่งคำสั่งเดิม คือให้เขาฆ่าภรรยาของตัวเอง ชายชาวลิโวรโนหยิบปืนแล้วเดินเข้าไปในห้อง เสียงปืนดังออกมาจากห้องหลายนัด ตามมาด้วยเสียงตะโกน เสียงเฟอร์นิเจอร์หักดังโครมคราม เสียงของกระทบฝาห้อง สองสามนาทีต่อมา ทุกอย่างเงียบสงบ ประตูเปิดออกช้าๆ ชายชาวลิโวรโนก้าวออกมายืนอยู่หน้าประตู เขาปาดเหงื่อที่หน้าผาก จัดเสื้อผ้าที่ขาดหลุดลุ่ยให้เข้าที่เข้าทาง จากนั้นพูดว่า

“โอ…ให้ตายเถอะ! ปืนมีแต่กระสุนเปล่า… ผมเลยต้องฆ่าเธอด้วยเก้าอี้…พระเจ้า!”

****
หมายเหตุ :
ที่มา : www.risateonline.it
ผู้แต่ง : cbstudio
ผู้แปล : Nungning
คำเตือน : เด็กอายุต่ำกว่า ๑๘ ปี ผู้ปกครองควรให้คำแนะนำ

นับจากนั้นเป็นต้นมาเต่าใช้เวลาทั้งวันเพื่อออกล่าด้วงไม้ทั้งจากขอนไม้ผุ ใต้ก้อนหิน และกลางกองใบไม้ในป่า แต่เมื่อฝนตก หลังมันก็เปียกอยู่ดี

วันหนึ่งมันจับด้วงไม้ได้ ขณะกำลังจะกินเหยื่อ ด้วงไม้ตัวนั้นยื่นข้อเสนอกับมันว่าจะอุดรูรั่วบนหลังคาให้ในวันที่ฝนตกโดยการลงไปอยู่ในรู เต่าจึงไว้ชีวิตมัน นับแต่นั้นมาเต่าจึงไปไหนมาไหนโดยมีด้วงไม้อยู่บนหลัง ทันทีที่ฝนตกด้วงไม้จะแทรกตัวลงไปในรูเหมือนไม้ก๊อก

ด้วงไม้ป่วยเป็นโรคปวดข้อเนื่องจากความเปียกชื้นขณะที่เต่ากำลังจำศีลในฤดูหนาว มันหลบไปอยู่บนขื่อเพดานครัว ความร้อนในห้องครัวช่วยรักษาโรคของมันจนหายเป็นปลิดทิ้ง

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

oooooo

แฟร์ราโกสโต*ปีนี้
ฉันมีความตั้งใจว่า
จะเที่ยวรอบโลกสักครา
เดินทางด้วยม้าสักตัว

***

ม้าหมุนโยกหมุนเวียนไป
เด้งขวาเด้งซ้ายชวนหัว
แซงผ่านหอยทากอย่างชัวร์
ควบม้าท่องทั่วแดนไกล

***

เรารีบกันมาพอแล้ว
จะเร่งจ้ำแจวไปไหน
ช้าๆ… ดูบ้างเป็นไร
ฉันใคร่มีวันสักวัน

***

เป็นวันสำหรับหยุดคิด
เรื่องราวชีวิตสุขสันต์
ด้วยม้ากระดาษเคลือบมัน
เดินทางทั้งวันในหัว

ooooo

*****
ผู้เขียน: Gianni Rodari
ผู้ถอดความ: Nungning
ชื่อเรื่อง: Il secondo libro delle filastrocche
หมายเหตุ: * Ferragosto -ตรงกับวันที่ ๑๕ สิงหาคม มีความสำคัญสำหรับชาวคาทอลิกคือ เป็นวันที่พระเยซูได้นำพระแม่มารีขึ้นสวรรค์ แต่อาจเป็นเพราะเดือนสิงหาคมเป็นเดือนที่ร้อนที่สุดของอิตาลี บริษัทห้างร้านต่างๆ จึงพากันหยุดทำการ(ยาววววว) ผู้คนออกเดินทางท่องเที่ยวไม่ต่างจากเดือนเมษายนในบ้านเราเลยทีเดียว

นายเมเล็ตติเสียเวลาอีกสองสามนาทีในการทำให้พวกอยากรู้อยากเห็นแยกย้ายกันกลับไป ดังนั้นเมื่อมาถึงหน้าอพาร์ทเมนท์ตัวเอง เขาพบว่าประตูถูกคล้องโซ่จากข้างใน

“เปิดประตูหน่อย” เขาตะโกนบอกภรรยา “นี่คือกฎหมาย”

“กฎหมายข้อไหนกัน? คุณจะทำอะไรกับลูกสาวเรา”

“ผมก็แค่จะถามลูกว่าไปทำอะไรมา แล้วทำรองเท้าหายที่ไหน ยังไง? ให้ผมเข้าไปเถอะนะ ถ้าคุณไม่อยากให้เพื่อนบ้านได้ยินเรื่องราวทั้งหมด”

เหตุผลนี้ทำให้นางเชชิเลียยอมถอดโซ่ที่คล้องไว้และเปิดประตู แต่ก่อนจะปล่อยสามีเข้ามาข้างใน นางสังเกตใบหน้าของเขาอยู่พักใหญ่ ใบหน้านั้นเหมือนเช่นทุกวัน อาจฉายรอยกังวลมากกว่าปกติสักเล็กน้อย แต่ไม่เห็นสัญญาณของอาการคลุ้มมคลั่ง

“เอาล่ะ เข้ามาได้ มาทำให้ลูกร้องไห้งอแงหนักกว่าเดิม!”

นางพูดแล้วหันมามองริต้าซึ่งกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างสิ้นหวัง

“ลูกสาวเราเป็นสายลับ” นายเมเล็ตติพูดขณะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ มือข้างที่ถือรองเท้าข้างจิ๋วสั่น เขาพูดต่อว่า:

“ผมมีหลักฐาน”

“หลักฐานอะไรกัน? ไอ้รูนั่นน่ะเหรอ รูนี้ก็แค่พิสูจน์ว่าริต้าจำเป็นต้องมีรองเท้าคู่ใหม่”

“คุณไม่เข้าใจ”

“ก็พูดมาสิ ชั้นกำลังฟัง”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

อริสโตจิโตเนเป็นคนประหลาดและสนุกสนาน เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าสีดำผูกแทนเน็กไท สูบบุหรี่ทีเดียวสองมวน กินปฏิทินที่มีวันนักบุญ เขาสามารถดื่มไวน์แดงโดยสูดเข้าทางรูจมูก ภรรยาบ่นว่าเขาเสมอ เพราะเขาไม่ค่อยกลับมานอนบ้าน บางครั้งก็หายตัวไปเป็นอาทิตย์โดยไม่มีทางรู้เลยว่าเขาไปอยู่ที่ไหนมา

โตนีโนเคยได้ยินมาว่าลุงเป็นคนชอบแหกคอก แต่เด็กชายเชื่อว่า แหกคอก หมายถึง แปลกและตลกอย่างที่ลุงของเขาเป็น ตอนอริสโตจิโตเนตาย คนพูดกันว่าขณะกำลังจะตาย ลุงของเขาไม่ต้องการอยู่ใกล้พระ โตนีโนเริ่มเป็นห่วงลุง ป้าซึ่งเป็นคนเคร่งศาสนาบอกว่า ก่อนตายไม่ได้ทำพิธีเช่นนี้ ตายไปบาปจะติดตัวไปทั้งหมด และลุงบาปหนาขนาดนั้น ต้องตรงดิ่งสู่ขุมนรกอย่างแน่นอน

โตนีโนค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับนรก ข้อมูลที่เขาได้ล้วนแต่น่าสะพรึงกลัว คนที่ตกนรกจะถูกย่างไฟจนสุก บางคนเล่าว่าจะถูกแช่อยู่ในก้อนน้ำแข็ง ยิ่งไปกว่านั้นคือจะถูกแช่ในอุจจาระที่ท่วมสูงถึงคอ ทะเลสาบอุจจาระกระทบความรู้สึกของโตนีโนอย่างรุนแรง เขาเริ่มอายที่มีลุงอยู่ในนรก จากที่เขาได้ยินมาลุงต้องตกนรกขุมที่ลึกที่สุดอย่างแน่นอน

โตนีโนไม่รู้จะทำตัวอย่างไรเมื่อมีลุงอยู่ในนรก ถ้ามีใครเอ่ยชื่อลุงที่ตายไป (ซึ่งเกิดขึ้นค่อนข้างบ่อย) เด็กชายจะหน้าแดงด้วยความอับอาย และแอบไปร้องไห้ที่ห้องของเขา ขณะเดินบนท้องถนน โตนีโนรู้สึกว่าทุกคนจ้องมองเขาราวกับว่ากำลังมองคนขาเป๋ หลังค่อม หรือคนมีปมด้อยทางร่างกายที่น่าอับอาย โตนีโนอยากเป็นคนขาเป๋มากกว่าเป็นเด็กที่มีลุงตกนรก แต่เด็กชายจะทำอะไรได้? ที่ที่คนตายไปชำระล้างบาปยังพอมีทางคุกเข่าอ้อนวอนขอออกมาได้ แต่การหลบหนีจากขุมนรกดูเหมือนเป็นไปไม่ได้เลย

โตนีโนตัดสินใจว่าเมื่อโตขึ้น แทนที่จะเป็นคนกวาดถนนเหมือนที่พ่อแม่อยากให้เป็น เขาจะเป็นคนแหกคอกเหมือนกับลุงอริสโตจิโตเน เขาจะทำตัวแปลกๆ บ้าๆ บอๆ จะได้ตกนรกไปช่วยดึงลุงของเขาขึ้นมาจากอุจจาระ ถ้าเขาช่วยลุงไม่สำเร็จ เขาจะอยู่ที่นั่นกับลุง แล้วสูบบุหรี่ทีเดียวสองมวน และกินปฏิทินที่มีวันนักบุญ แต่เขาคงไม่สามารถดื่มไวน์แดงทางจมูกได้ เพราะคนที่ต้องชดใช้กรรมในทะเลสาบอุจจาระคงต้องอุดจมูกตลอดเวลาเพื่อไม่ต้องดมกลิ่นเน่าเหม็น

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

ฉันคิดใคร่ครวญถึงข้อดีข้อเสียของพาหนะชนิดต่างๆ …
รถเมล์ ประหยัด ปลอดภัยกว่ามอเตอร์ไซค์วิน แต่การรอรถเมล์ก็น่าเบื่อเกินไปสำหรับการเดินทางเพียงไม่กี่ป้าย
รถยนต์ส่วนตัว สิ้นเปลืองโดยใช่เหตุกับระยะทางเพียงกิโลเมตรเศษ และเครียดกับการจราจรโดยไม่จำเป็น
จักรยาน ภาพกระโปรงพเยิบพยาบอาจทำให้อัตราการเกิดอุบัติเหตุบนท้องถนนเพิ่มขึ้น และอาจต้องนอนอยู่ใต้ท้องรถเมล์แบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว
มอเตอร์ไซค์(ขี่เอง) น่าสนใจ แต่อาจตายไวกว่าใช้บริการมอเตอร์ไซค์วิน

ในที่สุดฉันก็ได้ข้อสรุปว่า เดินไปทำงานดีกว่า

ตอนนี้เป็นเวลาเกือบสามเดือนแล้วที่ฉันเลิกใช้บริการมอเตอร์ไซค์หน้าปากซอย ฉันยังจำวันแรกที่เดินไปทำงานได้ดี วันนั้นฝนตกพรำ และฉันก็ลืมพกร่มติดตัวมาด้วย ฉันยืนชั่งใจอยู่นานสองนาน ก่อนตัดสินใจก้าวเดิน… ฉันตัดฝ่าสายฝนด้วยสปีดเต็มกำลัง สิบห้านาทีต่อมา ฉันถึงที่ทำงานด้วยหัวใจที่เต้นแรงและเนื้อตัวเปียกชื้น

การเดินไปทำงานวันแรกไม่น่าประทับใจนัก แต่ฉันก็ไม่เลิกล้มความตั้งใจ ฉันบอกกับตัวเองว่าขอลองอีกสักวัน จากสองวันเป็นสามวัน จากสามวันเป็นสี่วัน จนครบสัปดาห์ นับจากนั้น ฉันไม่คิดจะไปทำงานด้วยวิธีอื่นอีกเลย

ทางเดินเท้าจากบ้านฉันไปที่ทำงานแม้จะไม่ราบเรียบสวยงามมากนัก แต่ก็นับว่าร่มรื่นและกว้างขวางทีเดียว ตลอดทางเดินเรียงรายด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ ทั้งต้นโมก ต้นเข็ม ต้นข่อย ต้นปีบ ต้นลั่นทม ต้นหางนกยูง ต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ ต้นการเวก ต้นตะแบก และไม้น้อยใหญ่อีกหลากหลายพันธุ์

ฉันเดินไปเรื่อยๆ ไม่เร่งร้อน ให้หัวใจได้ซึมซับความงามของเช้าวันใหม่ บางวันฉันแวะเก็บดอกไม้ที่ร่วงหล่นตามรายทาง บางวันครึ้มอกครึ้มใจฮัมเพลงส่งเสียงงุ้งงิ้งอยู่ในลำคอ มีอยู่วันหนึ่งฉันแวะถ่ายรูปดอกต้อยติ่งสีขาวสะดุดตาริมทางเดิน ดังนั้นจากที่เคยใช้เวลาเดินเพียงสิบห้านาทีในวันแรก จึงกลายเป็นครึ่งชั่วโมงอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวในวันต่อๆ มา

ยิ่งเดิน ฉันยิ่งรู้สึกดี ฉันแข็งแรงขึ้นจากการเดินออกกำลังและรับวิตามินดีจากแสงแดดยามเช้า จิตใจปลอดโปร่งเบิกบาน และที่สำคัญเหมือนฉันได้เรียนรู้ชีวิตเพิ่มขึ้น…
ฉันเห็นคุณยายสวมเสื้อตัดเย็บเอง นุ่งผ้าถุง มายืนรอตักบาตรหน้าบ้านทุกเช้า
ฉันเห็นพระภิกษุรูปหนึ่งเดินบิณฑบาตรด้วยฝีเท้าสม่ำเสมอ ย้ำเตือนให้ฉันมีสติกับการก้าวเดิน
ฉันเห็นพนักงานของบริษัทแห่งหนึ่งล้อมวงเตะตะกร้อก่อนเริ่มงานทุกเช้า
ฉันเห็นคนนิสัยมักง่ายขี่มอเตอร์ไซค์บนทางเท้า
ฉันเห็นสัญญาณไฟจราจรที่สอนให้คนไม่ประมาทกับชีวิต หยุดในเวลาที่ควรหยุด และเดินหน้าเมื่อโอกาสมาถึง
ฉันเห็นมิตรภาพจากรอยยิ้มของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งขี่จักรยานสวนทางกับฉัน โดยมีลูกสุนัขอยู่ตะกร้าหน้ารถ
ฯลฯ

สำหรับบางคนทางเดินสายนี้อาจเป็นแค่ถนนคอนกรีต แต่ถ้าความรักที่แท้คือการรักในต้นไม้ สายลม แสงแดด และสิ่งต่างๆ รอบกาย ฉันก็พร้อมจะเรียกทางเดินสายนี้ว่าทางเดินแห่งรัก

OOOO

เปิดบริการอีกครั้งวันวาเลนไทน์

ขออภัยในความไม่สะดวก 

ฉันรู้จักเมืองๆ หนึ่ง
เมืองซึ่งฤดูใบไม้ผลิ
ผ่านมาและผ่านไป…
โดยไม่เห็นต้นไม้
เขียวระบัดใบเลยสักนิด
กิ่งก้านก็ไม่เคยผลิดอกใบ

Per quelle strade murate
come prigioni
la poveretta s’aggira
con le migliori intenzioni:
appende un po’ di verde
ai fili del tram, ai lampioni,
sparge dei fiori
davanti ai portoni
(e dopo un momentino
se li prede il netturbino…)

ถนนหลายสาย…
ตึกรามราวคล้ายกำแพงคุก
แต่ฤดูใบไม้ผลิก็ไม่เคยหยุด
เดินสาวเท้ารุดตระเวนไปไหนๆ
เธอผู้น่าสงสาร…
ยังคงมุ่งมั่นตั้งใจ
จะมอบสีเขียวให้กับเมือง
แขวนสีเขียวตรงนี้นิด
ติดบนสายไฟรถรางสักหน่อย
ประดับตรงนี้อีกสักน้อย
ห้อยตามหลอดไฟถนน
โปรยหว่านดอกไม้…
ตามประตูหน้าบ้านผู้คน
(แต่อีกประเดี๋ยวคนกวาดถนน
คงเก็บกวาดไป…)

Altro da fare
non le rimane,
per settimane e settimane,
per dirigere il traffico
delle rondini, in alto,
dove la gente
non le vede e non le sente.

มีสิ่งไหน…
ที่เธอทำได้อีกบ้าง
ไม่มีเลยสักอย่าง
หลายสัปดาห์เปล่าว่าง…เคว้งคว้างจุดหมาย
ครั้นฝูงนางแอ่น*บินมา
เธอขันอาสาช่วยการสัญจรวุ่นวาย
แต่นกจ๋า…
เคยรู้บ้างไหม
เพราะเจ้าบินสูงไป
จึงไม่มีใครรับรู้ได้ถึงการมาเยือน

Di verde in quella citta’
(dirvi il suo nome non posso)
ci sono soltanto i semafori
quando non segnano rosso.

เมืองๆ นี้
(เมืองที่ฉันไม่อาจบอกชื่อ)
ที่ๆ เห็นสีเขียวคือ
สี่แยกกลางถนน
ตามสัญญาณไฟจราจร
ที่ติดไว้ไม่ให้รถชน
จะเห็นสีเขียวเป็นบางหน
ตอนไม่ใช่ไฟแดง

*****
ผู้เขียน: Gianni Rodari
ชื่อเรื่อง: Il secondo libro delle filastrocche
ผู้ถอดความ: Nungning
หมายเหตุ: *นกนางแอ่นจะบินมายุโรปในฤดูใบไม้ผลิ
ในภาษาอิตาเลียนมีสุภาษิตกล่าวว่า Una rondina non fa primavera
แปลตรงตัวหมายถึง การที่นกนางแอ่นบินมาหนึ่งตัวไม่ได้หมายความว่าฤดูใบไม้ผลิได้มาถึงแล้ว
ตีความได้ว่าการที่คนๆ หนึ่งในกลุ่มทำอะไรที่ดีหรือไม่ดีบางอย่าง ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นๆ ในกลุ่มจะเป็นแบบนั้นไปด้วย

“คุณหมอคะ ขอร้องล่ะค่ะ อย่ามองดิฉันแบบนี้เลย… ดิฉันอาย!”

“ไม่ต้องอายหรอกครับ ถอดเสื้อผ้าออก เดี๋ยวผมจะหันหน้าไปทางนู้น ผมเป็นหมอนะครับ ไม่ต้องกลัว!”

“แต่ดิฉันอายนี่คะ ถ้างั้นปิดไฟได้ไหมคะหมอ แล้วคุณหมอช่วยหันหน้าไปทางนู้น…”

“ได้เลยครับ คุณนี่ไม่เชื่อใจหมอเอาซะเลย เอาล่ะผมปิดไฟละนะ และก็หันหน้าไปทางนู้นแล้ว!”

ในที่สุดสาวสวยนางนั้นตัดสินใจถอดเสื้อผ้าออกอย่างช้าๆ ทีละชิ้นๆ จนในที่สุดเมื่อร่างทั้งร่างเปลือยเปล่า เธอถามหมอว่า:

“หมอคะ ดิฉันวางเสื้อผ้าไว้ตรงไหนได้คะ?”

เสียงหนึ่งตอบเธอในความมืด:

“วางบนเก้าอี้เลยครับ…ใกล้ๆ กับของหมอนั่นแหละ…”

****
หมายเหตุ :
ผู้แต่ง : Rulliano
ที่มา : www.risateonline.it
ผู้แปล : Nungning

จอคอมฯ แสงเจิดจ้า……….ปานตะวัน
นั่งเบิ่งนัยน์ตายัน…………..ค่ำเช้า
ระคายแสบเคืองคัน………..เจ็บปวด
กลัวหากสองตาเบ้า…………บอดต้อง เคืองเข็ญ

ดวงตาเปรียบหน้าต่าง………หัวใจ
หากมืดมิดบอดไป…………ทุกข์ล้ำ
ชำเลืองสบชายใด …………มืดสนิท
ชีวิตคงชีช้ำ………………..หมดสิ้น อาหารตา

ชักแม่น้ำเกือบร้อย…………..อธิบาย
แค่จะบอกสหาย……………..ค่ำนี้
ใคร่หลบหลีกเร้นกาย…………พักผ่อน
สุขภาพโทรมบ่งชี้……………มุดมุ้ง ควรนอน

“ชั้นลองล่ะนะ” นางเมทิลเดประกาศให้ได้ยินทั่วกัน

เธอถอดรองเท้าแตะออก จากนั้นจึงยัดเท้าช้างของเธอลงไปในรองเท้าข้างจิ๋ว

“หัวแม่โป้งเข้าไปได้แล้ว” เธอประกาศอย่างมีชัย “ทีนี้ก็ตานิ้วอื่นบ้างล่ะ”

นางเชชิเลียตะโกนขึ้นมา

“เดี๋ยว เธอทำอะไรน่ะ?”

“ชั้นกำลังลองรองเท้าตามคำสั่งของสามีเธอไงล่ะ”

“ไม่เห็นหรือไงว่านั่นมันรองเท้าของริต้า? พวกเธอกำลังเล่นบ้าอะไรกัน?”

นายเมเล็ตติยืนนิ่งอ้าปากค้างราวกับถูกสายฟ้าฟาด
ขณะที่นางมาทิลเดระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น เธอหัวเราะท้องคัดท้องแข็งจนหายใจไม่ออก เพื่อนบ้านคนหนึ่งต้องวิ่งไปเอาน้ำมาให้เธอ

“เอาล่ะ อธิบายให้ชั้นฟังได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น” นางเชชิเลียถามขณะเขย่าไหล่สามีอย่างแรง

“เป็นความลับทางทหารจ้ะ” โอดิสซูสจอมเจ้าเล่ห์ตอบอ้อมแอ้มออกมาในที่สุด

“คุณไปเจอรองเท้าข้างนี้ที่ไหน?”

“เงียบน่า…อย่าเพิ่งให้ผมตอบตอนนี้เลย”

นายเมเล็ตติตั้งสติได้ในที่สุด เขามองไปรอบๆ พร้อมกับทำหน้าตาขึงขังเป็นงานเป็นการ และประกาศออกไปว่า

“ขอให้ทุกคนแยกย้ายกันไปได้แล้ว การแสดงจบลงแล้ว”

คนแรกที่ทำตามคำสั่งโดยไม่มีใครเห็นคือเปาโล เด็กชายแทรกตัวออกไปทางประตูใหญ่ จากนั้นก็โกยแน่บ ริต้าพยายามเลียนแบบพี่ชาย แต่พ่อใช้แขนข้างหนึ่งคว้าตัวเธอไว้

“มานี่ เรากลับไปคิดบัญชีกันที่บ้าน”

ริต้าดิ้นหลุดและวิ่งหนีไปหาแม่ นางเชชิเลียซึ่งยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นยังคงส่งเสียงเอะอะโวยวายไม่หยุด

“ดูสิดู ยัยอ้วนนั่นทำรองเท้าลูกสาวเราเยินหมด หล่อนต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ แต่หัวเราะทีหลังย่อมดังกว่า”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

ผู้ผลิตช็อกโกเลตไม่เข้าใจว่าทำไมมดจึงเจาะจงเฉพาะยี่ห้อของพวกเขา พวกเขาลองลงโฆษณาในหนังสือพิมพ์ว่า ขนาดมดยังชอบช็อกโกเลตของพวกเขา แสดงว่าช็อกโกเลตยี่ห้อนี้อร่อยกว่าของเจ้าอื่นจริงๆ แต่ก็ไม่มีใครอยากซื้อไปกินอีกแล้ว ทุกคนบอกว่า แม้จะอร่อย แต่จะมีประโยชน์อะไร ถ้าช็อกโกเลตถูกแทะเสียพรุน

ต่อมาไม่นานผู้ผลิตช็อกโกเลตยี่ห้อหอไอเฟลต้องปิดโรงงาน พวกเขาล้มละลายเสียงดังกึกก้องได้ยินไปถึงร้านขายขนมทุกร้านในกรุงปารีส

ตอนนี้ฝูงมดติดช็อกโกเลตยี่ห้อนี้เสียแล้ว และพวกมันมีพฤติกรรมไม่ต่างจากคนติดบุหรี่ยามหาบุหรี่ยี่ห้อที่ชื่นชอบไม่ได้ พวกมันหงุดหงิดงุ่นง่าน และเอาหัวโขกกับกำแพง

วันหนึ่งมดตัวหนึ่งเหลือบตามองท้องฟ้าหลังได้ยินเสียงฟ้าร้อง บางทีฝนจะตกกระมัง มดที่แหงนหน้ามองท้องฟ้ายามได้ยินเสียงฟ้าร้องจะเห็นอะไร? มันเห็นสิ่งๆ หนึ่งซึ่งมันไม่อาจเชื่อสายตา มันขยี้ตาแล้วมองอีกครั้ง

“แทบไม่อยากจะเชื่อเลย” มดไม่ได้พูดกับใคร เพราะไม่มีใครอยู่ใกล้มัน

มันแหงนหน้าขึ้นไปมองอีกครั้ง ไม่, ไม่ผิดแน่ ช็อกโกเลตรูปทรงหอไอเฟลขนาดมหึมาสูงเทียมฟ้า เหมือนกับรูปที่อยู่บนกล่องช็อกโกเลตของบริษัทที่ล้มละลายไปเพราะพวกมันไม่มีผิดเพี้ยน กินได้เป็นปีเลยนะเนี่ย มันคิด ไม่สิ บางทีอาจเป็นสิบปี หรือร้อยปี

มดตัวนั้นเดินไปบอกเพื่อนๆ ของมัน

“มีช็อกโกเลตทรงหอไอเฟล”

“ที่ไหน?”

“ที่ปารีสนี่แหละ”

ไม่มีมดตัวไหนเชื่อสิ่งที่มันบอก

“ชั้นจะพาพวกเธอไปดู”

มดตัวนั้นเดินนำฝูงมดไปกระทั่งถึงหอไอเฟล

“คราวนี้พวกเราไม่ต้องทะเลาะกันแล้วล่ะ” มดตัวนั้นบอก “พอกินสำหรับทุกตัว”

ฝูงมดบุกจู่โจมหอไอเฟล เพราะตั้งแต่บริษัทผลิตช็อกโกเลตนั้นล้มละลายไป พวกมันผ่านวันเวลาอย่างแร้นแค้น ฝูงมดเริ่มปีนป่ายขึ้นไปและลองแทะช็อกโกเลตประหลาดที่แข็งราวกับเหล็กเป็นระยะๆ แปลกอะไรเช่นนี้ มดหลายตัวฟันหัก บางตัวปวดท้องเพราะสนิมไม่ย่อย บางตัวกระโดดลงไปข้างล่างอย่างสิ้นหวัง

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

Longer than there’ve been fishes in the ocean
Higher than any bird ever flew
Longer than there’ve been stars up in the heavens
I’ve been in love with you

Stronger than any mountain cathedral
Truer than any tree ever grew
Deeper than any forest primeval
I am in love with you

I’ll bring fire in the winters
You’ll send showers in the springs
We’ll fly through the falls and summers
With love on our wings

Through the years as the fire starts to mellow
Burning lines in the book of our lives
Though the binding cracks and the pages start to yellow
I’ll be in love with you

~~~~~~~~~

ตราบนทีมีมัจฉาว่ายคลาคล่ำ
จงฟังคำรักพี่นี้นานกว่า
เปรียบวิหคบินสูงไกลสุดตา
หากรักพี่เกินกว่าสายตาแล

…

 อีกดวงดาวพราวพร่างกลางสวรรค์
ยังมีวันเลือนลับอับกระแส
ความรักพี่คงมั่นมิผันแปร
เป็นรักแท้สถิตย์นิจนิรันดร์

…

 แกร่งกว่าผาใดๆ ในโลกหล้า
เติบเร็วกว่าพืชกล้าจะหยามหยัน
ล้ำลึกกว่าราวป่าแต่ปางบรรพ์
เกินรำพันรักยิ่งเหนือสิ่งใด

…

 จะผิงไฟให้เจ้ายามหนาวเหน็บ
จงคอยเก็บปรอยฝนหล่นหยาดใส
มากำนัลแด่พี่นะดวงใจ
ให้รักแตกกิ่งใบดั่งไม้งาม

…

 ปีกแห่งรักจะพาเราข้ามผ่าน
ฤดูกาลร้ายใดไม่เกรงขาม
ทั้งยามใบหล่นร่วงทั่วเขตคาม
หรือในยามคิมหันต์ตะวันแรง

…

 จะรักยอดเยาวมาลย์แม้กาลเปลี่ยน
ปีหมุนเวียนดั่งอัคคีที่โชนแสง
ค่อยลามเลียโลมใหม้ไฟลุกแดง
หนังสือแห่งชีวิตของสองเรา

…

 เส้นบรรทัดร่นสั้นกระชั้นหด
กี่หนังสือลุ่ยหมดดูอับเฉา
หน้ากระดาษเหลืองซีดไม่วาวเงา
กาลมิอาจพรากเราดอกเจ้าเอย

“ แต่คุณเมทิลเดครับ คำสั่งนี้เฉพาะพวกเด็กๆ นะครับ”

“อ๊ะ, อย่า ไม่ง่ายเกินไปหน่อยเหรอที่พวกคุณจะทำยังไงก็ได้กับเด็กๆ ที่ไม่รู้ประสีประสา นี่, มาทำกับชั้นนี่”

“ได้โปรดเถอะครับ เดี๋ยวรองเท้าผมพังหมด!”

“ชั้นเนี่ยนะจะทำพัง? ตัวชั้นเบายังกะขนนก หนักแค่ร้อยสิบสองโลเอง สักวันชั้นจะขึ้นเวทีธิดาปืนใหญ่ แล้วไปโชว์ตัวตามงานแฟร์ หาเงินได้มากกว่าพวกสาวใช้บางคนซะอีก”

เสียงหัวเราะดังลั่นบันไดเรียกให้คนที่อาศัยในอพาร์ทเมนท์อีกไม่กี่คนที่ยังไม่ได้ออกมาดูเหตุการณ์ออกมายังชานพักบันได ในบรรดาคนเหล่านั้นมีนางเชชิเลีย เปาโล และริต้ารวมอยู่ด้วย

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

ไกด์อธิบายว่าที่ระดับพื้นดินสูงขึ้นเป็นเพราะหลายศตวรรษที่ผ่านมาผู้คนต่างทิ้งขยะลงมาจากบ้านเรือน บ้วนน้ำลาย ทิ้งก้นบุหรี่ เศษกระดาษ ขวดแตก เปลือกส้ม เมล็ดเชอร์รี่ ตั๋วรถเมล์ กล่องไม้ขีดไฟ ขี้หมา และขี้แมวลงบนพื้น

นักท่องเที่ยวชาวสวิสแทบไม่อยากเชื่อ พวกเขาตกตะลึงและต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เพราะคนสวิสไม่ทิ้งขยะลงบนพื้น สรุปคือพวกเขารู้ว่าควรรักษาบ้านเมืองให้สะอาดอย่างไร

“แม้พวกเราชาวโรมันจะเป็นพวก โค-ตะ-ระ สกปรก” ไกด์ชาวโรมพูดด้วยความโกรธ “แต่พวกเราก็มีความสามารถในการสร้างกรุงโรม ส่วนพวกคุณล่ะ?”

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

นายเมเล็ตติเข้าบ้านนู้นออกบ้านนี้ เขามายังอพาร์ทเมนท์ที่เขาพักอาศัยด้วย เขาเคาะประตูบ้านหลังแรกนับจากประตูทางเข้า บ้านหลังนี้มีลูกสาววัยห้าหรือหกขวบ ทุกคนในบ้านยังคงเจ็บใจนายเมเล็ตติและตำรวจท้องที่คนอื่นๆ เพราะเมื่อสองปีก่อนพ่อบ้านโดนปรับข้อหาขับรถเร็วเกินกำหนด

“คุณมาทิลเด ลูกสาวตื่นรึยังครับ?”

“อะไร, จะให้เสียค่าปรับอะไรอีกล่ะ?” นางมาทิลเดตอบเสียงกระด้าง

“เปล่าครับ, เปล่า ไม่ได้มาปรับ มาเรื่องไม่สลักสำคัญอะไรหรอกครับ”

แล้วโอดิสซูสจอมเจ้าเล่ห์ก็อธิบายวัตถุประสงค์ของการลองรองเท้า ขณะที่พวกแม่บ้านและเด็กจากชั้นอื่นๆ ลงมาดูเหตุการณ์ เพราะเมื่อนายเมเล็ตติกับนางเมทิลเดเจอกัน มักมีเรื่องสนุกๆ เสมอ

“อ๋อ, เรื่องไม่สลักสำคัญหรอกเหรอ?” คนหน้าประตูทางเข้าประชด

“พวกคุณคิดว่าลูกสาวชั้นเป็นสายลับมนุษย์ต่างดาวงั้นสิ?”

“ผมไม่ได้พูดอย่างนั้นสักหน่อย”

“ไม่พูดก็เหมือนพูดแหละ ชั้นเข้าใจเองได้”

“แต่ผมไม่ใช่คนออกคำสั่งนะ”

“แต่ใบสั่งคุณเป็นคนออก”

“ผมทำหน้าที่ของผม” นายเมเล็ตติอุทานอย่างขัดเคือง

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

Le case possono parlare
se qualcuno ha tempo e voglia
di starle ad ascoltare.
Naturalmente
bisogna fare
la domanda giusta.
Allora aprono il rubinetto.
Si lamentano perche’
stanno troppo allo stretto.
Aria, aria, qua si soffoca.
Una e’ troppo alta,
le gira la testa:
tiratemi giu’, vorrei avere la testa sottoterra.
C’e una casa impazzita
all’angolo della piazza.
Voleva bene a un gatto,
e’ morto sotto un’auto.
Di notte si lamenta
da tutte le finestre chiuse.
Case nuove, vispe,
ottimiste:
hanno deciso che faranno
un grande viaggio.
Poverette, se sapessero
che non andranno nemmeno
in campagna la domenica…
La gente non porta piu’
a spasso la sua casa.
Una volta lo faceva?
Boh!
Una casa non morde,
non c’e nemmeno bisogno
della museruola e del guinzaglio.
Portarla a prendere aria,
sui laghi.

บ้านพูดได้

บ้าน… นั้นพูดได้
หากว่าใครมีเวลา
มุ่งมาดปรารถนา
ที่จะอยู่เพื่อฟังมัน

โดยธรรมชาติแล้ว
มันเจื้อยแจ้วอย่างสุขสันต์
สุขทุกข์เล่าแบ่งปัน
หากคำถามนั้นถูกใจ

ตอนนี้มันเปิดก๊อก
เสียงค่อก ค่อก น้ำไม่ไหล
มันบ่นว่าใครๆ
ต่างก็ใช้น้ำสิ้นเปลือง

แค่ก แค่ก อากาศพิษ
หายใจติดหน้าซีดเหลือง
อยู่สูงเกินชำเลือง
พาลหน้ามืดจะเป็นลม

“เอาฉันนอนลงที
ซบธรณีให้สุขสม”
อีกหลังก็ตรอมตรม
แทบคลั่งบ้าด้วยอาลัย

หัวมุมจัตุรัส
มองเห็นชัดแมวสหาย
ถูกรถยนต์ทับตาย
ปิดหน้าต่างครางทั้งคืน

บ้านใหม่เปี่ยมชีวา
มองโลกาท้าทนฝืน
ครุ่นคิดต้องหยัดยืน
เดินทางมุ่งขอบฟ้าไกล

บ้านเอยสงสารเจ้า
คงซึมเซากันใช่ไหม
ชนบทไม่เคยไป
ในวันหยุดสุดสัปดาห์

สักครั้งหนึ่งไม่เคย
คนนิ่งเฉยไม่เคยพา
บ้านเที่ยวกันเลยหนา
ให้มันนั้นสำราญใจ

บ้านไม่เหมือนสุนัข
มันไม่กัดยามเฉียดใกล้
ต้องครอบตะกร้อไว้
หรือมีสายให้ลากเดิน

พาบ้านเที่ยวกันหน่อย
มันคงพลอยจะสรรเสริญ
รับลมเล่นเพลินเพลิน
ทะเลสาบมันอยากไป!

*****
ผู้เขียน: Gianni Rodari
ภาพประกอบ: Francesco Altan
ชื่อเรื่อง: Il secondo libro delle filastrocche
ผู้ถอดความ: Nungning

เดิมทีมนุษย์อาศัยอยู่ในน้ำ มีครีบและหางเหมือนปลาคอด มนุษย์เป็นเพื่อนกับปลา จากนั้นจึงขึ้นจากน้ำ และเลื้อยไปมาบนพื้นดินเหมือนงู มนุษย์เรียนรู้ที่จะยืนด้วยขา งูอิจฉามนุษย์จึงให้มนุษย์กินแอบเปิ้ล มนุษย์ถูกขับออกจากสรวงสวรรค์ มนุษย์โกรธและกลายเป็นศัตรูกับงู มนุษย์ผูกมิตรกับลิง และเรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างจากลิง เช่น ปีนต้นไม้ กินถั่ว และเอานิ้วแหย่เข้าไปในรูจมูก

เวลาผ่านไปนานหลายศตวรรษ มนุษย์เรียนเขียน-อ่านหนังสือและเดินทางโดยใช้จักรยาน มนุษย์เขียนหนังสือมากมายทั้งเรื่องจริงและเรื่องแต่ง ทุกเรื่องที่เขียนล้วนเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการกำเนิดโลกสู่ยุคปัจจุบัน กล่าวคือ จุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุดของโลกนั่นแหละ หลังจากมีจักรยานและหนังสือแล้ว รถยนต์ เครื่องบิน และระเบิดก็ตามมา โลกกลายเป็นสิ่งที่ไม่อาจทานทนได้ มนุษย์เตรียมตัวที่จะกลับไปเป็นปลาคอดอีกครั้ง ทุกคนเริ่มหาสถานที่หลบภัยเพื่อเฝ้าดูการระเบิดครั้งต่อไป

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

Indovinami, indovino
tu che leggi nel destino:

l’anno nuovo come sara’?
Bello, brutto o meta’ e meta’?

“Trovo stampato nei miei libroni
che avra’ di certo Quattro stagioni,

dodici mesi, ciascuno al suo posto,
un carnevale e un ferragosto,

e il giorno dopo del lunedi’
sara’ sempre un martedi’.

Di piu’ per ora scritto non trovo
nel destino dell’anno nuovo:

per il resto anche quest’anno
sara’ come gli uomini lo faranno”.

ปีใหม่

ทำนายให้ฉันดูที
เดาว่าเธอนี้
มองเห็นอนาคตได้

…

ปีหน้าจะเป็นอย่างไร?
ดีเลวแค่ไหน
หรือว่ากึ่งร้ายกึ่งดี?

…

“ตำราเขียนไว้ดังนี้
ปีหน้าจะมี
สี่ฤดูกาลแน่นอน

…

สิบสองเดือนเรียงสลอน
คาร์นิวัล*ก่อน
แฟร์ราโกสโต**ตามมา

…

ถัดจากวันจันทร์นั้นหนา
ขอทำนายว่า
เป็นวันอังคารเสมอ

…

มากกว่านี้ฉันไม่เจอ
ถ้อยคำเสนอ
ว่าปีหน้าเป็นเช่นไร

…

ที่เหลือจะไปทางไหน
ฉันจะบอกให้
เป็นดั่งมนุษย์นั้นทำเอง”

*****
ผู้เขียน: Gianni Rodari
ผู้ถอดความ: Nungning
ชื่อเรื่อง: Il secondo libro delle filastrocche
หมายเหตุ:
*Carnevale - เป็นเทศกาลเฉลิมฉลองก่อนเริ่มเทศกาลถือศีลอดของชาวคาทอลิก เทศกาลคาร์นิวัลที่มีชื่อเสียงของอิตาลีอยู่ที่เมืองเวนิซ ผู้คนสวมหน้ากากลวดลายสีสันสวยงามเดินแห่ไปตามท้องถนน
** Ferragosto  -ตรงกับวันที่ ๑๕ สิงหาคม มีความสำคัญสำหรับชาวคาทอลิกคือ เป็นวันที่พระเยซูได้นำพระแม่มารีขึ้นสวรรค์ แต่อาจเป็นเพราะเดือนสิงหาคมเป็นเดือนที่ร้อนที่สุดของอิตาลี บริษัทห้างร้านต่างๆ จึงพากันหยุดทำการ(ยาววววว) ผู้คนออกเดินทางท่องเที่ยวไม่ต่างจากเดือนเมษายนในบ้านเราเลยทีเดียว

เมื่อมันตระหนักว่ามนุษย์เองก็เดินบนขาหลัง และไม่เคยอับอายเมื่อต้องเผชิญหน้ากับพวกสุนัข มันจึงผูกเน็คไท และสวมกางเกงเพื่อปกปิดหางของมัน จากนั้นจึงเริ่มไปมาหาสู่กับพวกมนุษย์แทนพวกสุนัขด้วยกัน

มนุษย์เข้าใจผิดคิดว่ามันเป็นมนุษย์คนหนึ่ง และปฎิบัติกับมันแย่มาก พวกเขาเตะมันเหมือนที่พวกเขาเตะกันเอง มันมีความสุขในการใช้ชีวิตท่ามกลางพวกมนุษย์ และถูกมนุษย์เตะ

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

“ก๊อก ก๊อก”

“ใคร?”

“เปิดประตูหน่อยครับคุณโรซ่า ผมนายตำรวจเมเล็ตติขอพบลูกชายคุณหน่อยคร้าบ”

“เจ้าเด็กเหลือขอนั่นไปก่อเรื่องอะไรอีกเหรอคะ?”

“เปล่าหรอกครับคุณโรซ่า เขาแค่ต้องลองรองเท้าข้างนี้ตามคำสั่งของผู้บังคับการเท่านั้นเอง”

นางโรซ่าเปิดประตู เธออยู่ในชุดเสื้อคลุม รองเท้าแตะ มือข้างหนึ่งถือเหยือกนม เธอปลุก “เจ้าเด็กเหลือขอ” และการทดลองสวมรองเท้าได้เริ่มขึ้น

“แต่คุณเมเล็ตติคะ คุณไม่เห็นหรือไงว่ารองเท้าข้างนี้เบอร์ ๓๒ ลูกชายดิฉันใส่เบอร์ ๔๐ คุณดูเท้าเค้าสิ”

“คำสั่งคือคำสั่งครับ…”

เด็กทุกบ้านตื่นงัวเงียขึ้นมาพร้อมกับเสียงประท้วงของเหล่าบรรดาพ่อๆ ซึ่งกำลังโกนหนวด

“อำเภอจะแจกรองเท้าคนละข้างหรือยังไง? ดูสิมีรูด้วย ไม่สิ, มีตั้งสองรูแน่ะ”

“ใจเย็นๆ ครับ ใจเย็นๆ เป็นคำสั่งของผู้บังคับการครับ”

แท้จริงแล้ว เด็กหลายคนสวมรองเท้าข้างนั้นได้พอดี แต่ทุกครั้งที่นายเมเล็ตติเอ่ยปากถาม

“อีกข้างอยู่ที่ไหน?”

“อีกข้างอะไรกัน? ลูกสาวดิฉันไม่เคยมีรองเท้าแบบนี้”

“เมื่อวานตอนสี่ทุ่มหนูอยู่ที่ไหนจ้ะ?”

“คุณเมเล่” แม่ตอบแทนลูกสาว “ก่อนหน้านั้นลูกสาวดิฉันไปปารีส ประเทศฝรั่งเศส ตอนสี่ทุ่มเธอเข้านอนแล้ว! ดิฉันเป็นพยานได้ ถามคุณกุสตาโวที่อยู่ตรงหน้าคุณดูก็ได้ เมื่อวานเย็นเขามาดูทีวีบ้านเรา”

นายกุสตาโวยืนยัน การออกเดินทางแสวงหาของโอดิสซุสจอมเจ้าเล่ห์จึงยังดำเนินต่อไป

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

ตอนนี้ผมกำลังเขียนนิทานให้ลูกชายผม…

แต่หลังจากไม่กี่คำแรก เขาก็ไม่รู้จะเขียนต่อไปอย่างไร เพราะเขาไม่เคยเขียนนิทานมาก่อนในชีวิต แค่เล่าก็ยังไม่เคย ปู่กับย่าเคยเล่านิทานให้เขาฟัง ในขณะที่พ่อและแม่ของเขาเลิกเล่านิทานนับแต่ย้ายเข้ามาอยู่ในเมือง ดูเหมือนว่าในเมืองคนไม่เล่านิทานกัน และถึงเล่าก็เล่าได้ไม่ดี ตอนนี้โอเรสโตเนจำนิทานที่ปู่กับย่าเคยเล่าให้เขาฟังไม่ได้แล้ว หรือแม้กระทั่งนิทานที่พ่อกับแม่เคยเล่าให้ฟัง เขาก็จำไม่ได้ แต่เขาสัญญากับลูกชายไว้แล้วว่าจะเขียนนิทานให้ได้หนึ่งหน้ากระดาษ ดังนั้นเขาจึงเขียนต่อไปว่าเขาจำไม่ได้แล้วว่านิทานจริงๆ เรื่องเป็นอย่างไร แต่เขากำลังเขียนบางสิ่งบางอย่างที่ดูคล้ายกับนิทานให้เต็มหนึ่งหน้ากระดาษ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังไม่มีทั้งหมาป่า สุนัขจิ้งจอก แม่มด เจ้าชาย คนเลี้ยงแกะโผล่เข้ามาในเรื่องเหมือนนิทานตามแบบดั้งเดิม แต่เขาก็ต้องเขียนต่อไป โอเรสโตเนบอกกับตัวเอง ในขณะเดียวกันเขาเขียนลงไปว่า:

ถึงอย่างไรก็ต้องเดินหน้าต่อไป…

และเนื่องจากตอนนี้เขามีแรงฮึดที่จะเขียนแบบถึงไหนถึงกัน เขาจึงคิดว่านิทานสมัยใหม่บางเรื่องสามารถเขียนเป็นกลอนนิทานโดยวางคำเรียงต่อกันไปเป็นแถวๆ

อาชาทั้งสี่
ฮี้กับ ฮี้กับ
มีไว้สำหรับ
กษัตริย์หนึ่งองค์

เขาเขียนโดยใส่สัมผัสลงไปด้วย แต่ก็ยังขาดอีกเจ็ดแปดบรรทัดกว่าจะเต็มหน้า

บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง บุ๋ง
เบ๋อ เบ๋อ เบ๋อ เบ๋อ
เล่นไพ่โป้กเกอร์
เบ๋อ เบ๋อ บุ๋ง บุ๋ง

เขาเพิ่มตัวละครเข้าไปอีกสองสามตัวดูอีรุงตุงนังไปหมด มีทั้งหมาป่า ลูกแกะ ไก่งวง และชายชราย่องแย่งซึ่งทำซุปข้าวโพด หรือถ้าไม่มีแป้งเหลืองและหม้อ ชายชราก็สามารถเล่นไพ่กับหมาป่าได้ ถ้าหมาป่าแพ้ มันก็จะโกรธ และเขมือบชายชราภายในหนึ่งคำ ก็สมควรแล้ว ใครใช้ให้ไปเล่นไพ่กับหมาป่า

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

Con un gran frullo d’ali
dal campo, spaventati,
i passerotti in frotta
al nido son rivolati.

Raccontano ora al nonno
la terribile avventura:
-C’era un uomo! Ci ha fatto
un bella paura.

Peccato per quei chichi
sepolti appena ieri.
Ma con quell’ uomo… Ah, nonno,
scappavi anche tu, se c’eri.

Grande grande, grosso grosso,
un cappellaccio in testa,
stava li’ certamente
per farci la festa…

- E che faceva?- Niente.
Che mai doveva fare?
Con quelle braccia larghe
era brutto da guardare.

-Non lavorava? – O via,
te l’abbiamo gia ditto.
Stava ritto tra I solchi
con aria di dispetto…

- Uno spaventapasseri,
Ecco cos’era, allora!

Non sapevate che
non e’un uomo chi non lavora?

มนุษย์คือใคร

ขยับปีกบินสู่ท้อง………………..นภา
คืนกลับรังจำลา………………….ทุ่งกว้าง
ตื่นตระหนกบินถลา………………ฝูงนกกระจอกเอย
ยังหนุ่มจึงอ่อนบ้าง……………….นิดน้อย ประสบการณ์

บอกเล่าด้วยตื่นเต้น………………ตกใจ
ให้ปู่ฟังถึงภัย…………………….ขยาดล้ำ
เจอะมนุษย์! บ่เหลวไหล………….ฟังก่อน
กลัวจะถูกขม้ำ…………………..แทบสิ้น สมประดี

แสนเสียดายเมล็ดข้าว……………พราวดิน
หล่นร่วงน่าจิกกิน………………..อิ่มท้อง
กับมนุษย์แค่ได้ยิน……………….เพียงชื่อ
ปู่ก็ปู่เถิดต้อง…………………….รีบแจ้น หนีไกล

ตัวใหญ่ๆ อ้วนๆ ………………….อยู่นา
มีหมวกหนึ่งใบมา…………………ครอบไว้
อยู่ที่นั่นนั้นหนา…………………..เชื่อแน่
เพื่อจัดงานเลี้ยงให้………………..ครึกครื้น บันเทิง

ทำสิ่งใดอยู่มั้ย?…………………..เปล่าเลย
แขนแผ่กางอยู่เฉย………………..เกลียดจ้อง
งานการ บ่ คิดเคย…………………ทำหรอก สูนา
คอยแต่จะขุ่นข้อง…………………เดือดร้อน รังแก

ปู่เคยบอกพวกเจ้า…………………หลายครา
มันคือหุ่นไล่กา……………………ท่องไว้
ยืน บ่ ขยับแขนขา…………………กลางทุ่ง
หากใช่มนุษย์ไซร้…………………ย่อมต้อง ทำงาน

*****
ผู้เขียน: Gianni Rodari
ภาพประกอบ: Francesco Altan
ชื่อเรื่อง: Il secondo libro delle filastrocche
ผู้ถอดความ: Nungning

แมงมุมทำอะไรได้บ้าง? นอกจากสร้างใยแมงมุมแล้ว ไม่เห็นทำอย่างอื่นได้เลย แล้วมันสร้างยังไง? ก็ด้วยน้ำลาย เส้นใยของมันเอาไว้ใช้ทำอะไร? ไม่ได้เอาไว้ทำผ้าปูที่นอน ผ้าเช็ดตัว ปลอกหมอน เสื้อผ้า หรืออะไรต่อมิอะไร ใยแมงมุมมีประโยชน์เพียงแค่ให้แมงมุมใช้ดักจับแมลงวันซึ่งก็เป็นเพียงแมลงอีกชนิดที่ถูกกิน จริงๆ แล้วแมงมุมกินแมลงวัน คนไม่กินแมลงวัน เว้นแต่บางครั้งเมื่อมันตกลงไปในชามซุป

ต้องรู้ก่อนว่าแมงมุมชักใยของมัน ,ก็ใยแมงมุมนั่นแหละ, ด้วยน้ำลายได้คล่องแคล่วมาก น้ำลายของมันเป็นเส้นยาวบางแต่แข็งแรง ดังนั้นมันจึงสามารถขึงตัว และโรยตัวอยู่ในอากาศได้ มันโหนจากกิ่งหนึ่งไปยังอีกกิ่งหนึ่ง ถ้าอยู่บนต้นไม้ หรือจากผนังด้านหนึ่งไปยังอีกด้านหนึ่ง ถ้าอยู่ในบ้าน จากกะหล่ำปลีดอกหนึ่งไปยังอีกดอกหนึ่ง ถ้าอยู่ในสวน โยงใยไปทั่ว ถ้ามันกำลังเดินทางรอบโลก

คนโดยเฉพาะพวกผู้หญิงขยะแขยงแมงมุม มีเพียงชาวไร่ชาวนาที่ปล่อยให้พวกมันสร้างรังในคอกสัตว์ เพราะพวกมันช่วยกำจัดแมลงวันที่ก่อความรำคาญให้กับวัว

อเลสซานโดรเนปีนขึ้นไปบนต้นไม้ สิ่งไหนที่แมงมุมทำได้ ผมก็ทำได้ และทำได้ดีกว่าด้วย ล้อเล่นงั้นรึ? ผมเป็นคน มีชื่อ มีนามสกุล เดินด้วยขา ศรีษะตั้งตรง และผมก็มีความคิด มีทีวี และมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่แมงมุมไม่มี

อเลสซานโดรเนรวบรวมน้ำลายไว้บนลิ้น เขาเลือกกิ่งไม้แข็งแรงกิ่งหนึ่ง แล้วบ้วนน้ำลายขึ้นไปข้างบน จากนั้นทิ้งตัวลงไปเพื่อจับน้ำลายเหมือนที่เขาเห็นแมงมุมทำ แต่เขากระแทกพื้นดังพลั่ก กระดูกคอ ไหล่ เข่า ข้อศอก ข้อมือ นิ้วมือซ้ายสี่นิ้ว นิ้วเท้าขวาสองนิ้วเคลื่อน

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

“คร้าบ, จากนั้นคุณช่วยอธิบายให้เมียผมฟังหน่อยได้ไหมว่า ผมไปล่าสัตว์ แล้วยิงเจ้าไส้กรอกนี่มาได้ยังไง?”

****
หมายเหตุ :
ผู้แต่ง : Sergio Paoletti
ชื่อเรื่อง : Barzellette & Colmi
ผู้แปล : Nungning

แต่นายตำรวจเมเล็ตติ, หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าโอดิสซุสจอมเจ้าเลห์, ซึ่งอยู่ร่วมในวงสนทนามีความคิดบรรเจิดกว่านั้นมาก ไม่สิต้องพูดว่าหลักแหลมจริงๆ

“ท่านทั้งหลาย” เขาพูด “ถ้าจะอนุญาตให้ผมพูดสักหน่อย, ทุกคนต่างรู้กันดีว่าเด็กๆ ไม่รู้จักคำว่าอันตราย พวกเขาแยกแยะไม่ออกว่าสิ่งไหนดีสิ่งไหนชั่ว คนที่เรามั่นใจว่าเป็นศัตรู ก็ที่อยู่บนนู้น บนวัตถุลึกลับนั่นแหละครับ จะไม่คิดหลอกล่อเด็กๆ เช่น ด้วยของรางวัลเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเก็บข้อมูลไปให้พวกเขาเชียวหรือครับ?”

“กรุณาเข้าเรื่องรองเท้า” นายพลเตือน

“ครับ, สำหรับผม ถ้าเด็กขึ้นไปบนนั้น ข้างบนนั่นจริงๆ และระหว่างที่หลบหนีออกมาได้ทำรองเท้าข้างนี้หายไป เรามีวิธีพิสูจน์ง่ายๆ”

“วิธีไหนล่ะ?”

“ให้เด็กทุกคนในหมู่บ้านลองสวมรองเท้าข้างนี้”

“นี่มันนิทานเรื่องซินเดอเรลลานี่นา” ศาสตราจารย์เตเรนซิโอหัวเราะ

“แต่ในนิทานก็มีความจริงซ่อนอยู่เช่นกัน” ศาสตราจารย์รอสซีแสดงความเห็นเพียงเพื่อแย้งว่าอีกฝ่ายผิด

“เอาล่ะ” นายพลตัดบท “คุณจัดการเรื่องลองรองเท้านั่นได้เลย ถ้าคิดไม่ผิด น่าจะได้รับความร่วมมือจากแม่ของเด็กๆ งานน่าจะออกมาดีทีเดียว”

โอดิสซุสจอมเจ้าเล่ห์ห่อรองเท้าด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ แล้วใช้เชือกมัดอย่างแน่นหนาก่อนปิดผนึก และนำไปเก็บในตู้ของห้องสมุดโรงเรียน เขากำชับทหารยามให้เฝ้ามันอย่าให้คลาดสายตาตลอดทั้งคืน

“เป็นความลับทางทหาร” เขาพูด “ห้ามแพร่งพราย”

เมื่อเขากลับถึงบ้าน เด็กๆ เข้านอนกันหมดแล้ว เขาเล่าให้นางเชชิเลียฟังสั้นๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ยกเว้นเรื่องรองเท้าข้างนั้น เพราะความลับทางทหารบอกให้ใครฟังไม่ได้แม้กระทั่งภรรยาตนเอง

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

เปล่าหรอก, ระหว่างฉันและชายคนนี้ไม่มีเรื่องราวโรแมนติกใดเกิดขึ้น
เราเป็นแค่คนไม่รู้จักกัน…

ชายคนนี้อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน เขาใส่แว่นตา และมักสวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้นสีเทา ฉันเห็นเขามานานนับปีนับแต่กลับมาออกกำลังกายที่สวนลุมพินีอีกครั้ง

เมื่อฝึกชี่กงเสร็จ ฉันจะเดินออกกำลังกายต่อโดยเดินตามกระแสธารผู้คนที่หลั่งไหลไปตามทิศลูกศรพร้อมตัวเลขบอกระยะทางที่อยู่บนพื้น

แต่เขาคนนี้กลับเดินสวนทางผู้คน…

ถ้าชายคนนี้เดินไปทางเดียวกับฉันหรือคนอื่นๆ ฉันจะจำเขาได้หรือเปล่านะ? ฉันถามตัวเอง
ภาพใบหน้าของเขาคงลบเลือนไปจากความทรงจำของฉันในเวลาไม่กี่นาที หรือเราสองคนอาจไม่มีโอกาสได้เห็นหน้ากัน

ถ้าเปรียบชายคนนี้เป็นดั่งความคิด เขาคงเป็นความคิดที่สวนกระแส
สำหรับใครหลายคนอาจมองว่าคนที่มีความเห็นต่างจากคนหมู่มากเป็นคนแปลกประหลาด
แต่สำหรับฉันความคิดต่างเป็นสิ่งที่น่าเรียนรู้
เราสามารถเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ มุมมองใหม่ๆ จากคนที่คิดต่างจากเรา ซึ่งจะช่วยให้เรามองโลกได้กว้างขึ้น รอบด้านมากขึ้น

เคยมีคนกล่าวว่าความคิดเป็นเสมือนสิ่งมีชีวิตที่แฝงอยู่ในตัวเรา ความคิดไม่เคยหยุดนิ่ง มันเปลี่ยนแปลงตัวเองอยู่เสมอ ที่สำคัญมันเหมือนไวรัสที่คอยแผ่ขยายยึดครองอาณาเขต โดยการชี้นำ ครอบงำความคิดในตัวผู้อื่นให้คล้อยตามมัน และแสดงความเป็นปฏิปักษ์ทันทีกับความคิดเห็นที่ขัดแย้งกัน

น่าเสียดายที่ใครหลายคนปิดประตูความคิดแน่นสนิท ความคิดต่างสองความคิดจึงเปรียบดั่งคนสองคนที่เดินเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาไปคนละทาง และเมื่อมีโอกาสเดินสวนทางกัน กลับไม่คิดแม้แต่จะมองหน้ากัน

พรุ่งนี้ฉันจะตื่นแต่เช้าไปออกกำลังกายที่สวนลุมฯ เหมือนทุกวันหยุดสุดสัปดาห์
และฉันจะลองเดินสวนทางดูบ้าง…
ฉันอาจไม่ได้เห็นหน้าชายคนนั้น แต่ฉันเชื่อแน่ว่าจะได้เห็นหน้าใครอีกหลายๆ คน

“เสียดายจังที่ฉันไม่มีปีก” วัวคิด “แต่ถ้าฉันสามารถยืนได้ด้วยขาข้างเดียว เชื่อแน่ว่าทุกคนต้องเข้าใจผิดคิดว่าฉันเป็นนกกระยาง และไม่ใช้ฉันเทียมเกวียนและไถนาอีก”

วัวตัวนั้นลองยกขาหน้าขึ้นค้างไว้หนึ่งขา มันทำได้ยอดเยี่ยมทีเดียว จากนั้นมันลองยกขาหน้าและขาหลังอย่างละข้างค้างไว้ ครั้งนี้มันทำสำเร็จเช่นกัน เจ้าของมองมันอย่างไม่เข้าใจ

เป็นเวลาหลายเดือนที่มันพยายามยืนด้วยขาเพียงข้างเดียว มันลองยืนด้วยขาหน้าเพียงขาเดียว และลองยืนด้วยขาหลังเพียงขาเดียว แต่ไม่สำเร็จ แม้ว่ามันจะเพียรพยายามแค่ไหนก็ตาม วัวโชคร้ายตัวนี้ก็ยังไม่กลายเป็นนกกระยาง มันยังคงต้องเทียมเกวียนและไถนาต่อไป

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

ท่านประธานที่เคารพ
ของทุกๆ สภา
ปิดสักครั้งเถิดหนา
ตำรา กฎข้อบังคับทั้งหลาย
ขอเถิดครับกล่าวอะไรให้กับลูกชาย
ของเกล้ากระผมทั้งหลายได้ฟัง

Dovrete fare uno sforzo per capire
quello che vi vuol dire
nella sua strana lingua
internzionale:
baba’, bobo’, bibi…
Ma un giorno anche voi
parlate cosi’.

ท่านลองพยายาม
ทำความเข้าใจความหมาย
ในภาษาประหลาดๆ
ใช้ระหว่างชาติมากมาย
บาบ๊ะ โบโบ๊ะ บิบิ๊…
ที่ครั้งหนึ่งพวกท่านทั้งหลาย
ก็เคยพูดกัน

La cosa e’ naturale:
e’ il suo primo discorso
da quando e’ arrivato
su questa terra.
Non sara’ cosi’ elegante
come quello d’un deputato,
ma e’ molto importante.

คำเหล่านี้แม้จะดูประหลาด
แต่เป็นสิ่งธรรมชาติรังสรรค์
เมื่อท่านถือกำเนิด
ก็เคยใช้พูดกัน
แม้มิเลิศหรู
ดั่งคำ ส.ส. เสกสรรค์
แต่มีความสำคัญ
ไม่ต่างจากคำที่ใช้อภิปรายกันในสภา

Attenti, ha cominciato:

TA TA …TI …TI … TU … TU…

Chiarissimo, vi pare?
Significa:“Di guerre
non se ne doveno fare
mai piu’!”

(Applausi in tutti i settore.)

ตั้งใจฟัง เขาเริ่มพูดแล้ว:

ตา ตา … ติ … ติ… ตู… ตู …

ชัดเจนไหม, ใครรู้สึกบ้าง?
มีความหมายบางอย่างในนั้น
“ สงครามต้องไม่เกิด
หยุดการรบราฆ่าฟัน!”

(เสียงปรบมือดังสนั่น ทุกฝ่ายพร้อมใจกันปรบมือ)

Bo… Bo… BI… BR….”Signori
- questo vuol dire- cercate
di credere un pochino
alle fiabe delle fate.
Basta volere
e diventano vere.
Quelle povere vecchiette
avevano appena
le loro vecchie bacchette,
ma voi avete ben altra virtu’.
Toccate i deserti
e diventeranno giardini
dite le parole magiche
e spunteranno le citta’,
si apriranno le porte della felicita’…”

(Applausi fragorosi.
Qualche protesta qua e la’:
i piu’ danarosi
hanno creduto forse che parlasse
di un aumento di tasse…)

โบ… โบ… บิ… บร..  ท่านทั้งหลาย
- มีความหมายดังนี้- ลองดูสักที
ลองเชื่อยึดถือ
ในเทพนิยาย นิทาน
เพราะจินตนาการนั้นคือ
พลังที่จะยึดยื้อ…ให้ฝันนั้นกลายเป็นจริง
คนชรายากจน ขัดสน แร้นแค้น
มีเพียงไม้เท้าง่อนแง่นเป็นสิ่งหวงแหน…สุดเศร้า
แต่พวกท่านแตกต่างจากเรา
สามารถช่วยบรรเทาทุกข์ร้อน
แตะผืนทะเลทราย
ให้กลายเป็นสวน
ร่ายเวทมนต์สักกระบวน
เนรมิตเมืองให้สดใส
ประตูแห่งความสุขจะเปิดออกทันใด

(เสียงปรบมือกราวใหญ่
มีใครบางคนประท้วง
พวกคนร่ำคนรวย
คงหวาดหวั่นในทรวง จึงพากันทักท้วง
เพราะนึกว่าพูดเรื่องขึ้นภาษี…)

MA … MA … MA … MA …

No, non chiama la mamma,
dice nel suo linguaggio:
“Viva la liberta’!
Viva la primavera
che viaggia liberamente
di frontiera in frontiera
senza passaporto,
con un seguito di primule
mughetti e ciclamini
che attraversando i confini
cambiano nome come
passeggeri clandestini”

Tutti i fiori del mondo son fratelli.

Applauso molto vivo.

(Una voce stride,
ma questi sono discorsi ribelli.)

ม่า … ม่า… ม่า… ม่า …

เปล่า…ไม่ใช่คำกล่าวเรียกแม่
เขาพูดภาษาเดิมแท้ มีคำแปลดังนี้:
เสรีภาพจงเจริญ!
ฤดูใบไม้ผลิมีเสรี
เดินทางข้ามแดนโน้นนี้
โดยไม่ต้องมีหนังสือเดินทาง
มวลบุปผานานาพันธ์
ข้ามพรมแดนขวางกั้น
เปลี่ยนนามเรียกขานตามถิ่นนั้น
ดั่งพวกลอบเข้าเมืองผิดกฎหมาย
ดอกไม้ทุกดอก แม้เบ่งบานกระจัดกระจาย
แต่พวกมันทั้งหลาย…ล้วนพี่น้องกัน

เสียงปรบมือกึกก้อง

(ได้ยินเสียงกรีดร้อง
แต่รับรองไม่ใช่คำคัดค้าน)

Il discorso e’ finito
perche’ il bambino adesso vuol giocare
col suo cavallo
di pelo giallo.
Lasciatelo giocare in pace!
Fate che le sue parole
diventano legge
in ogni terra dove giunge il sole.

สุนทรพจน์สิ้นสุด
เพราะลูกกระผมเร่งรุด
อยากไปเล่นม้าของเขา
ม้าตัวนี้มีขนสีเหลืองงามเงา
ปล่อยเขาเล่นของเขา…เถิดครับท่าน!
ขอพวกท่านนำคำพูดวันนี้
ตรองดูให้ดี ร่างเป็นกฎหมาย
ถึงวันนั้น…เมฆหมอกจะมลาย
ด้วยแดดสวยสายสว่างทั่วทุกแดน

****

Gianni Rodari : ผู้แต่ง
Il Secondo Libro delle Filastrocche : ชื่อเรื่อง
Nungning : ถอดความ

แปะโป้งเป็นพรุ่งนี้…………….เพื่อนเอย
อย่าต่อว่ากันเลย……………..ดึกแล้ว
ตาจะปิดแล้วเหวย…………….อรุณรุ่ง
ตื่นก่อนไก่ขันแจ้ว…………….สัญญ้า สัญญา

“การพาน้องสาวตัวเองไปดูหนังครับ!”

****
หมายเหตุ :
ผู้แต่ง : Sergio Paoletti
ชื่อเรื่อง : Barzellette & Colmi
ผู้แปล : Nungning

“สแควก สโคค คาราปัค ปิค!”

เสียงดังก้องหูเปาโลและริต้า รวมถึงหูเจ้าซอร์โรด้วย มันกระโดดขึ้นยืนสี่ขาและเริ่มเห่า

“เบร็ค โบรค คาราโบรค ปุค!” ชายชราตะโกน ขณะเดียวกันก็ใช้มือล้วงเข้าไปในช่องเพื่อขยายรูให้กว้างขึ้น เพียงไม่กี่อึดใจ ช่องนั้นขยายใหญ่เท่าหน้าต่างบานเล็กๆ เขายื่นหน้าเข้าไปและยังคงส่งเสียงเป็นภาษาที่ฟังไม่เข้าใจ

“เร็ว, หนีกันเถอะ!” เปาโลตะโกน เขาถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่ยอมละสายตาจากใบหน้าในกรอบสี่เหลี่ยมบนผนังสีเขียวๆ ซึ่งตอนนี้สว่างด้วยแสงจากไฟฉายที่ริต้าส่องด้วยความอยากรู้อยากเห็นและมือสั่นเทา ตอนนี้เขาเห็น หรือดูเหมือนว่าเขาจะเห็นรอยยิ้มฉาบอยู่ใต้รอบกรอบแว่นตานั้น… จากนั้น, วิ่ง, ด้วยขาทั้งสี่ของเขาและริต้า และเท้าทั้งสี่พร้อมกับหางชี้ตั้งของซอร์โร ทั้งสามวิ่งหนีไปตามอุโมงค์ยาว ย่ำเท้าอย่างยากลำบากไปบนซาไบโอเน กระแช่ บ่อแยม ชนกับผนังครีมและแป้งนุ่มๆ

นั่นไง มีแสงสว่างรำไรอยู่ตรงนู้น… ข้างนอกเป็นเวลากลางคืน แต่ไฟทุกดวงส่องตรงมายังขนมเค้ก เปาโลใคร่ครวญอย่างสิ้นหวังขณะขยายปากทางออกให้กว้าง เขาโยนไฟฉายลงไปบนพื้นลาดชันและตะโกน:

“ไปคาบมา ซอร์โร”

โดยไม่ต้องบอกซ้ำ สุนัขกระโจนไปยังทางออก มันเห่าและทิ้งตัวลงบนพื้นลาดชันเพื่อนำไฟฉายกลับคืนมา มันยังคงจดจำเกมการเล่นเก่าๆ ที่เปาโลและริต้าเคยฝึกให้มันได้ ไฟทุกดวงส่องกราดตามมันไปทั่วเนินเขา ขณะที่ด้านล่างเกิดความโกลาหลขึ้น…

แผนของเปาโลได้ผลอีกครั้ง สองพี่น้องกระโดดลงไปยังด้านที่ดวงไฟบ้าคลั่งทิ้งไว้แต่ความมืดมิด… พวกเขากลิ้งหลุนๆ อยู่ท่ามกลางเท้าของพนักงานดับเพลิงซึ่งไม่เห็นพวกเขาตอนลงมา พวกนั้นตวาดไล่พวกเขากลับไป:

“พวกเธอจะไปไหน? ไปอยู่ข้างหลัง!”

“…รอดแล้ว!”

“ตายล่ะ” ริต้าอุทานขึ้นมา “ฉันทำรองเท้าหายไปข้าง”

“หายที่ไหน?”

“ไม่รู้เหมือนกัน คิดว่าหายตอนลงมา ฉันกลับไปเอารองเท้าก่อนนะ”

“ดี พวกเขาจะได้รวบตัวเธอไว้ แล้วความก็แตก”

“และพวกเขาจะกินขนมเค้ก พี่พูดถูก เสียสละรองเท้าไปข้างดีกว่า”

แม่ยังไม่กลับเข้าบ้าน เธอถึงบ้านครึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากดิโอเมเดเห็นแล้วว่ามนุษย์ต่างดาวไม่ได้แสดงท่าทีมุ่งร้าย เขาจึงอนุญาตให้ชาวเมืองตรูลโลออกจากห้องใต้ดิน

“เป็นเด็กดีกันหรือเปล่า? กลัวกันไหม?”

“ครับแม่” เปาโลตอบคำถามแรก

“ไม่ค่ะ” ริต้าตอบคำถามที่สอง

“ดีมาก” นางเชชิเลียพูด “เดี๋ยวแม่ไปเตรียมอาหารเย็นให้นะ”

“ช่วยด้วย” ริต้าคิด แต่ไม่ได้เปล่งเสียงออกมา

ตอนที่ ๔ รองเท้าของซินเดอเรลลา

หลังจากปล่อยให้ซอร์โรไปตามทางของมันแล้ว ไฟทุกดวงก็กลับไปส่องรวมกันที่เนินเขา พนักงานคนหนึ่งสังเกตเห็นรองเท้าเด็กข้างหนึ่งหล่นห่างจากใต้จมูกเขาไปประมาณห้าหรือหกเมตรในบริเวณเขตหวงห้าม

“ก่อนหน้านี้ไม่มีรองเท้าอยู่ตรงนี้นี่นา” เขากล่าว

“ผมจับตามองพื้นดินบริเวณนี้ตลอดทั้งเย็น นับหินแทบทุกก้อน ผมบอกพวกคุณได้เลยว่าเมื่อกี้นี้ยังไม่มีรองเท้าข้างนี้ นึกออกแล้ว เหมือนผมเห็นเงาดำๆ ลงมาจากข้างบนตอนที่เกิดความวุ่นวายเพราะเจ้าหมาโง่ๆ นั่น”

“เอารองเท้าไปให้ผู้บังคับการดูดีกว่า ไม่ต้องคิดแล้วล่ะ” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งแนะนำ

“ผมเอาไปให้แน่ เดี๋ยวนี้เลย”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ” (มีภาพประกอบให้ดูด้วยนะเออ)

Abbiamo parole per vendere
Parole per comprare
Parole per fare parole
Ma ci servono parole per pensare.

Abbiamo parole per uccidere
Parole per dormire
Parole per fare solletico
Ma ci servono parole per amare.

Abbiamo le machine
Per scrivere le parole
Dittafoni magnetofoni
Microfoni telefoni.

Abbiamo parole
Per fare rumore,
Parole per parlare
Non ne abbiamo piu’.

ถ้อยคำ

เรามีถ้อยคำสำหรับ “ขาย”
อีกอื่นคำมากมายสำหรับ “ซื้อ”
“สร้างคำ”หลากหลายไว้ใช้ในมือ
แต่ที่ยังขาดคือคำสำหรับ “คิด”

เรามีถ้อยคำสำหรับ “เข่นฆ่า”
อีกหลายคำเพื่อ “นิทรา” หลับตาสนิท
หลาก “คำขบขัน” เพื่อกระชับมิตร
แต่ที่มีน้อยนิดคือคำสำหรับ “รัก”

เรามีเครื่องมือสำหรับสื่อสาร
อินเทอร์โฟนสำนักงาน ผ่อนเบางานหนัก
เครื่องบันทึกเทป ไมโครโฟน นิยมนัก
ที่เห็นประจักษ์ โทรศัพท์นั่นไง

เรามีถ้อยคำเพื่อให้ “เกิดเสียง”
มีประโยชน์เพียงแค่นี้ใช่ไหม?
ถ้อยคำสำหรับ “พูด” ไม่มีต่อไป
เพราะเราทั้งหลาย…ไม่พูดกัน

****
หมายเหตุ

ผู้เขียน: Gianni Rodari
ผู้ถอดความ: Nungning
ชื่อเรื่อง: Il secondo libro delle filastrocche

ฉันนึกถึงตัวเองเมื่อครั้งเรียนอยู่ชั้นประถม มีอยู่วิชาหนึ่งครูให้พวกเราหาข่าวจากหนังสือพิมพ์มาอ่านให้เพื่อนๆ ฟังหน้าชั้นเรียน ฉันไม่รู้ว่าเด็กคนอื่นๆ เมื่อต้องไปยืนพูดรายงานอยู่หน้าชั้นเรียนเป็นครั้งแรกจะตื่นเต้นและเกิดอาการประหม่าเหมือนกับฉันหรือไม่ ฉันจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า วันนั้นมีเพื่อนร่วมชั้นเรียนอีกหลายคนที่ยืนอ่านข่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนฉัน

เราสามารถขจัดความกลัว สร้างความมั่นใจ และกล้าเปลี่ยนแปลงตัวเองไหม?

ฉันเชื่อว่าทำได้!

เมื่อฉันขึ้นชั้นมัธยมศึกษาปีที่สอง ฉันในวัยนั้นฝันอยากเป็นนักข่าว ยืนรายงานข่าวอยู่หน้าจอโทรทัศน์ให้ผู้ชมทางบ้านฟัง แต่เมื่อหันกลับมาดูตัวเอง นิสัยขี้อายไม่กล้าแสดงออกเช่นนี้คงไปไม่ถึงฝั่งฝันแน่ ฉันจึงเริ่มปรับปรุงเปลี่ยนแปลงตัวเอง ข่มความกลัวเพิ่มความกล้าขึ้นมาทีละเล็กละน้อย จนในที่สุดการต้องออกไปยืนอยู่หน้าคนหมู่มากไม่เป็นอุปสรรคสำหรับฉันอีกต่อไป จากผู้ตาม ฉันเริ่มก้าวเป็นผู้นำ ฉันได้เป็นหัวหน้าห้อง เป็นประธานสีในงานกีฬาสีของโรงเรียน ความมั่นใจในตัวเองทำให้ฉันกล้าคิดกล้าทำอะไรอีกหลายอย่าง ฉันรู้สึกสนุกและตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้เรียนรู้สิ่งแปลกใหม่ สิ่งเหล่านี้ช่วยทำให้ฉันก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยด้วยความมั่นใจ

แต่ฉันในวัยนี้ ต่างไปจากเดิม…
การใช้ชีวิตซ้ำซากจำเจได้กัดกร่อนความกล้าและความเชี่อมั่นของฉันไปวันละน้อย…

ฉันกลัวแม้กระทั่งการย้ายไปทำงานในตำแหน่งหน้าที่ที่แตกต่างจากเดิม กลัวถ้าจะต้องหางานทำใหม่ โลกภายนอกน่ากลัวและไม่มั่นคงเกินไปสำหรับฉัน

บ่ายนี้ฉันนอนอ่านหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ “ใครเอาเนยแข็งของฉันไป”เขียนโดย Spencer Johnson ฉันเคยเห็นหนังสือเล่มนี้วางอยู่บนแผงหนังสือมาช้านาน และเคยหยิบมาพลิกดูอยู่ครั้งสองครั้ง แต่ไม่เคยคิดจะซื้อ ยิ่งเป็นหนังสือติดอันดับขายดีด้วยล่ะก็ ไม่มีทางได้เงินฉันหรอก เพราะฉันเป็นจำพวกชอบพายเรือทวนน้ำ ไม่อ่านหนังสือตามกระแส (แต่ถ้ามีคนให้ยืมอ่านฟรีๆ ฉันก็ไม่ปฏิเสธ)

“…สิ่งที่เรากลัวนั้นไม่ได้เลวร้ายเหมือนกับที่คาดคิดไว้ ความกลัวที่เรายอมให้เกิดขึ้นในใจนั้นเลวร้ายกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่เสียอีก…” ข้อความตอนหนึ่งของหนังสือเขียนไว้เช่นนั้น

ในเรื่องมีหนูอยู่สองตัวและมนุษย์ตัวจิ๋วที่มีขนาดเท่ากับหนูอยู่สองคนชื่อเฮลกับฮอว์ ทั้งสี่อาศัยอยู่ในเขาวงกต ทุกวันพวกเขาจะสวมรองเท้าจ๊อกกิ้งวิ่งหาเนยแข็งเพื่อกินเป็นอาหาร วันหนึ่งพวกเขาเจอสถานี น. ซึ่งมีเนยแข็งอยู่กองมหึมา มนุษย์ตัวจิ๋วทั้งสองเริ่มย้ายไปปักหลักอยู่ใกล้สถานีแห่งนั้น พวกเขารู้สึกมั่นคงปลอดภัยและยโสกับความสำเร็จ ในขณะที่หนูสองตัวยังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิม พวกมันตื่นแต่เช้า วิ่งซอกแซกเข้าออกสถานีเพื่อตรวจสอบดูว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือไม่ ก่อนจะเริ่มแทะเนยแข็ง

ฮอว์กับเฮลไม่เคยสังเกตกับความเปลี่ยนแปลงของจำนวนเนยแข็งที่ลดลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่งเนยแข็งได้หมดลง พวกเขาตกใจ และได้แต่พร่ำบ่นว่ามีใครมาเอาเนยแข็งของพวกเขาไป พวกเขาไม่กล้าที่จะออกจากสถานี น. เพื่อหาเนยแข็งก้อนใหม่ ในขณะที่หนูสองตัวไม่รู้สึกประหลาดใจอะไรเลย พวกมันรีบสวมรองเท้าจ๊อกกิ้งและออกวิ่งตามหาเนยแข็งก้อนใหม่ทันที

ฉันในตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากมนุษย์ตัวจิ๋ว ยึดติดกับเนยแข็งก้อนเก่าและขลาดกลัวต่อการเปลี่ยนแปลง แม้ตอนนี้ฉันยังมีเนยแข็งให้กินทุกวันสม่ำเสมอ แต่ฉันไม่แน่ใจว่าในวันข้างหน้าเมื่อถึงเวลาที่ฉันตั้งใจจะกลับไปใช้ชีวิตในชนบทก่อนวัยเกษียณอายุ ฉันจะยังมีความกล้าที่จะก้าวออกจากประตูสถานี น. นี้หรือไม่

คงมีคนอีกมากมายที่เป็นเหมือนฉันและมนุษย์ตัวจิ๋วทั้งสองคนนี้ มิเช่นนั้นหนังสือเล่มนี้คงไม่ขึ้นอันดับหนังสือขายดีและแปลเป็นภาษาต่างๆ ถึงกว่าสี่สิบภาษา

เราสามารถขจัดความกลัว สร้างความมั่นใจ และกล้าเปลี่ยนแปลงตัวเองไหม?

ได้, ฉันยังเชื่อเช่นนั้น…

เปาโลใช้พลั่วขุดไม่ยั้งมือ เขาแยกประเภทสิ่งที่กระทบกับพลั่วอยู่ในใจโดยไม่เปิดปาก “แยมราสเบอร์รี่ ลูกเกด ครีม ไอศกรีม ถั่วปิสตัคคิโอ”

ทันใดนั้นเองเขาหยุดและโบกไม้โบกมือไปทางริต้าเพื่อส่งสัญญาณ

“ปิดไฟฉาย” เขาสั่งเสียงกระซิบ

“เค้าก็มองเห็นเราอยู่ดีแหละน่า ว่าแต่ทำไมเหรอ?”

“เงียบ มาดูนี่สิ”

บนผนังเบื้องหน้า พลั่วได้ขุดเปิดช่อง มีลำแสงลอดออกมาจากช่องนั้น ริต้ามอง… มีโพรงถ้ำอยู่ฟากนู้น ตรงกลางถ้ำมีชายคนหนึ่งนั่งอยู่กับพื้น เขาเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษที่วางอยู่บนหัวเข่าอย่างเคร่งเครียดภายใต้แสงหลอดไฟที่แขวนอยู่ในผลส้มแช่อิ่ม

“นั่นมันเจ็ปเป็ตโตนี่นา!” ริต้าพึมพำ (เจ็ปเป็ตโตคือชื่อคนที่เป็นผู้แกะหุ่นไม้ปิน็อคคิโอ-ผู้แปล)

“จ้า แล้วเธอก็เป็นแม่นางฟ้าผมน้ำเงิน หยุดพูดเล่นได้แล้ว ขอพี่คิดก่อน”

เวลาผ่านไปสองนาทีระหว่างที่เปาโลและริต้าผลัดกันสังเกตอยู่หน้าช่อง

“คิดออกยัง?”

“ยัง”

“อย่างน้อยพี่บอกฉันได้ไหมว่าพี่ต้องคิดอะไร ฉันจะได้คิดด้วย รอเฉยๆ มันเบื่อ”

“เราเรียกเขาว่านายเจ็ปเป็ตโตแล้วกัน ตั้งชื่อให้ไปก่อน” เปาโลตอบ “ว่าแต่เค้าเป็นใครกัน? มาทำอะไรในนี้? มาได้ยังไง?”

“ฉันไม่รู้ บางทีเค้าคงทำเหมือนเรามั้ง พี่ดูสิเขากำลังเขียน อาจเป็นพวกนักเขียน นักหนังสือพิมพ์”

“เอาล่ะ ตอนนี้เธอมีอะไรให้คิดแล้ว แต่เงียบๆ หน่อย เดี๋ยวเค้ารู้ตัวซะก่อน”

ริต้าเงียบและเริ่มเลียผนังไอศกรีม แต่ความเงียบนั้นคงอยู่เพียงชั่วครู่ก่อนจะปะทุออกมาราวระเบิด

“เจ้าซอร์โรนี่!” ริต้าอุทาน “มันดมกลิ่นตามเรามา”

“หมดกัน” เปาโลพูด เขาเองก็พูดเสียงดัง ความตกใจทำให้เขาลืมกฎข้อพึงระวัง ขณะที่ซอร์โรกระโจนสี่ขาเข้ามา มันเห่าด้วยความดีใจ เปาโลมองเข้าไปในช่องเนื้อตัวสั่นเทา: ชายลึกลับนามเจ็ปเป็ตโตลุกขึ้นยืนพรวดด้วยความตระหนก เขาเงี่ยหูฟัง

“ทำดีมากเลยเจ้าซอร์โร” เปาโลพึมพำ

สุนัขลงนอนหมอบ มันกระดิกหางดุ๊กดิ๊ก

“นายเจ็ปเป็ตโตได้ยินเสียงพวกเราแล้ว” เปาโลบอก “เขาเดินวนไปรอบๆ โพรง เอาหูแนบกับผนัง…”

“ฉันว่าได้เวลาเผ่นแล้วล่ะ”

“รอก่อน พี่อยากรู้…”

“จ้า, ถ้าเขาเจอเราล่ะก็ ถูกจับทอดแน่”

“เงียบน่า เขามาทางนี้แล้ว”

ชายลึกลับผู้อาศัยอยู่ในก้อนเค้กกำลังสำรวจผนังถ้ำ เขามาถึงช่องที่เปาโลขุดไว้ด้วยพลั่วเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เปาโลสามารถสังเกตรายละเอียดเขาได้ในระยะใกล้ เขาเป็นชายเกือบแก่ หัวเกือบล้าน หลังเกือบค่อม ทุกอย่างแค่ “เกือบ” ยกเว้นแต่แว่นตาที่ไม่ “เกือบ” หนา แต่หนามาก เลนส์ทั้งสองข้างหนาขนาดนิ้วชื้ ข้างหลังเลนส์มีดวงตาสีดำเป็นประกายระยิบระยับ เขาสวมชุดคลุมยาวสีเทา กึ่งๆ ชุดของคนทำงานในโกดังและชุดของพนักงานร้านขายของชำ มีเน็กไทเบี้ยวๆ เส้นหนึ่งโผล่ออกมาจากปกเสื้อที่ปลดกระดุมไว้อย่างลวกๆ

“เผ่นกันเถอะ, เปาโล”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ภาพประกอบ: Francesco Altan
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

“มีใครรู้มั่งเนี่ยว่าคนอื่นเค้าทำกันยังไงเวลากลางวันจึงจะเข้ามาทางหน้าต่าง” โตนโตโลเนพูด และเอากำปั้นทุบศรีษะตัวเองเพื่อไขความลับนี้

วันหนึ่งเขาเผยเรื่องนี้ให้กับเพื่อนที่ไว้ใจได้คนหนึ่งฟัง เพื่อนบอกเขาว่า ถ้าต้องการให้เวลากลางวันเข้ามาจากทางหน้าต่าง ก็ต้องเปิดหน้าต่างตอนเช้าหลังจากพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว

“เจ๋งไปเลย!” โตนโตโลเนอุทาน

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

ทันทีที่ “ทริปสาวดอยสอยดาว”ที่จังหวัดพิษณุโลกกับเพื่อนๆ บ้านหนอนเสร็จสิ้นลง ฉันรีบนั่งรถต่อกลับแพร่
ฉันโหยหารังอุ่นๆ ที่มีพ่อแม่ลูกอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา…

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่อยู่ที่นั่นฉันไม่มีอะไรให้ทำมากมายนัก
ตื่นเช้าขึ้นมารดน้ำต้นไม้หน้าบ้าน ทำความสะอาดบ้าน ซักผ้า ดูทีวี เล่นกับหลาน
ตกบ่ายก็อ่านหนังสือ นอนกลางวัน
ตกเย็นออกไปวิ่งจ๊อกกิ้ง หรือไม่ก็ปั่นจักรยานบนถนนเลียบคลองชลประทานหลังบ้าน
ตกค่ำก็นั่งกินข้าว นอนดูทีวีด้วยกัน พ่อ แม่ ลูก…

ที่บ้านฉันเลี้ยงนก…
ที่มีมากเห็นจะเป็นนกกระจอก นกเขา นกเอี้ยง นกปรอดหัวจุก ตามลำดับ
อย่า, อย่าเพิ่งคิดว่าบ้านฉันใจร้าย จับนกมาขังกรง
ทุกๆ วัน พ่อแม่ฉันจะเปิดน้ำใส่ถังให้เต็ม เทน้ำลงในร่องซีเมนต์หน้าบ้าน และโปรยเศษข้าวลงบนพื้นให้นกได้มาอาศัยอาบน้ำ ดื่มกิน

หลายปีมานี้ ประชากรนกในหมู่บ้านฉันเพิ่มขึ้นกว่าแต่ก่อน
อาจเป็นเพราะมีป่าสักอยู่ท้ายหมู่บ้านให้มันได้มาอาศัยพึ่งพิง
หรืออาจเป็นเพราะพวกมันรู้ว่าที่นี่ไม่มีใครทำอันตรายมัน
พวกมันจึงอพยพย้ายครอบครัวมาอยู่ที่นี่

บนกิ่งมะม่วงหน้าบ้าน ฉันได้ยินเสียงนกร้องจุ๊บจิ๊บอยู่เป็นระยะ
พ่อชี้ให้ฉันดูรังนกกระจอก และบอกว่าในรังมีลูกนกเกิดใหม่รอพ่อแม่บินกลับมาป้อนอาหาร
บ่ายวันหนึ่งมีนกกระจอกสี่ตัวเกาะกิ่งเรียงกันอยู่ใกล้รัง พวกมันส่งเสียงระงม
“สงสัยพ่อแม่นกจะพาเพื่อนมาเยี่ยมลูกนก” ฉันพูดกับพ่อ
แล้วเราก็หัวเราะขึ้นพร้อมกัน

บ่ายวันหนึ่งขณะนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะหินอ่อนหน้าบ้าน
ฉันเหลือบไปเห็นแมงมุมตัวหนึ่งเดินไต่เส้นใยอยู่ไปมาตรงโคนต้นมะม่วง
ทีแรกฉันสงสัยว่าแมงมุมตัวนั้นเดินหอบมดหรือตัวอะไรไปด้วย ไม่ยอมวางสักที จึงเข้าไปดูใกล้ๆ
สิ่งที่ฉันเห็นกลับทำให้ฉันประหลาดใจ แมงมุมตัวนี้ไม่ได้มีส่วนลำตัวกลมป่องเหมือนแมงมุมทั่วๆ ไป
ลำตัวมันเป็นแท่งทรงกลม ดูเผินๆ คล้ายกิ่งไม้แห้ง คงมีไว้เพื่อพรางตัวจากนักล่า
ฉันตื่นเต้นขึ้นไปอีก เมื่อเห็นมันกำลังจะสร้างรัง!

ฉันนั่งยองๆ เฝ้าดูมันถักทอเส้นใยอย่างสนใจ
แมงมุมน้อยกำลังง่วนกับการสร้างรัง มันคงไม่รู้ตัวว่ามีใครคนหนึ่งจ้องมองมันอย่างใกล้ชิด
มันขึงโยงเส้นใยจากก้นกระถางกล้วยไม้ที่แม่แขวนไว้กับกิ่งมะม่วงไปยังเถาตำลึงซึ่งกำลังทอดกิ่งพันระเลื้อยขึ้นไปยังต้นมะม่วง มันไต่เส้นใยอย่างคล่องแคล่วชำนิชำนาญจากตรงนู้นไปตรงนี้ พร้อมกับปล่อยเส้นใยบางใสออกมาจากท้อง เดี๋ยวไปทางซ้าย เดี๋ยวย้ายไปทางขวา พร้อมใช้ขาหลังของมันแตะเส้นใยเมื่อถึงจุดที่ต้องการให้เส้นใยเชื่อมประสานกัน รังของมันเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นทีละน้อย…

ฉันนั่งมองมันทำงานและเกิดคำถามขึ้นในใจว่า
สิ่งมีชีวิต เช่น นก และ แมงมุม สร้างรังเป็นแต่กำเนิดหรือไม่
มันต้องเรียนรู้จากพ่อแม่มันไหม
และเมื่อไหร่มันจึงพร้อมจะสร้างรัง

นึกย้อนถึงตัวเอง…
ฉันเริ่มสร้างรังเมื่อสามปีที่แล้ว หลังจากระเหเร่ร่อนอยู่ในป่าคอนกรีตนานนับสิบปี
รังที่ห่างไกลจากถิ่นกำเนิดหลายร้อยกิโลเมตร
ตอนนี้ฉันกลับถึงรังแล้ว
รังที่มีฉันเพียงลำพัง…
รังของฉันคงเปรียบดั่งรังของแมงมุม
มีไว้เพื่อหาอาหาร ไม่ใช่เพื่อสร้างครอบครัว…

เนื่องจากเจ้าของสวนอักษรย่างเข้าสู่วัยชราจึงเจ็บออดๆ แอดๆ ไม่เว้นแต่ละวัน
โครงการเพาะต้นกล้าวรรณกรรมเยาวชนเรื่อง “เค้กบนท้องฟ้า” จึงคืบหน้าไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง
และเจ้าของสวนฯ รู้สึกละอายใจยิ่งนัก

อย่างไรก็ตาม เจ้าของสวนฯ ขอยืนยันว่าจะแปลเรื่องนี้ให้จบตามที่ตั้งใจไว้

แต่ก่อนที่จะชำกิ่งต่อไป เจ้าของสวนมีเหตุให้ต้องปิดสวนชั่วคราวตั้งแต่วันนี้ (๑ พ.ย.) จนถึงวันที่ ๑๘ พ.ย.เพื่อไปสูดออกซิเจนให้เต็มปอด ก่อนจะกลับมาเมืองกรุงเพื่อต่อสู้มลพิษอีกครั้ง

จึงประกาศให้ทราบโดยทั่วกัน

โปรดฟังอีกครั้งหนึ่ง…(อ่านทวนเอาเองนะจ้ะ)

ด้วยความคิดถึงงงงงงงงงง
หนุงหนิง

“ทำงาน ทำงาน” เปาโลกระตุ้นน้องสาว “ไม่ใช่ทางนั้น ขุดไปทางนี้ ถ้าพวกเราอยากไปใจกลางเค้ก เราต้องไปตามเส้นนี้”

“เสียดายจัง ฉันรู้สึกว่าทางขวามันเย็นๆ น่าจะมีไอติมอยู่ในเค้ก”

“น่าเสียดายที่เราไม่ได้เอาเข็มทิศมาด้วย”

“สำคัญตรงไหน? ที่นี่มีขนมเค้กอยู่ทุกหนทุกแห่ง เหนือ ใต้ ออก ดก”

“เขาเรียกตก ไม่ใช่ดก พี่สอนเธอเป็นสิบครั้งแล้ว”

“จ้า ฉันรู้ว่าพี่เก่ง แต่ฉันก็ชนะพนันพี่ อืม…ตรงนี้เขาใส่เหล้ามากไปหน่อยพี่ว่ามั้ย มันคงไม่ทำให้เราเมาใช่มั้ยเนี่ย? เฮ้! ฝนตก ขอฉันลองหน่อย…บอกไงดีล่ะ มันไม่ใช่น้ำ แต่เป็นเหล้า ช่วยด้วยจะจมแล้ว! อ้า…ไม่จม ค่อยยังชั่ว พวกเรากำลังเดินอยู่บนบิสกิตนุ่มๆ พูดตามจริง ฉันอยากเดินบนบิสกิตกรอบๆ เพราะมันแข็งกว่า”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

เรื่อง ขอลาเปื่อย
เรียน อาจารย์ที่เคารพร้ากกกกกกทุกท่าน

ข้าพเจ้าเด็กหญิงหนุงหนิงท้องอืดท้องเฟ้อตั้งแต่เมื่อวานเย็นจนไข้ขึ้นตัวรุมๆ
วันนี้อาการยังไม่ดีขึ้น ขอพักผ่อนต่อสักระยะ

เมื่อหายแล้วจะกลับมาแปลงานตามปรกติ

ด้วยความเคารพอย่างสูง

เด็กหญิงหนุงหนิง

พลั่วขุดเปิดช่องขนมเค้กอย่างนิ่มนวลราวกับป่าภายใต้คมมีดของนักสำรวจ สองพี่น้องเดินข้ามสายธารของครีม วิพครีม และแป้งผสมอัลมัลด์อย่างไม่ลำบากอะไรนัก พวกเขาขุดลงไปในลำน้ำของซาไบโอเน (ขนมหวานชนิดหนึ่งทำจากไข่แดงกวนใส่น้ำตาลและไวน์มาร์ซารา) เดินฝ่าบ่อโคลนน้ำเชื่อมของลูกกูซเบอรีที่สูงถึงหัวเข่า เด็กๆ ใช้ไฟฉายส่องถ้ำเล็กๆ ที่ถูกกระแสเหล้าใต้ดินเซาะผ่านเข้าข้างในก้อนเค้ก ราวกับกับแม่น้ำคาร์โซที่อยู่ลึกลงไปใต้ภูเขาซึ่งก่อให้เกิดถ้ำและลำน้ำตามธรรมชาติ

พลันลูกเชอร์รี่เชื่อมขนาดใหญ่ก็กั้นขวางทางเดินของพวกเด็กๆ ไว้ เปาโลรู้สึกโกรธทันทีที่เห็น เขาดันมันไปข้างหน้าราวกับรถเล็กๆ คันหนึ่ง และดีใจที่กลิ้งมันออกไปได้ ส่วนริต้าเอาขนมใส่ปากไม่หยุด

(มีต่อ หน้า ๓๐ ยังแปลไม่จบจ้า วันนี้แปลได้แค่นี้แหละ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

“ไปแล้ว, ไปแล้ว” เธอตอบขณะขนมยังเต็มปาก

ในเวลาไม่กี่อึดใจเธอก็มาอยู่ในโพรงถ้ำที่มีกลิ่นหอม เปาโลรีบก่อกำแพงปิดทางเข้าด้วยผลซีดาร์แช่อิ่ม เหลือไว้เพียงช่องหน้าต่างเล็กๆ ให้อากาศและแสงลอดผ่านเข้ามาได้

“ทีนี้ พี่เชื่อหรือยังล่ะ?” ริต้าถามขณะหยิบขนมเข้าปาก

“เออ…เธอชนะ มันคือพิซซ่า แล้วพี่จะจ่ายเงินพนันให้”

“ของมันชัวร์อยู่แล้วว่าพี่ต้องจ่าย ไม่งั้นใครเค้าจะท้าพนันให้เปลืองลมปากกัน”

“ก็บอกแล้วไงว่าจะจ่ายให้ ตอนนี้ปล่อยให้พี่ทำงานก่อนได้ไหม เธอมาอยู่ฟากนี้ พี่จะขุดอุโมงค์สำรวจเค้กให้ทั่วก้อนเลย พี่ไม่ได้มาที่นี่เพื่อมากิน”

“สมเป็นพี่จริงๆ มีช็อกโกเลตหนาอย่างน้อยครึ่งเมตรอยู่ใต้เท้า แล้วเราก็มาอยู่ในถ้ำขนมเค้ก แน่ยิ่งกว่าพิน็อคคิโอที่อยู่ในท้องปลาฉลามซะอีก พี่ยังคิดแต่จะสำรวจ”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

“พี่จะเข้าไปก่อน” เปาโลบอก

“ถ้าพี่ส่งสัญญาณเรียก เธอค่อยตามขึ้นมา แล้วก็ไม่ต้องกลัวหากได้ยินเสียงร้อง”

“โอ…พระเจ้า ถ้าพวกมันยิงฉัน?”

“เอาน่า, ไม่มีใครยิงเธอหรอก”

“รอเดี๋ยว พี่เอาพลั่วนี่ไป ถ้ามันเป็นขนมเค้ก พี่จะได้เอาไว้เจาะช่อง เราจะได้เข้าไปซ่อนข้างใน”

เปาโลรับพลั่วไปอย่างหัวเสีย เพราะการยอมรับพลั่ว ก็เหมือนกับว่าเขาได้สูญเสียความมั่นใจ เด็กชายรู้สึกขบขันตัวเองเล็กน้อยที่เผชิญหน้ากับผู้มาเยือนจากอวกาศด้วยพลั่วสำหรับชายหาด

“พวกมันมีรังสีแห่งความตาย การทำลายล้าง ความโกรธแค้น” เขาคิด

แต่เขาก็เอาพลั่วไป เขาทำถูกแล้ว เพราะสิ่งที่รอเขาอยู่บนยอดเขาคุคโคไม่ใช่มนุษย์จากดาวอังคารหรือดาวศุกร์ที่พร้อมจะบดขยี้เขาราวกับมดตัวหนึ่ง และไม่ใช่ทั้งมนุษย์อวกาศอย่างที่เปาโลวาดภาพไว้ตามแบบที่เขาเห็นในภาพยนตร์วิทยาศาสตร์ ที่นั่นมีเพียงขนมเค้กก้อนหนึ่ง

ไม่จำเป็นต้องสูดจมูกก็ได้กลิ่น และไม่ใช่เพียงกลิ่นเดียว แต่เป็นร้อยๆ กลิ่นรวมถึงกลิ่นของสิ่งมึนเมา

เปาโลใช้พลั่วขุดผนังจนเป็นโพรงขนาดใหญ่พอให้เขาและน้องสาวเข้าไปอยู่ข้างใน

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

ข้าพเจ้าอ่านแล้วอดขำไม่ได้ เลยแปลมาให้เพื่อนๆ อ่าน
ลองอ่านกันดูเจ้าค่ะ แล้วจะรู้ว่านักการเมืองเหมือนกันทั่วโลก ฮ่า ฮ่า

คำประกาศของประธานาธิบดีโปรดิ

พวกเรารักษาสัญญา
มีแต่คนปัญญาอ่อนเท่านั้นที่เชื่อว่า…
พวกเราไม่รักษาผลประโยชน์ของประชาชน
เพราะสิ่งที่พวกเรามั่นใจคือ…
ความซื่อสัตย์และความโปร่งใสเป็นพื้นฐานของการไปสู่อุดมคติของพวกเรา
พวกเราจะแสดงให้เห็นว่าเป็นความโง่อย่างที่สุดที่เชื่อว่า…
ความเอาจริงเอาจังของรัฐบาลเป็นเพียงสโลแกนในการหาเสียงเลือกตั้ง
จงมั่นใจเถิดว่า…
ความยุติธรรมทางสังคมเป็นเป้าหมายหลักของเรา
แม้จะมีคนโง่บางคนที่ยังคิดว่า…
รัฐยังคงปกครองด้วยเล่หเหลี่ยมกลโกงของการเมืองแบบเก่า
ด้วยอำนาจที่มีอยู่ พวกเราจะพยายามจนถึงที่สุดเพื่อ
กำจัดความไม่มีประสิทธิภาพแห่งรัฐ
ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด พวกเราจะไม่ยอมให้
ประชาชนต้องแบกรับภาระในการจ่ายภาษี
พวกเราจะทำงานจนกว่าจะบรรลุเป้าหมายที่วางไว้ แม้ว่า
ทรัพยากรของชาติได้หมดไป
พวกเราจะบริหารประเทศจนกว่า
ประชาชนจะเข้าว่า…
พวกเราคือพรรคการเมืองใหม่ ULIVO

ถ้าอ่านจบแล้ว ลองอ่านย้อนจากล่างขึ้นบนทีละบรรทัด

ด้วยโรคประจำตัวที่เป็นอยู่ทำให้ข้าพเจ้าเป็นคนขี้หนาว
มือเท้าจึงเย็นและรู้สึกหนาวกว่าคนปรกติ
แม้จะรู้สึกทรมานทรกรรมอยู่บ้างกับความเหน็บหนาวทั้งยามนอนและยามตื่น
อย่างไรก็ตามฤดูหนาวในความทรงจำของข้าพเจ้ายังงดงามอยู่เสมอ

…
…

ย้อนเวลากลับไปเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน สมัยข้าพเจ้ายังเป็นเด็กเรียนชั้นประถม
เมื่อย่างเข้าฤดูหนาว หลังกลับจากโรงเรียนแม่ต้องไล่ไปอาบน้ำทันที
เพราะยิ่งดึก น้ำยิ่งเย็น จนบางวันแม่ต้องต้มน้ำให้อาบ
(ต้มน้ำด้วยเตาถ่าน อย่านึกถึงเตาแก๊สและเครื่องทำน้ำอุ่นเป็นอันขาด สมัยนั้นยังไม่มีเจ้าค่ะ)
น้ำที่เปิดทิ้งไว้ในอ่างเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำที่แช่ในตู้เย็น
นี่อาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าเป็นคนอาบน้ำเร็ว
ฤดูหนาวข้าพเจ้าอาบน้ำเสร็จภายในเวลาไม่กี่วินาที
ก่อนจ้วงขัน ต้องหายใจเข้าลึกเพื่อทำใจ
จากนั้นจึงตักน้ำราดตัว(นิดหน่อย) เสียงน้ำสาดกระทบผนังดังซู่ซ่า
เป็นอันเสร็จพิธี

ในตอนเช้าๆ ยามไก่เพิ่งเริ่มโก่งคอขัน คุณลุงข้างบ้านชักชวนลูกหลานในซอยตื่นแต่ตีห้าเพื่อลุกไปวิ่งออกกำลังกาย
ใครตื่นก่อน แต่งตัวเรียบร้อยก่อนก็รีบไปปลุกเพื่อนบ้านในหลังถัดไป
เมื่อสมาชิกพร้อม พวกเราวิ่งไปตามไหล่ถนน
ถนนเส้นหลักที่วิ่งเข้าตัวเมืองเงียบสงัด นานๆ จึงจะมีรถวิ่งผ่านสักคันวิ่งกันไป
อากาศแม้จะหนาวเย็น แต่บริสุทธิ์ยิ่งนัก หายใจได้เต็มปอด
เมื่อถึงจุดหมายพวกเราก็วิ่งกลับบ้าน เพื่ออาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวไปโรงเรียน

ตกกลางคืน คุณลุงคนเดิมนำไม้ซุงท่อนใหญ่จุดไฟอยู่ตรงกลางลานดินหน้าบ้าน
พวกเรานั่งล้อมวงผิงไฟคุยกัน บางวันพวกผู้ใหญ่นำข้าวหลามมาเผาในกองไฟ
ข้าวเหนียวร้อนๆ แกะจากกระบอกไม้ไผ่ พวกเด็กๆ แย่งกันกินอย่างสนุกสนาน

ฤดูหนาวรวงข้าวเป็นสีทอง หอมกลิ่นข้าวโชยมาตามลม
หลังฤดูกาลเก็บเกี่ยว ได้เวลาของเมนูสุดพิเศษ-ไก่อบฟาง-

พวกผู้ใหญ่เตรียมไก่ เครื่องเทศ และอุปกรณ์ในการทำไก่อบฟาง
อุปกรณ์ในการอบไก่ มิได้เป็นเตาอบยี่ห้อใดในโลก แต่เป็นเพียงปี๊บใบหนึ่งกับไม้ปลายแหลมท่อนหนึ่ง
ห้องครัวในการทำอาหารจานนี้ก็มิได้มีเคาน์เตอร์บลิ้วอินรูปลักษณ์ทันสมัย แต่คือทุ่งนาหลังบ้าน

พวกพ่อๆ ถางซังข้าวบริเวณนั้นให้โล่งเตียน
ส่วนพวกแม่ๆ ปรุงเครื่องเทศนำไปคลุกเคล้าตัวไก่ เสียบไก่ลงบนปลายไม้ แล้วนำไปปักลงบนลานทุ่ง
ส่วนเด็กๆ ในวัยรุ่นราวคราวเดียวกับข้าพเจ้าก็ตระเวนไปตามนาข้าวเพื่อหอบฟางคนละฟ่อนสองฟ่อนมาเป็นเชื้อเพลิงในการอบไก่
พวกเราเดินไปกลับกันหลายรอบ เนื้อตัวคันยิบๆ แต่ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

เมื่อทุกอย่างพร้อม พวกพ่อๆ แม่ๆ นำถ้วยไปรองใต้ตัวไก่เพื่อรองรับน้ำจากไก่ซึ่งจะไหลซึมลงมาระหว่างการอบ
จากนั้นจึงนำปี๊บเข้าคลุมไก่ นำดินเหนียวอุดรอบขอบปี๊บ สุมฟางลงบนปี๊บ แล้วจุดไฟ
ที่เหลือเป็นหน้าที่ของพวกเด็กๆ ช่วยกันเติมเศษฟางข้าวเข้าไปไม่ให้ไฟมอด
กองไฟลุกท่วมส่งแสงสว่างไปทั่วลานทุ่งในยามตะวันโพล้เพล้
ขับไล่ความเหน็บหนาวที่กำลังแทรกผ่านรูขุมขนออกไป

คะเนว่าน่าจะได้เวลาไก่สุก พวกเราใช้ไม้เขี่ยเศษกองฟางมอดไหม้สีดำสนิทออกจากตัวปี๊บ
ช่วยกันเปิดปี๊บรอชิมไก่ด้วยใจลุ้นระทึก
หนังไก่เป็นสีเหลืองนวลส่งกลิ่นหอมฟุ้งยั่วให้น้ำลายสอ
น้ำมันจากหนังไก่ไหลเยิ้มคลุกเคล้าเครื่องเทศในชามรองเป็นน้ำซอสชั้นดี

…
…

จากวันนั้นถึงวันนี้ สิ่งที่เหลือมีเพียงภาพในความทรงจำ
ความเจริญที่รุกไล่เข้ามาทำให้วิถีชีวิตชนบทที่เรียบง่ายเหล่านี้หายไปทีละน้อย
รั้วที่ล้อมอาณาเขตบ้าน ได้กั้นความสัมพันธ์ผู้คนออกจากกัน
ทุ่งนาหลังบ้าน บางปีมีเพียงต้นหญ้าที่ขึ้นแทนต้นข้าว

ทุกครั้งที่ข้าพเจ้ากลับบ้านและเห็นสิ่งที่เขาเรียกว่าความเจริญผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด
ข้าพเจ้ารู้สึกหดหู่ยิ่ง…
ข้าพเจ้ายังอยากเห็นจังหวัดที่ข้าพเจ้าเกิดยังคงล้าหลังและด้อยความเจริญ
ข้าพเจ้าเห็นแก่ตัวเกินไปใช่ไหม?

ข้าพเจ้าคงใช้เวลาอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์นานเกินไปจนเริ่มเบื่อหน้าเหลี่ยมๆ
ที่ทำงานข้าพเจ้านั่งจ้องหน้าจอเหลี่ยมๆ เช้า กลางวัน เย็น ทำงานไม่ต่างจากพนักงานพิมพ์ดีด ซึ่งต้องพิมพ์งานทั้งวี่ทั้งวันนานนับสิบปี
กลับมาบ้านนั่งเขียนหนังสือ เช็คเมล จนตัวอักษรหน้าจอจะล้นมาจุกคอหอย

จนวันหนึ่งสังขารเริ่มแสดงอาการ
ข้าพเจ้าทนฝืนสังขารโดยทำทุกวิถีทาง เช่น ทำโยคะ ฝึกชี่กง ว่ายน้ำ ลดเวลานั่งหน้าจอลง เพียงเพื่อจะได้ขีดเขียนงานต่อไป
ตอนนี้ร่างกายข้าพเจ้าคงเริ่มประท้วง จึงส่งสัญญาณไปถึงจิตใจให้ข้าพเจ้ารู้จักเบื่อเจ้าหนุ่มหน้าเหลี่ยมที่ข้าพเจ้าจ้องหน้าเช้าเย็นเสียบ้าง
เพื่อให้ร่างกายได้คลายเมื่อยล้า

ถ้าข้าพเจ้าทำตัวผลุบๆ โผล่ๆ ในระยะนี้ได้โปรดอภัย
เพราะข้าพเจ้ากำลังหนีเจ้าหนุ่มหน้าเหลี่ยมที่ตามมากวนใจทุกวี่วัน
หายเบื่อเมื่อไหร่จะกลับมา

เหนือคอกแกะขึ้นไปมีกองหินซึ่งร่วงหล่นลงมากองราวกับเป็นที่กำบังในสนามเพลาะ เปาโลซ่อนตัวอยู่ตรงนั้น แม้จะมีเพียงหินสี่ก้อน แต่ก็เพียงพอสำหรับให้ทั้งคู่ซ่อนตัว

“ตอนนี้ไม่มีใครเห็นเราแล้ว” เปาโลพูด “เราปีนขึ้นไปตามช่องเขากัน”

ช่องเขาซึ่งเกิดจากการกัดเซาะของน้ำฝนหรือดินถล่มอยู่ทางด้านข้างเนินเขา

“พี่อยากขึ้นไปถึงบนนั้นเลยเหรอ?” ริต้าถามเสียงงึมงำขณะมองขึ้นไปด้านบน

เหนือศรีษะขึ้นไปยี่สิบเมตร พวกเขามองเห็นขอบของ “สิ่งนั้น” สีดำทะมึน ตอนนี้มันอยู่ใกล้มาก และริต้าก็ไม่กล้าที่จะเรียกมันว่า “ขนมเค้ก” อีกต่อไปแล้ว “สิ่งนั้น” ได้กลายเป็นวัตถุลึกลับขึ้นมาทันทีทันใด

“เธอรอพี่อยู่ตรงนี้ก็ได้”

เปาโลมั่นใจและมุ่งมั่นราวกับโคลัมบัสตอนเหยียบเท้าลงบนทวีปใหม่ ริต้าข่มความกลัว

“เอาล่ะ ฉันไปด้วย”

เด็กๆ ไต่เขาขึ้นไปเงียบๆ ไม่นานนักพวกเขาก็อยู่ห่างจาก “สิ่งนั้น” ไปไม่กี่ก้าว เมื่อมองจากระยะใกล้ด้านข้างของมันให้ความรู้สึกน่าสะพรึงราวกับกำแพงที่ไม่สามารถบุกทลายเข้าไปได้

“พี่จะเข้าไปก่อน” เปาโลบอก

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

“เร็วเข้า” เปาโลกระซิบสั่งริต้า “ทำตามพี่”

เปาโลอาศัยช่วงจังหวะชุลมุนคลานสี่ขาเข้าไปในฝูง เขาไม่ต้องทำอะไร ที่เหลือปล่อยเป็นหน้าที่ของฝูงแกะ แกะดันเขาไปยังอีกฟากหนึ่งของถนน พวกมันใช้เท้าเตะเขา ตอนแรกเด็กชายรู้สึกกลัว จากนั้นจึงเริ่มมั่นใจที่จะเดินด้วยวิธีการแบบนั้น เขารู้สึกสนุกที่ได้เอาคืนโดยใช้หัวโหม่งสีข้างอุ่นๆ และเต็มไปด้วยขนของแกะ

“มาดูกันว่าหัวใครจะแข็งกว่ากัน” เขาคิดขณะคลานสี่ขา ก้อนหินและกิ่งไม้ครูดตำมือและหัวเข่า หยาดน้ำตารินไหลลงตามร่องแก้ม แต่เด็กชายไม่รู้สึกเจ็บเลย

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

ไม่มีใครไล่เด็กๆ ให้กลับเข้าไปในบ้านทั้งที่ประตูใหญ่และบนท้องถนน

เปาโลแทรกตัวปะปนเข้าไปในฝูงแกะโดยมีน้องสาวทำตามแบบ สุนัขครางฮึ่มด้วยความสงสัย แต่มันต้องวิ่งไปยังลูกแกะตัวหนึ่งซึ่งกำลังเดินแตกแถว ส่วนคนเลี้ยงแกะไม่แม้แต่จะหันมามอง พวกเขาค่อยๆ เดินไปยังภูเขา บางทีพวกเขาอาจไม่รู้ว่าด้วยซ้ำไปว่าเย็นวันนั้นไม่เหมือนกับทุกๆ เย็น พวกเขาคงไม่รู้ว่ามีเจ้าหน้าที่ดับเพลิงคอยเฝ้าระวังบนเส้นทางสัญจรประจำของพวกเขา และไม่รู้ว่าบนยอดเขาคุคโคมีบางสิ่งบางอย่างกำลังคุกคามลมหายใจของโลกทั้งใบ

“พวกคุณจะไปไหนกัน?” ตำรวจนายหนึ่งตะโกนถาม หลังจากได้ยินเสียงย่ำเท้าของฝูงแกะดังมาจากทางด้านหลัง

“สวัสดีครับผู้หมวด จะให้ทำอะไรล่ะครับ พวกเราเป็นคนเลี้ยงแกะ แกะไปไหน พวกเราก็ต้องไปด้วย”

“พวกคุณถอยกลับไป, กลับไป!”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

“บางทีอาจเป็นเพราะคนไม่มีเงินเอาไว้ใส่กระเป๋า” เขาบอกกับตัวเอง “ เมืองนี้ยากจน เศรษฐกิจตกต่ำ ไหนจะเงินเฟ้ออีกล่ะ” เจนนาโรเนยังคงหาคำตอบ “ใครๆ ต่างพูดกันว่าในภาวะเงินเฟ้อ พวกเราต้องจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อซื้อของเพียงนิดเดียว แล้วพวกเขาเอาเงินจำนวนมากนี้ไปใส่ไว้ที่ไหนกัน? เห็นทีฉันต้องหาวิธีโฆษณา” เจนนาโรเนบอกกับตัวเอง ดังนั้นเขาจึงหลับตาลงบ่อย ๆ เนื่องจากเขาได้ยินมาว่าความคิดผุดมาจากความมืดเท่านั้น

ในที่สุดวันหนึ่งเขาก็คิดออก เขารู้สึกว่าวิธีนี้วิเศษสุดจริง ๆ เขาตัดสินใจขายกระเป๋าธนบัตรที่ใส่ธนบัตรไว้จนเต็ม และกระเป๋าสตางค์ที่เต็มไปด้วยเงินเหรียญ

“กระเป๋าธนบัตรใบนี้เหมาะสำหรับเจ้าหน้าที่อำเภอ” เขาบอกกับลูกค้า “ใบนี้เหมาะกับกรรมการบริษัท ส่วนกระเป๋าสตางค์ใบนี้เหมาะสำหรับคุณผู้หญิงเอาไว้ไปจ่ายตลาด ส่วนใบนี้เหมาะกับเมียพ่อค้าปศุสัตว์”

ลูกค้าเมื่อเห็นกระเป๋าธนบัตรเต็มไปด้วยธนบัตร และกระเป๋าสตางค์เต็มไปด้วยเงินเหรียญ เขาจึงซื้อมันทันที

“มันเป็นธุรกิจ” เจนนาโรเนบอก แท้จริงแล้วมันคือการซื้อกระเป๋าธนบัตรที่เต็มไปด้วยธนบัตร และกระเป๋าสตางค์ที่เต็มไปด้วยเงินเหรียญ

ตอนนี้ร้านเล็ก ๆ ของเจนนาโรเนเนืองแน่นไปด้วยลูกค้าตลอดเวลา บางคนเดินทางมาจากต่างเมืองเพื่อซื้อกระเป๋าที่ร้านของเขา กระเป๋าขายดีราวกับเทน้ำเทท่า เขาไม่มีเวลาแม้กระทั่งจะผลิตขึ้นมาใหม่ สินค้าจึงหมดภายในพริบตา

หนึ่งปีหลังจากการขายที่ไม่ธรรมดานี้ เจนนาโรเนจำต้องปิดกิจการลงเนื่องจากล้มละลาย เขาไม่เข้าใจเลยว่าเกิดความหายนะขึ้นได้อย่างไร ทั้งๆ ที่ประสบความสำเร็จขนาดนี้

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

“อันที่เธอเคยใช้ตอนไปทะเลคราวที่แล้วน่ะ ส่วนพี่จะไปหยิบไฟฉาย”

“พี่จะทำอะไร?” ริต้าถามอย่างลังเล

“พี่ต้องการชนะพนัน แต่ถ้าเธอกลัว ก็ไม่ต้องมา”

“ฉันไปด้วย” ริต้าคัดค้าน

“ถ้ายังงั้น เธอต้องระวังตัว เธอจำโอดิสซุสจอมเจ้าเล่ห์ได้มั้ย?”

“พี่จะให้ฉันลืมพ่อของเราได้ไง?”

“โง่น่า พี่หมายถึงโอดิสซุสตัวจริงที่พี่เคยเล่าเรื่องให้เธอฟังบ่อยๆ น่ะ จำได้ไหมว่าเขาหาวิธีออกจากถ้ำโปลิเฟโมยังไง?”

“เขาเกาะท้องแกะออกไป โอ…พี่คิดว่าพวกเรา?…แต่ใต้ท้องแกะฉันคงอยู่ไม่ได้หรอกนะ”

“คงไม่ถึงขั้นนั้นหรอก ไปกันเถอะ”

“เขียนโน้ตทิ้งไว้ให้แม่หน่อยมั้ย?”

นางเชชิเลียติดอยู่บ้านผู้ป่วยรายหนึ่งหลังสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น ก่อนจะลงไปอยู่ห้องใต้ดิน เธอโทรมากำชับเด็กๆ ให้ไปหลบภัยกับเพื่อนบ้าน การทิ้งโน้ตไว้เปรียบดั่งคำสารภาพว่าพวกเขาไม่ได้เชื่อฟังคำสั่ง
(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

ครั้งนี้ริต้าเป็นฝ่ายลังเลบ้าง

“พี่คิดว่าเค้าจะปล่อยให้เราผ่านเข้าไปเหรอ?”

เปาโลไม่ตอบ เด็กชายมองไปยังด้านเมืองมายาน่าซึ่งตั้งอยู่บนถนนสายเวิ้งว้างมาพักหนึ่งแล้ว คนเลี้ยงแกะสองคนกำลังนำฝูงแกะมุ่งหน้ามาทีละก้าว ทีละก้าว แกะฝูงนี้อยู่ที่ทุ่งหญ้าบนเนินเขาสีเหลืองชื่ออาโกร ท่ามกลางบ่อทรายที่ถูกทิ้งร้าง ทุกเย็นเมื่อพระอาทิตย์ตกดิน พวกมันจะกลับมายังภูเขาคุคโค โดยทะลุผ่านย่านนี้ไปตามความยาวของเมือง

“ฉันอยากดูว่าพวกเค้าจะไล่ฝูงแกะลงห้องใต้ดินด้วยหรือยังไง” เปาโลหัวเราะคนเดียว “อ้อ..มีหมาอีกตัว”

แต่กองกำลังมีเรื่องอื่นที่ต้องคิด พวกเขาหันหลังให้ตรูลโล ส่วนตาไม่มองอะไรนอกจากภูเขาคุคโคและ “สิ่งนั้น” ซึ่งในขณะนี้ปกคลุมยอดเขาไปยังอีกฟากเหมือนหมวกใบใหญ่มหึมา ฝูงแกะเดินส่งเสียงร้อง ไหล่ชนไหล่ จมูกชนจมูก ถ้าตัวไหนแยกออกจากฝูงเพื่อเล็มหญ้าตามไหล่ทาง สุนัขจะรีบต้อนมันให้กลับเข้าฝูงด้วยการวิ่งเพียงเล็กน้อย ซอร์โรซึ่งตลอดทั้งวันม่อยหลับอยู่ที่ระเบียงส่งเสียงเห่าทักทายเพื่อนร่วมสายพันธุ์ แต่สุนัขตัวนั้นไม่ตอบ มันกำลังง่วนอยู่กับงาน

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

ตอนที่ ๓ นายเจ็ปเป็ตโตผู้ลึกลับ

“ลาก่อนขนมเค้ก” ริตาถอนหายใจพร้อมกับกลืนน้ำลาย ขณะสังเกตการบุกล้อม

“เธอนี่หัวดื้อจริงๆ” เปาโลบ่นงึมงำ

“ พี่ไม่มีตาหรือไง? ดูสิ ชั้นล่างนั่น ช็อคโกเลตล้วนๆ ส่วนชั้นบนมีสีชมพู เหลือง เขียว เป็นขนมเค้กหลากรส”

“น่าจะเป็นสีธงชาติของมนุษย์ต่างดาว”

“ถ้างั้น พนันกันไหมล่ะ ฉันว่าเป็นขนมเค้ก พี่ว่าเป็นยานอวกาศ ใครชนะ เอาค่าขนมทั้งอาทิตย์ของสองคนไป”

“เดือนนึงไปเลย” เปาโลเสริม

“ปีนึงยังได้ ถ้าพี่ต้องการ” ริต้าเกทับ

“ ปีนึงยาวไป….”

“พี่กลัวใช่มั้ยล่ะ? ส่วนฉันพร้อมพนันเสมอ”

“ก็ได้ ปีนึงก็ปีนึง” เปาโลโต้ตอบ

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

ตามความคิดของนายพล เขาอยากย่นระยะเวลาการรอคอยเสียด้วยปืนใหญ่ แต่เนื่องจากคำสั่งของรัฐบาล -ซึ่งได้รับการติดต่อจากมหาอำนาจของโลกเมื่อหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้- มีข้อกำหนดหลายประการ ได้แก่ ให้ใช้อาวุธได้เฉพาะกรณีผู้มาเยือนลึกลับจากนอกโลกเป็นผู้โจมตีก่อน หลีกเลี่ยงการกระทำใดๆ ที่แสดงความเป็นศัตรู เพื่อไม่เป็นการยั่วยุให้ฝ่ายตรงข้ามโต้ตอบ และเพื่อให้การพบกันครั้งแรกระหว่างมนุษยชาติและสิ่งมีชีวิตจากดาวดวงอื่นไม่จบลงอย่างน่าเศร้า ประการสุดท้ายคือให้ทุกหน่วยเฝ้าระวังและพร้อมรับทุกสถานการณ์

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

“เดดาโลเรียกดิโอเมเด, เปลี่ยน”

“ดิโอเมเดพูด รายงานได้, เปลี่ยน”

“ขณะนี้เวลาสิบสองนาฬิกาสี่สิบเจ็ดนาที ผมกลับขึ้นมาสำรวจพื้นผิวด้านบนของวัตถุอีกครั้ง ตอนนี้ผมอยู่ที่ระดับความสูง ๖๕๔ เมตร”

“คุณพูดว่าไงนะ?”

“ผมอยู่ที่ระดับความสูง ๖๕๔ เมตร มีอะไรเหรอครับ?”

“คุณต้องเมาแน่ๆ เช้านี้ตอนสำรวจครั้งแรก คุณแจ้งพวกเราว่าคุณอยู่ที่ระดับ ๙๑๘ เมตร ช่วยอธิบายเรื่องส่วนต่างหน่อยได้ไหม?”

“ไม่ล่ะครับ ผมทำได้เพียงหาค่าส่วนต่างโดยนำ ๙๑๘ ลบด้วย ๖๕๔ เท่ากับ…”

“พอๆ , เปลี่ยน, ปิดการสื่อสาร”

ท่านนายพลย้ำการจบบทสนทนาด้วยการใช้กำปั้นทุบโต๊ะ

“ท่านทั้งหลาย ฟังทางนี้” เขาพูดแล้วหันหน้าไปยังผู้ที่ยืนอยู่รายรอบ “ ยานอวกาศแปลกหน้ากำลังจะร่อนลงจอด”

การรอคอยยาวนานจนกระทั่งเย็น วัตถุลึกลับลดระดับความสูงลงทีละนิดๆจนแทบสังเกตไม่ได้ คราวละหนึ่งเซนติเมตร ประมาณเวลาสิบห้านาฬิกา มันเริ่มเปลี่ยนทิศทางไปทางตะวันออกเฉียงเหนือโดยลอยไปอย่างช้าๆเหมือนคลื่น ดิโอเมเดถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยศัตรูก็ไม่คิดจะร่อนลงมาทับบ้านเรือนซึ่งจะทลายราบย่านนี้ทั้งย่าน

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

ตกกลางคืนเขาฝันว่าได้ย้ายโคลอสเซียม ปราสาทซานตันเจโล และมหาวิหารแพนเธออน ไปรวมกับโบสถ์ที่มียอดโดมอื่นๆ ในกรุงโรม เขาย้ายเสาหินอันโตนีนาและเสาหินไตรอานาไว้ด้วยกัน ย้ายน้ำพุเอเซดราไปวางรวมกับจัตุรัสที่มีชื่อเดียวกัน ย้ายจัตุรัสสปอร์ตไปรวมกับจัตุรัสโปโปโล ทั้งนี้เพื่อแยกพวกมันออกจากอาคารอื่นๆ ซึ่งเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสและสี่เหลี่ยมผืนผ้าในกรุงโรม

เช้าวันรุ่งขึ้นเขาไปทำงานตามปรกติ มาริโอเนเป็นพนักงานขายสินค้าอยู่ในซุปเปอร์มาเก็ตแห่งหนึ่ง เขาทำการจัดระเบียบโลกนิดหน่อยจนถึงบ่ายโมง เขาพูดเช่นนั้น

มาริโอเนจัดวางภาชนะทรงสี่เหลี่ยมไว้ด้านหนึ่ง ทรงกลมไว้อีกด้านหนึ่ง กล่องบิสกิตจึงไปวางรวมอยู่บนชั้นเดียวกับผงซักฟอก อาหารกระป๋องไปรวมอยู่กับยาฆ่าแมลง เจ้าของซุปเปอร์มาเก็ตโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง และขู่ว่าจะไล่เขาออก ดังนั้นมาริโอเนจึงต้องทำงานจนกระทั่งเย็นเลยเวลาปิดร้านเพื่อวางสิ่งต่างๆ ไม่ให้เป็นระเบียบเหมือนดังเดิม

มาริโอเนพยายามอธิบายให้เพื่อนๆ ฟังว่า เขาต้องการจัดระเบียบโลก แต่ไม่มีใครเข้าใจ แถมยังไม่มีใครช่วยเหลือเขา แต่เขาไม่ใช่คนท้อถอยอะไรง่ายๆ เขาตัดสินใจทำทุกอย่างตามลำพัง

ดังนั้นในวันอากาศแจ่มใสวันหนึ่ง เขาเริ่มแยกสีขาวออกจากสีดำ ครั้งนี้เขาต้องพบกับความยากลำบาก ใครจะแยกฟองคลื่นสีขาวออกจากโขดหินสีดำได้เล่า? มาริโอเนเดินไปบนถนนที่แออัดยัดเยียด สมองเขาครุ่นคิดถึงแต่เรื่องนี้ เมื่อเขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อยืดสีขาวคล้องกระเป๋าถือสีดำไว้ที่แขน มาริโอเนวิ่งพรวดไปกระชากกระเป๋าถือของผู้หญิงคนนั้น เขาถูกจับส่งตำรวจ และต้องเหน็ดเหนื่อยพอดูในการอธิบายว่าเขาไม่ใช่พวกวิ่งราว

หลังจากประสบการณ์เลวร้ายในครั้งนั้น มาริโอเนจึงหันไปทำงานที่โต๊ะ เขาหยิบพจนานุกรมและกรรไกร จากนั้นเริ่มแยกคำที่ลงเสียงหนักตรงพยางค์ที่สามออกจากคำที่เน้นเสียงหนักตรงพยางค์ที่สี่ เขาแยกคำนามออกจากคำคุณศัพท์ คำกริยาออกจากคำวิเศษณ์ สระออกจากพยัญชนะ ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อให้งานสมบูรณ์แบบ เขาตัดสินใจนำตัวอักษรเดียวกันมารวมไว้ด้วยกัน ตัว “เอ” อยู่กับตัว “เอ” และ “แซด” อยู่กับ “แซด” แน่นอนละ เขาแยกตัวพิมพ์ใหญ่ออกจากตัวพิมพ์เล็ก เขาใช้กรรไกรตัดตัวอักษรเหล่านั้นติดต่อกันเป็นเวลาหลายคืน จนกระทั่งถุงใบเล็กๆ หลายๆ ใบเต็มไปด้วยตัวอักขระ

ในตอนกลางคืนมาริโอเนมักฝันประหลาดๆ เขาฝันว่าได้แยกออกซิเจนออกจากไฮโดรเจน แยกหมึกออกจากกระดาษ แยกทรายออกจากซีเมนต์ แยกเหล็กออกจากไม้ แยกจักจั่นออกจากมด แยกน้ำออกจากผืนดิน แยกเนยแข็งออกจากมักกะโรนี แยกความร้อนออกจากความเย็น แยกดวงจันทร์ออกจากแสงนวล และแยกอีกหลายสิ่งหลายอย่างออกจากกัน

เช้าวันหนึ่ง หลังความกระวนกระวายตลอดทั้งคืน มาริโอเนตื่นขึ้นมาและตัดสินใจจะแยกผู้ชายออกจากผู้หญิง เขาเดินไปตามท้องถนน เมื่อเขาเห็นผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ด้วยกัน เขาจะเข้าไปแทรกตัวอยู่ระหว่างกลาง และพยายามแยกสองคนนั้นออกจากกัน แต่ไม่มีใครยอมรับระเบียบใหม่ของมาริโอเน บางคนถึงกับตบหน้าเขาเลยก็มี

มาริโอเนรู้สึกหดหู่ลงเรื่อยๆ ที่เห็นความไม่เป็นระเบียบอยู่ทุกหนทุกแห่งบนโลก เมื่อภรรยาบอกกับเขาว่า เขาควรออกจากบ้านไป ถ้ายังยืนกรานที่จะแยกผู้ชายออกจากผู้หญิง มาริโอเนจึงเริ่มสงบลง และเริ่มเชื่อว่าความไม่เป็นระเบียบเล็กๆ น้อยๆ คงจะพอทนกันได้แหละนะ

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

“เสียดายจัง” ริต้าพูด “เรื่องว่าวเป็นความคิดที่เจ๋งสุดๆ”

“ แต่พวกเขาไม่ตอบมาเลย” เปาโลพูด

“ แล้วพี่จะให้ใครตอบมาเหรอ ฉันไม่รู้จะบอกพี่ยังไงแล้วว่านั่นน่ะคือพิซซ่า”

“ ยานอวกาศต่างหาก โง่จริง”

“ แล้วทำไมพี่เห็นด้วยกับความคิดเรื่องปล่อยว่าวของฉันล่ะ”

“ ไม่ใช่เพื่อเอาช็อกโกเลตลงมาหรอกน่า พี่ปล่อยว่าวขึ้นไปเพื่อส่งสัญญาณถึงมนุษย์ต่างดาว”

“ ในหัวพี่มีแต่ลูกสน ทุกคนเลยในหัวมีแต่ลูกสน พวกคนข้างล่างก็อยากจะเอาปืนใหญ่ยิงพิซซ่า พี่อยากให้พิซซ่าเขียนโน๊ตมาหรือยังไง”

“ ไม่ใช่พิซซ่าสักหน่อย”

“ งั้นฉันพูดใหม่ก็ได้ มันคือขนมเค้ก”

“ เออ..ช่างมันเถอะ เราอยู่กันตรงนี้แหละ มาช่วยกันคิดดีกว่า ว่าวใช้ไม่ได้ผลแล้ว เราต้องหาวิธีอื่น”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

“ เป็นข้อความจากพวกกำลังเสริม เห็นชัดเลยว่าผู้บุกรุกจากนอกโลกมีผู้ช่วยแทรกซึมอยู่ในหมู่ชาวเมือง”

“ เป็นไปไม่ได้!” นายเมเล็ตติอุทานด้วยความตกใจ “ผมรู้จักทุกคนในตรูลโล คนที่นี่นิสัยดี เป็นย่านที่สุขสงบ ไม่มีใครติดต่อกับมนุษย์ต่างดาวหรอกครับ ได้โปรดเถิดพระผู้เป็นเจ้า!”

“ ถ้างั้นเป็นอะไรล่ะ”

“ พนันได้เลย ถ้านั่นไม่ใช่ว่าวของเปาโลล่ะก็” โอดิสซูสจอมเจ้าเลห์อุทานในใจ เขารู้สึกสงสัยอย่างมาก

นายเมเล็ตติรีบออกไปข้างนอกโดยไม่บอกใครและไม่รอฟังคำสั่ง เขาขึ้นคร่อมจักรยาน ออกแรงปั่นไม่กี่ทีก็ถึงสนามหญ้าที่ปราศจากผู้คนของตึกหมายเลขห้า เขามองขึ้นไปด้านบน มองหาระเบียงครัวของอพาร์ทเมนท์ของเขา จากนั้นตะโกนเรียกด้วยเสียงอันดัง

“ เปาโล! ริต้า! ลูกทำอะไรอยู่ตรงนั้น? ทำไมไม่ลงไปห้องใต้ดินเหมือนคนอื่นๆ เขา ไม่ได้ยินเสียงเตือนภัยหรือไง?”

“ พ่อ , พ่อ” ริต้าตะโกนตอบขณะยังคงปรบมือ “มาช่วยพวกเราหน่อยสิ”

“ เอาว่าวลงมาเดี๋ยวนี้ พวกเธออยากให้พ่อติดคุกข้อหาเป็นสายลับหรือไง?”

“ แต่พวกเราไม่ได้สืบความลับใครสักหน่อย พวกเราแค่อยากได้พิซซ่าสักชิ้น”

“ เดี๋ยวพ่อให้เอง พิซซ่าน่ะ ถ้าพวกเธอยังไม่ออกไปจากระเบียงละก็”

“ แต่ พ่อคะ…”

“ หรืออยากให้พ่อขึ้นไป? เร็ว, เข้าบ้านไปซะ!”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

“ คุณได้คำตอบแล้วหรือ?” ศาสตราจารย์เตเรนซิโอยิ้มเยาะ

“ พวกคุณไม่ได้คิดเหมือนผมหรอกหรือ?”

“ ไม่เลย เพื่อนร่วมงานที่เคารพ ผมคิดตรงข้ามกับคุณเลยล่ะ”

“ พวกคุณ ,ขอร้องล่ะ” นายพลถอนหายใจ “ บอกให้พวกเราเข้าใจหน่อยได้ไหมว่าพวกคุณคิดอะไร”

“ เดดาโลพูด” เสียงลำโพงดังขัดจังหวะการสนทนา “ พวกคุณได้ยินผมไหม, เปลี่ยน”

“ โชคไม่ดีที่ได้ยิน” ดิโอเมเดตอบ “พวกเราได้ยินเรื่องงี่เง่าที่คุณกำลังจะเล่าทั้งหมดนั่นแหละ”

“ มีว่าวปรากฎตัวขึ้นครับ”

“ อะไรนะ? คุณกุเรื่องปัญญาอ่อนขึ้นมาใช่ไหม?”

“ ว่าวจริงๆ ครับท่าน ผมขอยืนยัน มันกำลังลอยขึ้นมาจากบ้านหลังหนึ่งในย่านนี้ จะให้ผมสกัดมันไหมครับ? เปลี่ยน”

“ ดิโอเมเดพูด คุณไม่ต้องทำอะไร อยู่ตรงนั้นแหละ พวกเราจะรีบตรวจสอบ, เปลี่ยน, ปิดการสื่อสารแค่นี้”

การตรวจสอบเริ่มขึ้นทันควัน แท้จริงแล้วทุกคนแค่วิ่งไปที่หน้าต่างเพื่อดูว่าวซึ่งกำลังลอยขึ้นเผชิญหน้ากับวัตถุลึกลับ หางสามเส้นซึ่งทำจากกระดาษหลากสีของมันโบกสะบัด

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

ภายในห้องปฏิบัติการของดิโอเมเดในขณะนั้นมีเจ้าหน้าที่ระดับสูงอยู่หลายคน ท่ามกลางบุคคลเหล่านั้นมีท่านนายพล นักวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงสองคนคือ ศาสตราจารย์รอสซีและศาสตราจารย์เตเรนซิโอ นอกจากนี้ยังมีนายเมเล็ตติหรือที่ใครๆ เรียกว่า “โอดิสซุสจอมเจ้าเล่ห์” ซึ่งเป็นตำรวจท้องที่และเป็นพ่อของเปาโลและริต้า นายเมเล็ตติถูกเรียกตัวมาช่วยราชการด่วน (ตัวอย่างเช่น เขาวิ่งไปสั่งกาแฟเข้มๆ มาให้ทุกคนสองรอบแล้ว)

“ เดดาโลเรียกผู้บัญชาการ” เสียงจากนักบินดังขึ้นอีกครั้ง ท่านนายพลโน้มตัวลงพูดไมโครโฟน

“ ดิโอเมเดพูด รายงานได้”

“ วัตถุลึกลับมีความสูงประมาณยี่สิบห้าเมตร สำหรับการคำนวณปริมาตรสุทธิ….”

“ พวกเรารู้วิชาเลขาคณิตหรอกน่า รายงานต่อ”

“ ครับผม พื้นผิวด้านบนดูน่าอัศจรรย์มาก เป็นสีขาวเหมือนครีม วิเศษสุดจริงๆ !”

“ คำอุทานไม่ต้องก็ได้” ดิโอเมเดพูด “พวกคุณไม่ได้เป็นคนประดิษฐ์ตู้เย็นนะ บอกสิ่งที่พวกคุณเห็นก็พอ, เปลี่ยน”

“ รับทราบครับท่าน ผมเห็นลูกกลมๆ สีแดงจำนวนนับร้อยๆ ลูกวางแทรกอยู่บนพื้นผิวสีขาวโดยมีระยะห่างสม่ำเสมอ ถ้าท่านจะอนุญาตให้ผมเปรียบเทียบให้ฟัง พวกมันดูคล้ายกับลูกเชอร์รี่ขนาดใหญ่แช่อิ่ม”

“ ไม่อนุญาต!” นายพลโกรธ “ ไม่ต้องเปรียบเทียบให้เสียเวลา คุณนับลูกกลมๆ ดีกว่า”

ขณะที่เดดาโลเงียบไปเนื่องจากกำลังนับลูกกลมๆ ศาสตราจารย์รอสซี่โคลงศรีษะไปมาแล้วพึมพำว่า

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

“ รับทราบ เปลี่ยน ผมปิดสัญญาณนะครับ”

บทสนทนาข้างต้นเกิดขึ้นเวลาประมาณแปดนาฬิกาของเช้าวันนั้นระหว่างนักบินซึ่งขับเฮลิคอปเตอร์ซึ่งมีการตั้งชื่อตามธรรมเนียมปฏิบัติว่าเดดาโล กับผู้บัญชาการกองทัพของหน่วยปฏิบัติการ อี.เอส. ซึ่งตั้งฐานบัญชาการอยู่ที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงเรียนตรูลโล

(มีต่อ)

ป.ล. วันนี้สั้นไปสักนิด เนื่องจากผู้แปลแปลประโยคถัดไปไม่ออก ขอเวลาสอบถามเจ้าของภาษา พรุ่งนี้จะมาแปลต่อจ้า

เมื่อออตโตริโนเรียนรู้คำหยาบใหม่ๆ เขาจะจดลงในสมุดโน๊ตเล่มเล็กๆ เพื่อกันลืม

“ ผมสะสมคำหยาบครับ” เด็กชายบอกแม่

เด็กคนอื่นๆ สะสมหุ่นตัวเล็กๆ หรือไม่ก็แสตมป์ แต่ออตโตริโนสะสมคำหยาบ

ออตโตริโนเป็นเด็กดีมาก สุภาพ และตั้งใจเรียน เขาเรียนวิชาเรขาคณิต เลขคณิต ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ แต่บ่อยครั้งเขาเขียนคำหยาบลงในเซกเมนต์และตรงมุมฉาก หรือไม่ก็เขียนแทรกระหว่างชื่อของคาวัวร์และนโปเลียน ระหว่างกลางชื่อที่ราบปาดานาหรือไม่ก็ยอดเขามองบลังต์ ซึ่งใครๆ ก็รู้ว่าเป็นเทือกเขาที่ขาวที่สุดในยุโรป ครูที่โรงเรียนเรียกแม่ของออตโตริโนมา และบอกว่าจะปล่อยให้เด็กชายเป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว วันหนึ่งออตโตริโนพูดคำหยาบต่อท้ายบทกวีของนาตาเล

แม่ของออตโตริโนทนต่อไปไม่ไหว “ เจ้าลูกหยาบคาย” เธอพูด

แต่ออตโตริโนยังคงพูดคำหยาบทั้งในตอนกลางคืนขณะกำลังฝัน แม่ของออตโตริโนคิดว่าถ้อยคำกำเนิดจากปาก และเนื่องจากปากของออตโตริโนกำเนิดถ้อยคำสกปรกออกมามากมาย เธอจึงคิดจะล้างปากลูกชาย

เธอล้างปากออตโตริโนด้วยน้ำสบู่จนเกิดฟองฟอด จากนั้นล้างซ้ำอีกครั้ง และใช้น้ำล้างออกทุกซอกทุกมุม ออตโตริโนร้องไห้ เขาร้องไห้จนสำลักน้ำสบู่เข้าไป แต่ท้ายที่สุดปากเขาก็สะอาดหมดจด

นับแต่วันนั้นมาออตโตริโนไม่พูดถ้อยคำสกปรกอีกเลย แต่ถ้อยคำดีๆ เขาก็ไม่พูด เขาไม่พูดอะไรเลย เขาไม่พูดอีกต่อไปแล้ว

“ พูดสิ ออตโตริโน พูดกับแม่สักคำ” แม่อ้อนวอนอย่างหมดหวัง

แต่เด็กชายยังคงเงียบ เขาเงียบอยู่อย่างนั้นตลอดวันตลอดคืน

แม่ผู้น่าสงสารรู้สึกเสียใจที่ล้างปากลูกด้วยสบู่ เธอลองให้ลูกกวาด ไอศกรีม และขนมหวานแก่เขา แต่ไม่ได้ผล เธอลองเล่านิทานให้เขาฟังเพื่อให้เขารู้สึกสนุก ออตโตริโนสนุก แต่เขาก็ยังไม่พูด

คืนหนึ่งก่อนเข้านอน แม่ของออตโตริโนหยิบสมุดโน๊ตที่ออตโตริโนเขียนรวบรวมคำหยาบไว้มาอ่านให้เขาฟัง เธอทำอย่างนี้ติดต่อกันหลายคืน เธออ่านคำหยาบในสมุดโน๊ตให้ลูกฟัง จนกว่าลูกจะนอนหลับ

ในที่สุดคืนวันหนึ่ง ขณะที่ดวงตาของเด็กชายกำลังจะปิดด้วยความง่วงงุน เด็กชายเปิดปากและพูดออกมาว่า “ ขี้ ” แม่ของออตโตริโนร้องไห้ด้วยความดีใจ เช้าวันรุ่งขึ้นเธอเรียกเพื่อนๆ และญาติๆ มาเพื่อเลี้ยงฉลองที่ออตโตริโนกลับมาพูดใหม่อีกครั้ง

****
หมายเหตุ:
ผู้แต่ง: Luigi Malerba
ชื่อเรื่อง: Storiette e Storiette tascabili
ผู้แปล: Nungning

“เปาะแปะ…เปาะแปะ ๆ ๆ ”

หยาดฝนหล่นแหมะ…เกาะแกะแม่งามขำ
หยอกเอิน…
สาวเจ้าสะเทิ้นด้วยหยาดน้ำคำ
พ่อฝักต้อยติ่ง…
ใบหน้างอง้ำเหมือนโดนหนามตำ…หัวใจ
หวงห่วงน้องนาง
คิดหาช่องทางขัดขวางขับไล่
ใครมาข้องแวะ…ต้องแตะหวานใจ
จะจุดประทัดปาใส่…
ไม่ให้ใครเข้าใกล้…น้องนาง
…
…

“ป๊อกแป๊ก ป๊อกแป๊ก ๆ ๆ”

ตอนฉันตัดสินใจซื้อคอนโดฯ ตอนนั้นตัวตึกยังไม่ได้สร้าง มีเพียงแบบแปลนบนแผ่นกระดาษให้เลือกชม ห้องนอนกว้างเท่าไหร่ ห้องนั่งเล่นกว้างเท่าไหร่ ฉันไม่ค่อยสนใจ ฉันสนใจเพียงแค่ว่าระเบียงกว้างมากน้อยแค่ไหน มีพื้นที่พอให้จัดสวนหย่อมเล็กๆ หรือเปล่า

เมื่อย้ายเข้ามาอยู่ ฉันเริ่มหาต้นไม้และอุปกรณ์มาตกแต่งสวน น้ำพุ…ใช่เลย ฉันชอบฟังเสียงน้ำ ชอบความเย็นของสายน้ำ ไปเดินหาซื้อน้ำพุที่สวนจตุจักร กว่าจะหาขนาดและรูปทรงได้ถูกใจ ฉันเดินวนไปกลับเสียหลายรอบ หลังจากนั้นทั้งพื้นไม้สำเร็จรูป ก้อนกรวดสีขาวสำหรับโรยทางเดิน และแผ่นหินสำหรับตกแต่งสวนค่อยๆ ถูกลำเลียงมาเพื่อใช้เป็นส่วนประกอบให้สวนริมระเบียงเป็นรูปเป็นร่างขึ้น

เมื่อสวนเสร็จ ฉันนำผ้าไปปูบนพื้นไม้ หอบหมอนอิง และหนังสือไปนั่งอ่านอยู่กลางสวน เสียงน้ำพุไหลจ๊อกๆ อยู่ด้านข้าง โมบายดังกรุ๋งกริ่งไพเราะชวนฟัง อ่านหนังสือไป จิบน้ำหวานไป อึ้ม…สุขใจไม่เบา

ในบางค่ำคืนฉันออกมายืนรับลมอยู่ตรงระเบียง มองรถที่สัญจรวิ่งผ่านไปมาด้านล่าง มองทัศนียภาพของเมืองหลวงในยามค่ำคืน มองฟ้า มองพระจันทร์ หรือไม่ก็ปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับสายลม

บางเสาร์อาทิตย์ฉันแทบไม่ออกจากบ้าน ขลุกอยู่ในห้องนั่งเล่นและในสวน มีวิมานเล็กๆ เป็นของตัวเองแล้วจะไปที่ไหนทำไมอีกเล่า

ผ่านไปครบปี ฉันเริ่มเบื่อมุมโปรดเดิมๆ จึงออกไปนั่งเล่นตามสวนสาธารณะใกล้บ้าน สวนริมระเบียงถูกทิ้งร้าง ไม่มีเสียงน้ำพุไหลริน ต้นไม้ถูกปล่อยให้ทรุดโทรม มีเพียงน้ำจากฝักบัวที่รินรดวันเว้นวัน- – มีเพียงน้ำ – - แต่ไม่มีความรักความเอาใจใส่จากผู้ถือฝักบัว

ฉันรดน้ำต้นไม้ด้วยความรู้สึกเสมือนหนึ่งเป็นหน้าที่ ไม่ใช้มือสัมผัสผิวใบ ไม่ส่งสายตาแห่งความห่วงใยเหมือนดังเก่าก่อน

เมื่อมีโอกาสได้ลาพักร้อนติดต่อกันหลายวัน ฉันมักออกเดินทาง ไปไหนก็ได้ ขอแค่ห่างไกลจากเมืองหลวง บ่อยครั้งฉันเดินทางไปไกลหลายร้อยกิโลเมตรเพื่อสัมผัสธรรมชาติท่ามกลางขุนเขา แต่ฉันกลับละเลยธรรมชาติที่อยู่ใกล้ตัวเพียงไม่กี่ก้าว เสมือนหนึ่งวิ่งไล่ไขว่คว้าหาความสุขไกลตัว แต่กลับมองไม่เห็นความสุขเล็กๆ ที่อยู่รายรอบตัว โง่เสียจริงนะเรา…

ธรรมชาติคงไม่ได้หมายถึงป่าทั้งป่า สายน้ำทั้งสาย ต้นไม้ต้นเล็กๆ ต้นหนึ่งในกระถางก็เพียงพอที่จะทำให้จิตใจอ่อนโยนลงแล้ว

วันนี้ฉันใช้เวลาตลอดทั้งเช้าเช็ดล้างพื้นระเบียง ตัดแต่งกิ่งไม้ พรวนดิน รดน้ำ ใส่ปุ๋ย จัดสวนเสียใหม่ ตกบ่ายฉันนำผ้าไปปูบนพื้นไม้ ฟังเสียงน้ำพุ นั่งเขียนหนังสือ

นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้มานั่งเล่นริมระเบียงอย่างนี้…

“ เดดาโลเรียกดิโอเมเด เดดาโลเรียกดิโอเมเอ ,เปลี่ยน”

“ ดิโอเมเดฟังอยู่ , เปลี่ยน”

“ ผมบินวนรอบวัตถุลึกลับแล้ว จากการคำนวณของผม มันน่าจะมีเส้นรอบวงประมาณสามพันหนึ่งร้อยสี่สิบเมตร สำหรับการหาเส้นผ่าศูนย์กลาง แค่เอาสามจุดหนึ่งสี่หาร”

“ ทราบแล้ว ทราบแล้ว เข้าเรื่อง”

“ ขอโทษครับ พื้นผิวด้านข้างเป็นริ้วสีต่างกัน จากล่างขึ้นบนมีสีเรียงตามลำดับดังนี้ น้ำตาล ชมพู เขียว น้ำตาลอีกครั้ง เหลือง ม่วง ขาว ผมจะลองบินขึ้นสูงกว่านี้, เปลี่ยน”

“ ดิโอเมเดพูด ฟังนะ พวกคุณไม่ได้สังเกตด้านข้างของวัตถุเลยหรือว่ามีทางเข้าไหม? ไม่มีหน้าต่าง ประตู ช่องอะไรเลยหรือ? เปลี่ยน”

“ เดดาโลพูด ผมสังเกตแล้วไม่มีสิ่งที่ว่านั่นเลยครับ ผิวด้านข้างทึบ, เปลี่ยน”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

“ ช็อกโกเลต!! เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้จริงๆ พี่ลองสิ ลองดูว่าจริงหรือไม่จริง”

เปาโลลองบ้าง ริต้าลองใหม่ เปาโลลองอีกครั้ง หมดข้อสงสัย วัตถุลึกลับที่ตกลงมาจากฟากฟ้าเป็นสิ่งอื่นไปไม่ได้นอกจากช็อกโกเลตก้อนใหญ่ เป็นช็อกโกเลตมียี่ห้อเสียด้วย ตัดสินจากกลิ่น รส และความอร่อยที่ซาบซ่านอยู่ในปาก

“ อืม…อร่อยจริงๆ !” ริต้าพูด

“ วิเศษสุดไปเลย!” เปาโลเห็นด้วยขณะตักช็อกโกเลตเข้าปาก “ใครจะไปรู้ บางทีพวกมันเห็นเราแล้ว เลยส่งช็อกโกเลตมาเพื่อผูกมิตร”

“ ใคร?”

“มนุษย์ต่างดาวมั้ง คนที่อยู่บนนั้นน่ะ พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นใคร”

“ ฉันว่านะ” ริต้าออกความเห็นขณะชี้ไปยังจุดกลมขนาดใหญ่ที่อยู่บนฟ้า “สิ่งนั้นคือ พิซซ่า”

บางทีสำหรับพวกคุณริต้าควรจะพูดว่า “ขนมเค้ก” แต่ที่ตรูลโล มีเพียงคำเดียวที่ใช้เรียกพิซซ่าหน้ามะเขือเทศและเค้กช็อกโกเลต คำนั้นคือ “พิซซ่า” บางครั้งพวกเขาก็เรียก “พิซซ่าหวาน” เพื่อแยกพิซซ่าสองชนิดออกจากกัน และถ้าขนมเค้กซึ่งเปรียบเสมือนลูกสาวของขุนน้ำขุนนางของร้านขายขนมปังจะรู้สึกขุ่นเคืองที่ถูกเรียกว่า “พิซซ่า” เช่นเดียวกับที่เรียกพี่น้องฐานะต่ำต้อยของมันละก็ คงเป็นเรื่องแย่หน่อยสำหรับมัน

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

“ ชิ้ว ออกไปซอร์โร”

“ อย่าแตะมัน!”

สุนัขหันหน้ามาราวกับบอกให้พวกเขาอยู่ในความสงบ ดวงตาแวววาวของมันพูดว่า “ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ ปล่อยให้ฉันจัดการเอง จมูกฉันไว”

มันยื่นลิ้นออกไปข้างหน้า ห้า…สี่…สาม…สอง…หนึ่ง…แตะ!”

ลิ้นของซอร์โรแตะโดนเป้าหมาย มันเลียสิ่งนั้นอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้หางของมันแกว่งเหมือนใบพัดของเฮลิคอปเตอร์

เมื่อเห็นดังนั้นเปาโลตัดสินใจลุกขึ้นยืน เตะสุนัขออกไปให้พ้นทางและเข้าแย่งที่มัน

“ อะไรน่ะ?” ริต้าถามขณะผงกศรีษะยุ่งเหยิงขึ้นมา

“ พี่กำลังดูอยู่ อาจมีข้อความอยู่ข้างใน”

“ พี่ได้กลิ่นอะไรหอมๆ ไหม”

“ กลิ่นหอมอะไร? ยังฝันอยู่อีกเหรอ”

ตอนนี้ทั้งริต้าเข้าไปใกล้ “สิ่งนั้น” เด็กหญิงผลักสุนัขซึ่งพยายามเอาที่ของมันคืนออกไป

“ พี่อยากให้ฉันเป็นคนแตะมันไหม?” เด็กหญิงถามพี่ชาย

“ บ้าสิ เธอคิดว่าพี่กลัวเหรอ? พี่แค่อยากศึกษาภายนอกของมันดูก่อนสักพัก”

“ ว่าแต่พี่ไม่ได้กลิ่นอะไรเลยเหรอ?”

“ ก็เห็นอยู่ว่าพี่เป็นหวัด”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”

“ ฉันกลัว” ริต้ากระซิบ “ เราลงไปห้องใต้ดินกันเถอะ”

“ ถ้างั้นเราก็ไม่เห็นอะไรอีกน่ะสิ”

“ แต่ฉันกลัวนี่ อีกอย่างพี่ฟังประกาศดูสิ…”

เสียงจากลำโพงกล่าวทวนคำสั่งต่างๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จากบ้านหนึ่งไปยังอีกบ้านหนึ่ง

เปาโลรู้สึกว่าเป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องเข้าไปสังเกตวัตถุระเบิดที่หล่นมาจากท้องฟ้าด้วยวิธีทางวิทยาศาสตร์

“ ถ้าคริสโตเฟอร์ โคลัมบัสกลัวแบบฉัน” เด็กชายคิดเพื่อปลุกขวัญตัวเอง “ จนถึงตอนนี้คงยังไม่มีใครค้นพบอเมริกา”

“ ทำไงต่อ” ริต้าโอดครวญ “นอนอยู่อย่างนี้ เดี๋ยวชุดนอนฉันเปื้อนหมด พี่คอยฟังแม่บ่นละกัน”

“ เงียบน่า พี่ต้องใช้ความคิด”

(มีต่อ)

****
หมายเหตุ:
ชื่อเรื่อง: La Torta in Cielo
ผู้แต่ง: Gianni Rodari
ผู้แปล: Nungning
อ่านฉบับต่อเนื่องได้ที่ “เรือนเพาะชำ”